III SA/Gl 1139/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 września 2025 r. nr SKO.K/41.3/1046/2025/13030/ŁZ w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę.

J. Z. (dalej jako "Skarżąca") wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 18 września 2025 r. o numerze SKO.K/41.3/1046/2025/13030/ŁZ. Decyzją tą SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z 23 lipca 2025 r., nr [...], o odmowie rejestracji pojazdu marki BMW [...], nr VIN [...], nr rej. czasowej [...]. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO, stan faktyczny sprawy był następujący; Wnioskiem z 4 listopada 2024 r. Skarżąca wystąpiła do organu pierwszej instancji o zarejestrowanie pojazdu BMW [...], VIN: [...]. Do wniosku załączyła: umowę kupna/sprzedaży używanego pojazdu mechanicznego z 25 lipca 2024r., PERMIT - VEHICLE PORTION/CERTIFICAT D'IMM. - VEHICULE oraz PERMIT - PLATE PORTION/CERTIFICAT D’IMM. - PLAQUE nr [...] wraz z tłumaczeniem, dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju, zaświadczenie z 4 października 2024 r. o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wraz z dokumentem identyfikacyjnym, potwierdzenie uiszczenia opłaty w wysokości 160 zł. Decyzją z dnia 4 listopada 2024 r. nr [...] Prezydent Miasta Z. orzekł o czasowej rejestracji pojazdu marki objętego wnioskiem. Skarżąca nie odebrała czasowego dowodu rejestracyjnego. 3 marca 2025 r. do organu I instancji wpłynęło pismo M. S., w którym wskazał, że 5 stycznia 2025 r. nabył od J. Z. pojazd marki BMW o numerze rejestracyjnym [...]. Do pisma dołączył kserokopię umowy kupna sprzedaży pojazdu. W tym samym dniu wpłynęło do organu I instancji także pismo Skarżącej, w którym wskazała, że jest właścicielką pojazdu marki BMW [...] nr VIN: [...], a jego użytkownikiem jest M. S. Dodatkowo wyjaśniła, że M. S. jest w posiadaniu podpisanej przez nią (in blanco) umowy kupna sprzedaży i wnosi o zastrzeżenie możliwości zbycia pojazdu. Następnie w piśmie z 12 marca 2025 r. Skarżąca oświadczyła, że nie wyraża zgody na wydanie decyzji o rejestracji pojazdu na rzecz M. S. ani decyzji o umorzeniu postępowania wszczętego jej wnioskiem o rejestrację pojazdu. Wniosła o wydanie stałego dowodu rejestracyjnego oraz decyzji o rejestracji pojazdu na jej rzecz. Oświadczyła jednocześnie, że dokument umowy z dnia 5 stycznia 2025 r. został wypełniony samodzielnie przez M. S., bez jej wiedzy i został wykorzystany niezgodnie z jej wolą. Zdaniem Skarżącej umowa z dnia 5 stycznia 2025 r. została podrobiona. Obecnie toczy się z jej zawiadomienia postępowanie przed organami Policji w sprawie podejrzenia bezprawnego wykorzystania umowy z 5 stycznia 2025 r. przez przedłożenie jej w Urzędzie Miasta w Z., lecz postępowanie to nie zostało zakończone. Na tle tego stanu faktycznego organ I instancji uznał, a SKO pogląd taki zaakceptowało, że zachodzi przesłanka wyłączająca możliwość zarejestrowania samochodu, ponieważ stan jego własności jest sporny. Tymczasem zgodnie z przepisem art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450, w skrócie jako p.r.d.), rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę). Zgodnie natomiast z treścią art. 72 ust. 1 p.r.d. rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 tej ustawy. Skoro zatem rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek jego właściciela, a z tej pozycji Skarżąca wystąpiła z wnioskiem, to jej obowiązkiem jest wykazanie dokumentami określonymi w przepisach prawa, że służy jej prawo własności pojazdu objętego wnioskiem. Ustalenie stanu własności pojazdu musi być bezsporne, a co za tym idzie organy administracji dokonują rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. W ustalonym tu stanie warunek ten nie został spełniony, co oznaczało konieczność wydania decyzji odmownej, ponieważ zgodnie z przepisem art. 73e ust. 1 p.r.d. Organ rejestrujący wydaje decyzje o odmowie rejestracji pojazdu: 1) w przypadku braku pozytywnej weryfikacji dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1, z uwzględnieniem przy tej weryfikacji art. 72 ust. lb-3, 4 i 5. W skardze na decyzję SKO Skarżąca zawarła następujące zarzuty: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 15 k.p.a i 80 k.p.a. przez ograniczenie się jedynie do oceny decyzji organu I instancji i przytoczonych w niej dowodów, a zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy i przeprowadzenie wszystkich czynności zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, - art. 78 § 1 k.p.a w zw. 75 § 2 k.p.a przez nieodebranie, pomimo złożonego wniosku, oświadczenia składanego pod odpowiedzialnością za fałszywe zeznania, na okoliczność mającą istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 6 k.p.a., art., 7 k.p.a., art, 8 k.p.a., 77 k.p.a., art. 80 k.p.a i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewywiązanie się z obowiązku udzielania informacji, z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przez niezebranie i nierozpoznanie całego materiału dowodowego w sprawie i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny, błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na stwierdzeniu, że M. S. "przedłożył dokument - umowę opatrzoną prawdziwym podpisem Strony, co też Strona sama przyznała w piśmie z dnia 3 marca 2025 r." i stwierdzeniu na tej podstawie, że pomiędzy Skarżącą a M. S. istnieje spór cywilny, podczas gdy prowadzone jest postępowanie karne, - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 100 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo tego, że w sprawie mogło ujawnić się zagadnienie wstępne, wymagające rozstrzygnięcia kwestii legalności, autentyczności "umowy" M. S., na podstawie której M. S. usiłował wyłudzić rejestracje i zawłaszczyć pojazd, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 72 ust. 1 pkt 1 p.r.d. oraz art. 73 ust. 1 p.r.d przez ich błędną wykładnię i uznanie przez organy I i II instancji, że Skarżąca nie wykazała, że jestem właścicielką pojazdu, podczas gdy przedłożyła bezsporny dowód własności pojazdu oraz przez niewydanie decyzji o rejestracji pojazdu pomimo spełnienia wszystkich przewidzianych w przepisach prawa warunków koniecznych do jego rejestracji. Wskazując na te zarzuty, Skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz.U. z 2026r., poz. 143, w skrócie jako p.p.s.a.) 2) uchylenie w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. decyzji Prezydenta Miasta Z., 3) zasądzenie na swą rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. 4) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie przepisu art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko. Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W sposób prawidłowy SKO wskazało zasady rejestracji pojazdów, akcentując, że rejestracji podlegają pojazdy, których stan własności jest bezsporny. Wynika to z przepisów art. 72 ust. 1 pkt 1 p.r.d. oraz art. 73 ust. 1 tej ustawy, które odwołują się do prawa własności pojazdu. Pierwszy z tych przepisów stanowi o tym, że rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu, a drugi, że rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu, starosta właściwy ze względu na miejsce jego stałego zamieszkania. Z kolei zgodnie z przepisem art. 73 ust. 1e pkt 1 p.r.d. organ rejestrujący wydaje decyzję o odmowie rejestracji pojazdu w przypadku braku pozytywnej weryfikacji dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1, z uwzględnieniem przy tej weryfikacji art. 72 ust. 1b-3, 4 i 5. Z uwagi na powyższe regulacje, w postępowaniu o rejestrację pojazdu na wniosek jego właściciela, a z tym mamy do czynienia w sprawie, wymagane jest przedstawienie niebudzącego wątpliwości dowodu własności pojazdu i jest to obowiązkiem wnioskodawcy. Organ, tak, jak stanowi to przepis art. 73 ust. 1e pkt 1 p.r.d., jedynie weryfikuje przedstawione mu dokumenty świadczące o własności pojazdu. W razie wątpliwości organ rejestracyjny ma obowiązek odmówić rejestracji pojazdu. Możliwość prowadzenia postępowania dowodowego przez organ rejestracyjny została ograniczona do obowiązku sprawdzenia, czy wnioskodawca przedłożył wszystkie wymagane dla rejestracji pojazdu dokumenty, w szczególności dowód własności pojazdu. Wszelkie wątpliwości odnośnie tego, czy z materiału dowodowego wynika prawo własności pojazdu przysługujące wnioskodawcy - uprawniają organ do odmowy rejestracji pojazdu. Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Mamy bowiem umowę, na mocy której Skarżącą nabyła samochód, ale też podpisaną przez nią umowę zbycia samochodu na rzecz M. S. Co prawda Skarżąca twierdzi, że tę drugą umowę podpisała in blanco, a posłużenie się nią przez M. S. nastąpiło w drodze przestępstwa, to jednak organ rejestracyjny nie jest tym, który powinien rozstrzygać tego rodzaju spory. Organowi temu należy przedstawić niebudzący wątpliwości dowód własności pojazdu. Warunek ten nie został spełniony. W świetle przedstawionych tu uwag wszelkie zawarte w skardze zarzuty o naruszeniu przepisów postępowania dotyczące prowadzonego postępowania dowodowego oraz przyjętych ustaleń faktycznych Sąd uznał za nieuzasadnione. Obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego jest ograniczony do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w niniejszym postępowaniu, z uwagi na jego rejestracyjny charakter, do zweryfikowania przez organ przedłożonych mu dokumentów. Organ nie miał obowiązku rozstrzygać, która z przedstawionych mu umów prawidłowo wskazuje na właściciela pojazdu ani jakie znaczenie w sprawie ma oświadczenie Skarżącej złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej. Opierając się na materiale dowodowym zgormadzonym przez organ I instancji, organ odwoławczy w pełnym zakresie ocenił sprawę, czemu dał wyraz w uzasadnieniu swej decyzji, które jest wyczerpujące i wszechstronne. Nie ma tu podstawy do stawiania zarzut naruszenie przez SKO przepisów art. 15 i 80 k.p.a. Nie ma w tej sprawie zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które skutkowałoby koniecznością zawieszenia postępowania rejestracyjnego. Ustalenie, że wnioskodawca nie przedłożył niebudzącego wątpliwości dowodu własności pojazdu obliguje organ do wydania decyzji odmownej, o czym stanowi przepis art. 73 ust. 1e pkt 1 p.r.d. Po rozstrzygnięciu kwestii spornych przez właściwy organ, można ponownie wystąpić o rejestrację pojazdu. Zarzut naruszenia prawa materialnego – przepisów art. art. 72 ust. 1 pkt 1 p.r.d. oraz art. 73 ust. 1 p.r.d przez ich błędną wykładnię jest w istocie zarzutem naruszenia przepisów postępowania, ponieważ odnosi się do ustaleń faktycznych i polega na zakwestionowaniu ustaleń faktycznych. W tej kwestii Sąd wypowiedział się już. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.