III SA/Gl 1001/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.W. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 12 października 2023 r., sygn. akt III SAB/Gl 86/23 w kwestii udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 26 lipca 2023 r. K.W. (dalej strona skarżąca, skarżący) wniósł skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 12 października 2023 r., sygn. akt III SAB/Gl 86/23 w kwestii udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę z 3 listopada 2023 r. Burmistrz Miasta C. (dalej organ administracji, organ) wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem z 5 stycznia 2024 r. wezwano skarżącego pod rygorem odrzucenia skargi do wykazania, czy w związku z niniejszą skargą uprzednio pisemnie wezwał organ administracji do wykonania wyroku z 12 października 2023 r., sygn. akt III SAB/Gl 86/23 w kwestii udostępnienia informacji publicznej. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi wynosił 7 dni. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone adresatowi do jego rąk 19 stycznia 2023 r. Do dnia dzisiejszego braki skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wyjaśnić należy, że rozpoznanie przez sąd administracyjny skargi poprzedzone jest weryfikacją dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie nieusuwalnego braku którejś z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W myśl wymagań określonych w art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 przedmiotowego przepisu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., było więc w sprawie niniejszej ponaglenie uregulowane w art. 37 § 1 i następne ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775). Natomiast skarżący, prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, nie uczynił tego w zakreślonym przez Sąd terminie. Jak wynika z analizy akt sprawy skarżący z możliwości złożenia ponaglenia nie skorzystał. Niewyczerpanie przez stronę skarżącą środków prawnych przysługujących w postępowaniu administracyjnym, w tym przypadku – niewniesienie ponaglenia – czyni skargę niedopuszczalną i jako taką podlegającą odrzuceniu. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. obowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł w sentencji postanowienia.