III SA/Gd 833/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant: Starszy asystent sędziego Robert Daduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2023 r. sprawy ze skargi R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 października 2022 r., nr 2201-IOA.4246.29.2022.15 w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez koncesji oddala skargę.

Decyzją z dnia 14 października 2022 roku (nr 2201-IOA.4246.29.2022.15) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku - działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. - dalej jako: "o.p") oraz art. 2 ust 3-5, art. 6, art. 8 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23a ust. 1 art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust 4 pkt 1 lit. a/, art. 90 ust. 1, art. 91 ustawy z 19 listopada 2009 r. - o grach hazardowych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 165 ze zm. - dalej jako: "u.g.h.") – utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 30 maja 2022 r. (nr 328000-COP.4246.47.2022.11.JP), którą nałożono na R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwaną "spółką", "stroną" lub "skarżącą") karę pieniężną w wysokości 400.000 zł z tytułu urządzania w dniu 15 stycznia 2018 r. gier na automatach: BLACK HORSE ([...]), APOLLO GAMES ([...]), BLACK HORSE ([...]), ADELL 2 ([...]), bez koncesji w lokalu mieszczącym się w S. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji na automatach zostało wszczęte w związku z ustaleniami kontroli przeprowadzonej w dniu 15 stycznia 2018 r. W dniu 4 kwietnia 2022 r. wezwano spółkę do przedstawienia uwierzytelnionych kserokopii umowy zatrudnienia, zawartej pomiędzy R. L. oraz umowy najmu lokalu, obowiązującej w styczniu 2018 r. mieszczącego się w S., przy ul. [...] wraz z fakturą i dowodami płatności, jednakże do dnia sporządzenia decyzji spółka nie okazała żadnych dokumentów. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 15 stycznia 2018 r. kontrolujący ustalili, że w lokalu mieszczącym się przy ul. [...] w S., znajdowały się cztery automaty do gier, wszystkie podłączone były do sieci energetycznej i udostępnione dla graczy. W trakcie kontroli dokonano szeregu czynności, w tym dokonano oględzin urządzeń, oględzin miejsca przeprowadzenia czynności kontrolnych, przebieg kontroli udokumentowano fotograficznie, przeprowadzono eksperyment i odtworzenie gry na urządzeniach, a także zatrzymano klucz do kasowania punktów wraz z urządzeniami. Z ustaleń protokołu (nr [...]) z dnia 15 stycznia 2018 r. wynikało, że: 1/ kontrolującym nie okazano poświadczenia rejestracji oraz księgi eksploatacji urządzeń; 2/ w miejscu kontroli nie przedstawiono stosownego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach; 3/ gry na automatach organizowane były o wygrane rzeczowe, urządzenia wyposażone były w akceptory banknotów oraz wrzutniki monet, przez które urządzenia przyjmowały pieniądze celem rozegrania gry, przez co także zachęcały do gry klientów lokalu (na wszystkich automatach, na których przeprowadzono odtworzenie gry uzyskano wygraną rzeczową w postaci punktów za które można było kontynuować grę); 4/ gry miały charakter komercyjny, gdyż warunkiem ich rozpoczęcia było wprowadzenie, przez grającego pieniędzy do urządzenia; 5/ gry na urządzeniach miały charakter losowy, za losowość gry odpowiada mechanizm automatów, a nie działanie gracza. Przeprowadzona kontrolna oraz ustalony stan faktyczny wykazały, że gry prowadzone na przedmiotowych urządzeniach odpowiadają definicji gier na automatach, określonej przepisami art. 2 ust. 3-5 u.g.h. Z materiału dowodowego wynikało bowiem, że gry organizowane były o wygrane rzeczowe. W celu rozpoczęcia gry urządzenia należało zasilić pewną kwotą pieniędzy, która następnie zamieniana była na odpowiednią ilość punktów. Grający uzyskiwał wygraną rzeczową polegającą na możliwości przedłużania gry, bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Eksperyment potwierdził, że za losowość gry odpowiada jej oprogramowanie. W grze brak było elementów zręcznościowych, a wygrana w postaci punktów kredytowych zależała wyłącznie od rachunku prawdopodobieństwa. Powyższe jednoznacznie świadczy o losowym charakterze gier prowadzonych na wyżej wymienionych automatach. Organ wskazał, że Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 maja 2012 r. (sygn. akt V KK 420/11) rozstrzygnął kwestie "elementu losowości" i "charakteru losowego" z uwzględnieniem nieprzewidywalności wyniku gry dla grającego pomimo zastosowania tzw. sztucznej losowości, w wyniku użycia w oprogramowaniu automatu algorytmów matematycznych stanowiących generator pseudolosowy. Podkreślono, że ustawa o grach hazardowych posługuje się pojęciami "urządzanie gier" i "urządzający gry", jednakże nie zawiera legalnej definicji tych pojęć, co oznacza konieczność ich wykładni z uwzględnieniem ich językowego rozumienia. Słowo "urządzać" stanowi synonim takich pojęć jak "utworzyć, uporządkować, zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). W tym kontekście zwrot "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie wszelkich aktywnych działań i czynności, zmierzających do zorganizowania przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach w znaczeniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. Urządzanie gier na automatach będzie więc oznaczało zespół czynności podjętych w celu umożliwienia potencjalnym graczom rozegranie gier na automatach. W praktyce działalność taka obejmuje w szczególności aktywne zachowania polegające na: zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowaniu miejsca do danego rodzaju działalności, umożliwieniu dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywaniu automatów w stanie stałej aktywności, co umożliwia ich sprawne funkcjonowanie, wypłacaniu wygranych, zatrudnianiu odpowiedniego przeszkolonego personelu (ewentualnie jego przeszkolenie). Organ wskazał, że przesłuchany w dniu 19 marca 2018 r. funkcjonariusz celno-skarbowy K. K., który był obecny podczas kontroli przeprowadzonej 15 stycznia 2018 r. w lokalu przy ul. [...] w S., wyjaśnił, że w trakcie kontroli osoba obsługująca lokal po okazaniu legitymacji służbowej, wyłączyła automaty poprzez laptop znajdujący się na parterze lokalu, w części gdzie prowadzony był lombard. Osoba ta nie podporządkowała się poleceniom aby ponownie uruchomić automaty. W związku z tym funkcjonariusz uruchomił automaty samodzielnie, poprzez ten sam laptop z którego je wyłączono cyt.: "Ja wcisnąłem jakąś ikonkę na laptopie i po chwili włączyły się automaty w tryb gry". Następnie przeprowadzono eksperyment odtworzenia gry, który wykazał, że znajdujące się urządzenia są automatami do gier w myśl ustawy o grach hazardowych. Dodatkowo w miejscu gdzie działał lombard znaleziono cztery klucze do kasowania liczników do automatów. Przesłuchany w dniu kontroli 15 stycznia 2018 r. R. L. zeznał, że w lokalu przy ul. [...] w S. pracuje dla Spółki R. na umowę o pracę, a do jego obowiązków należy bieżąca obsługa lombardu. Zapytany o znajdujące się automaty wyjaśnił, że gdy został zatrudniony to urządzenia nie były jeszcze wstawione do lokalu, nie wie też do kogo należą oraz nie posiada żadnych pieniędzy na wypłatę wygranych dla graczy. Ponadto twierdzi, że nie wyłączył automatów za pomocą laptopa, który jest własnością lombardu cyt.: "Nie wiem skąd się znalazła w tym laptopie aplikacja do sterowania automatami". R. L. ponownie przesłuchany w dniu 7 czerwca 2018 r. powtórzył swoje wcześniejsze zeznania składane w dniu kontroli z jednym wyjątkiem. Na pytanie odnośnie wstawiania automatów znajdujących się w lokalu, odpowiedział inaczej niż w poprzednich zeznaniach: "Jak zatrudniłem się do lombardu to te maszyny już były". Na pytanie czy zajmował się obsługą tych automatów, ich serwisowaniem oraz wypłatą wynagrodzeń odpowiedział cyt.: "Nie odpowiem na to pytanie, nie podam przyczyny, po prostu nie odpowiem". Na pytanie do kogo należały laptop, router i nagrywarka, odpowiedział "Nie wiem one były w lombardzie". Przesłuchany w dniu 1 lipca 2019 r. w charakterze podejrzanego A. U. zeznał, że prowadzi firmę pod nazwą PHU A. U. z siedzibą w L. Nie wie nic na temat automatów do gier, z którymi nie miał nigdy nic wspólnego. Zeznał, że w listopadzie 2017 r. zaginęła mu pieczątka firmowa, na którą ktoś prawdopodobnie zawarł umowę w jego imieniu. Zażądał pobrania wzorów pism, żeby potwierdzić swoją niewinność cyt.: "Na umowach, które były zawierane na te maszyny do gier być może jest moja pieczątka, ale nie ma moich podpisów". Umowa zawarta 3 stycznia 2018 r. wskazuje, że lokal w którym przeprowadzono kontrolę został wynajęty przez R. S. A. U. Wynajmujący oświadczył, że posiada tytuł prawny do władania lokalem w S. przy ul. [...] o powierzchni 25 m². Najemca bierze część lokalu o powierzchni 5 m². Z postanowień umowy wynika, że umowa została zawarta na czas nieoznaczony, a kwotę czynszu ustalono na 400 zł miesięcznie płatne do dziesiątego dnia każdego miesiąca do rąk własnych. Dodatkowo najemca w chwili zawarcia umowy miał zapłacić wynajmującemu kaucję gwarancyjną w wysokości 800 zł. A. U. ponownie przesłuchany w dniu 16 grudnia 2020 r. podtrzymał zeznania z dnia 1 lipca 2019 r. Oświadczył, że nie zna R. S., R. L., ani M. S., ani żadnych z wymienionych osób, nie wie nic odnośnie spółki R. Dalej organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania karnego-skarbowego (nr [...]) w dniu 27 kwietnia 2018 r. przesłuchano R. S., właściciela lokalu mieszczącego się w S. przy ul. [...]. Lokal jest podzielony na dwa mniejsze lokale. Jeden został wynajęty firmie z L. prowadzonej przez A. U., drugi został wynajęty firmie R., której prezesem jest jego szwagierka – B. S. R. S. zna R. L. cyt.: "Ten Pan jest zatrudniony w firmie R. a ja od czasu do czasu jestem doradcą firmy". Wskazał, że nie wie do kogo należą automaty, nie był obecny podczas ich wstawiania. Wie natomiast, że cyt.: "Przedmioty takie jak router, wi-fi, laptop oraz nagrywarka są własnością R.". Przesłuchana w dniu 26 czerwca 2018 r. B. S., która jako prezes Spółki R. prowadzi działalność lombardową w S. przy ul. [...], zeznała, że wynajmuje dolne pomieszczenie lokalu od swojego szwagra R. S., gdzie prowadzi swoją działalność lombardową. B. S. twierdzi, że nie wie nic na temat automatów do gier, nie ma z nimi nic wspólnego. Zapytana o R. L. odpowiedziała, że był on pracownikiem firmy R., został zatrudniony przez R. S. B. S. ponownie przesłuchania w dniu 29 listopada 2018 r. na okoliczność umieszczonych na automatach naklejek o treści "R." wskazujących nazwę, w której to świadek jest prezesem spółki oświadczyła, że pierwszy raz widzi naklejki znajdujące się na automatach i nie ma z nimi nic wspólnego. W ocenie organu powyższe dowody jednoznacznie potwierdzają, iż urządzającym nielegalne gry hazardowe w lokalu mieszczącym się w S., przy ul. [...] była R. Sp. z o.o. oraz że zatrzymane urządzenia należały do spółki R. Zorganizowała ona odpowiednie miejsce do umieszczenia automatów, a następnie urządziła w nim punkt gier na automatach, w którym zainstalowała cztery automaty do gier należące do spółki, na którym to każdym automacie znajdował się panel z napisem R. Utrzymywała automaty w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie, poprzez ich podłączenie do sieci elektrycznej. Zatrudniła osobę do obsługi lokalu, w którym znajdowały się automaty (R. L.). Dodatkowo w trakcie kontroli w pomieszczeniu gdzie prowadzona była działalność lombardowa, zatrzymano klucze do kasowania liczników do automatów, co jednoznacznie wskazuje, że w lokalu prowadzone były nielegalne gry hazardowe a zatrzymane urządzenia należały do spółki R. Ponadto skierowane zażalenie na postanowienie o zatrzymaniu rzeczy w imieniu R. L., pracownika firmy R., w którym zarzucono nieuprawnione zatrzymanie wszystkich przedmiotów, łącznie z ww. automatami do gier zatrzymanymi podczas kontroli z dnia 15 stycznia 2018 r., świadczy o tym, że laptop jak i automaty do gier należały do spółki R. W ocenie organu z przeprowadzonego postępowania wynika, że spółka nie posiada i nie posiadała w dniu kontroli koncesji na prowadzenie kasyna gry, wymaganej na podstawie art. 6 ust. 1 u.g.h. W toku kontroli nie okazano także zezwolenia na urządzanie gier na automatach, ani poświadczenia rejestracji automatów (art. 23a ust. 1 u.g.h.). Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Zgodnie z art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a/ u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadku urządzania gier na automatach bez koncesji wynosi 100.000 zł od każdego automatu, a w myśl art. 91 u.g.h., do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy o.p. R. Sp. z o.o. odwołała się od decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie: 1. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 180, art. 187 § 1 i 3 o.p., gdyż zebrany przez organ materiał dowodowy nie pozwalał na dokładne (wszechstronne) wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nie doprowadził do ustalenia, iż to skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach bez koncesji w lokalu przy ul. [...] w S., w dniu 15 stycznia 2018 r., w rozumieniu art. 89 ust 1 pkt 1 u.g.h., podczas gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliłoby na ustalenie zgoła odmienne; 2. art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 o.p. poprzez uniemożliwienie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w szczególności niepowiadomienie o przeprowadzeniu dowodów z przesłuchania świadków, a co za tym idzie uniemożliwienie zadawania świadkom pytań; 3. art. 187 § 1 w zw. z art. 122, art. 191, art. 193 § 1 i art. 180 § 1 o.p. poprzez brak zebrania materiału dowodowego w całości, prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, analizy stanu faktycznego i prawnego, co skutkowało powierzchowną i wybiórczą analizą zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym wyłącznie dowodów, które służyły udowodnieniu przyjętej przez organ podatkowy tezie, że skarżąca urządzała gry hazardowe na pięciu automatach bez koncesji w lokalu przy ul. [...] w S., w dniu 15 stycznia 2018 r.; 4. art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., które miało wpływ na wynik sprawy, a to przez jego zastosowanie i wymierzenie skarżącej kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach bez koncesji w lokalu przy ul. [...] w S. w dniu 15 stycznia 2018 r., podczas gdy nie jest ona podmiotem urządzającym gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust 1 pkt 1 u.g.h. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności nie zgodził się z zarzutami odwołania dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniom strony zaistniały uzasadnione okoliczności do wszczęcia postępowania w celu wymierzenia kary. Przeprowadzone postępowanie było prawidłowe i wystarczające dla dokonania oceny prawnej na gruncie art. 191, art. 180, art. 187, art. 188 o.p. oraz obowiązujących przepisów prawa materialnego. Akta sprawy zawierają zarówno dokumentację zgromadzoną w toku kontroli w postaci protokołu z kontroli z opisem eksperymentów, protokołu z oględzin automatów, dokumentacji fotograficznej, jak i w toku postępowania karno-skarbowego, w tym protokoły przesłuchań świadków i podejrzanego. Treść tej dokumentacji rozstrzyga o istocie rozpatrywanej sprawy. Wynikająca z art. 180 o.p. zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy potwierdza zasadność dopuszczenia jako dowodu w tej sprawie eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celno-skarbowych. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek organu działania w granicach prawa nie stanowi o tożsamym ze stroną interpretowaniu faktów. Wskazanie w odwołaniu, że "zebrany przez organ materiał dowodowy nie zezwolił na dokładne (wszechstronne) wyjaśnienie stanu faktycznego i doprowadził do ustalenia, iż to skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach" nie skutkuje automatycznym przyznaniem stronie racji. Organ zwrócił przy tym uwagę, że strona nie odpowiedziała na wezwanie do przedłożenia dokumentów, mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego oraz pomimo możliwości zapoznania się z zebranym przez organ materiałem dowodowym, nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Stosownie do art. 181 o.p. materiał dowodowy w sprawie zebrany w toku postępowań podatkowych i karnych został wykorzystany na podstawie prawa i w granicach prawa. Wbrew przekonaniu strony miała ona umożliwiony czynny udział w postępowaniu także w kwestii dowodów uzyskanych bez udziału spółki, bowiem prawidłowo doręczonymi pismami - organu I instancji z dnia 29 kwietnia 2022 r. oraz organu odwoławczego z dnia 22 sierpnia 2022 r. - umożliwiono stronie wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Spółka nie zapoznała się z aktami wobec czego zarzuty w tej kwestii są nieuzasadnione. Przesłuchany w dniu 19 marca 2018 r. funkcjonariusz służby celno-skarbowej K. K. odnośnie kontroli w lokalu przy ul. [...] w S. zeznał - "do tego lokalu po naciśnięciu dzwonka wpuścił nas mężczyzna będący w lokalu (...) Jak się później w trakcie czynności okazało był to pracownik tego lombardu. W tym lokalu za przesuwaną ścianą znajdowały się schody, które prowadziły na piętro, gdzie znajdowało się pomieszczenie, a w tym pomieszczeniu znajdowały się 4 automaty do gier. Urządzenia były podłączone do sieci energetycznej i udostępnione graczom (...) Mężczyzna, który nas wpuścił do lokalu, za pomocą laptopa, który znajdował się na parterze tego lokalu, w części gdzie była prowadzona działalność lombardowa, jakieś czynności i nagle automaty wyłączyły się z zasilania. Po kilkukrotnym wydaniu mężczyźnie poleceń aby uruchomił na nowo automaty za pomocą laptopa, nie uczynił tego. Ja wcisnąłem jakąś ikonkę na laptopie i po chwili włączyły się automaty w tryb gry (...) Dodatkowo w lokalu tym, a dokładniej na parterze, czyli w miejscu gdzie działał lombard (...) ujawniono także 4 klucze do kasowania liczników w automatach, nagrywarkę i router wi-fi". Zeznanie to koresponduje z treścią notatki służbowej sporządzonej przez funkcjonariusza w dniu 16 stycznia 2018 r. Przesłuchana w dniu 26 czerwca 2018 r. Prezes Zarządu R. Sp. z o.o. – B. S. zeznała, że firma R. wynajmuje tylko dolne pomieszczenie lokalu, gdzie była działalność lombardowa. Lokal wynajmowany jest od R. S., prywatnie jej szwagra. Wydaje jej się, że pomieszczenie w którym były automaty R. S. wynajmował innej osobie, nie wie komu. Nie wie kim jest A. U. R. S. nie wykonywał żadnych obowiązków w związku z działalnością lombardu, czasami doradzał w pewnych kwestiach. R. S. przyjął do pracy pracownika R. L. Dodatkowo przesłuchana w dniu 29 listopada 2018 r. B. S. zeznała, że nie wie do kogo należą automaty, ani skąd na automatach wzięły się naklejki R. odzwierciedlające nazwę spółki. R. S. przesłuchany w dniu 27 kwietnia 2018 r. zeznał: "Jestem właścicielem lokalu mieszczącego się przy ulicy [...] w S. Lokal jest podzielony na dwa mniejsze lokale. Jeden z nich wynająłem firmie R. Sp. z o.o. na działalność lombardową, a drugi lokal wynająłem firmie z L. prowadzonej przez A. U. Aby wejść do tego lokalu drugiego (...) nie ma innego wejścia jak tylko przez ten lokal wynajęty firmie R., w którym jest lombard. (...) Znam R. L. Ten Pan jest zatrudniony w firmie R. a ja od czasu do czasu jestem doradcą firmy R. Prezesem i zarazem jej właścicielką jest pani B. S. Moje doradztwo w tej firmie polega na doradzaniu w kwestiach dotyczących kupna-sprzedaży przedmiotów. (...) Nie wiem do kogo należą automaty, nie byłem obecny podczas ich wstawiania. Przedmioty takie jak router wi-fi, laptop oraz nagrywarka są własnością firmy R.". Przesłuchany w dniu kontroli R. L. zeznał, iż w Spółce R. zatrudniony jest od kilku tygodni i zajmuje się bieżącą obsługą w lombardu. Stwierdził, że gdy się zatrudniał automatów nie było jeszcze w lokalu, nie wie kiedy zostały wstawione, o kontroli powiadomił swojego szefa Pana R. Ponownie przesłuchany w dniu 7 czerwca 2018 r., R. L. na pytanie czy widział jak automaty były wstawiane do lokalu, tym razem odpowiedział: "Nie widziałem. Jak zatrudniałem się do lombardu to te maszyny już były". Organ odwoławczy stwierdził, że zeznania R. S., B. S. i R. L. są wzajemnie sprzeczne, a zatem ich wartość jako materiału dowodowego jest wątpliwa. Pan L. twierdzi, że jest zatrudniony przez Spółkę R., a pan S. jest jego szefem. Pani S. początkowo twierdzi, że pan S. nie wykonuje żadnych zadań w związku z działalnością lombardu, po czym dodaje, że pełni funkcję doradcy, by na końcu przyznać, ze zatrudnił pana L. Ponadto z zeznań funkcjonariusza uczestniczącego w kontroli w dniu 15 stycznia 2018 r. wynika, że ujawniony w lombardzie sprzęt służył do sterowania automatami do gier i za jego pomocą pan L. wyłączył zdalnie zasilanie automatów. Pani B. S. rzekomo nie wie do kogo ten sprzęt należy, a pan R. S. jednoznacznie wskazał, że jest on własnością Spółki R. Przesłuchany 1 lipca 2019 r. oraz 16 grudnia 2020 r. A. U. zeznał, że jest ścigany za jakieś maszyny, na temat których nic nie wie. Odnośnie okazanej umowy (zawartej w dniu 3 styczni 2018 r. pomiędzy R. S. oraz A. U., której przedmiotem jest najem 5m² lokalu przy ul. [...] w S.) stwierdził, że nigdy nie widział tej umowy, pieczątka jest jego, natomiast podpis na umowie nie jest jego. Pieczątka została skradziona lub ją zgubił w listopadzie 2017 r. Nic mu nie mówi nazwa R. Sp. z o.o. Nie zna R. S. Organ odwoławczy uznał zeznania A. U. za wiarygodne. Zdaniem organu zeznanie to świadczy o tym, że umowa z dnia 3 stycznia 2018 r. najmu części lokalu przy ul. [...] w S., zawarta pomiędzy Przedsiębiorstwem Handlowo-Usługowym A. U. a R. S., jest fikcyjna. Zeznania A. U. są spójne ze sobą i z materiałem dowodowym. Wynika z nich, że żadnych umów z R. S. nie podpisywał, a podpis na przedstawionej przez R. S. kopii umowy nie przypomina podpisów złożonych przez A. U. na protokołach przesłuchań z 1 lipca 2019 r. oraz 16 grudnia 2020 r. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem strony, że przesłuchani świadkowie oświadczyli, że to nie skarżąca jest w posiadaniu automatów. Takie sformułowanie nie zostało zawarte ani w protokole przesłuchania R. S., ani R. L. Organ odwoławczy podniósł, że materiał dowodowy sprawy przeczy twierdzeniom strony, że to nie ona urządzała gry na automatach w lokalu przy ul. [...] w S., i że nie ma nic wspólnego z tymi automatami. W kwestii tej organ wskazał, że na 4 automatach zatrzymanych w trakcie kontroli w dniu 15 stycznia 2018 r. na ich górnej części znajduje się napis "R.", co jest odnotowane w protokole oględzin urządzeń oraz widoczne na dokumentacji zdjęciowej wykonanej w trakcie kontroli. Z przesłuchań R. L. i R. S. wynika, że do pomieszczenia gdzie znajdowały się automaty wchodziło się przez lombard. Z zeznań K. K. wynika, że w lombardzie ujawniono 4 klucze do kasowania liczników w automatach, a także urządzenia, za pomocą których można było zdalnie sterować automatami do gier. Ponadto to właśnie pracownik lombardu wpuszczał do wnętrza lokalu po naciśnięciu dzwonka. Organ odwoławczy podkreślił, że zeznania B. S. - Prezes Zarządu R. Sp. z o.o., wskazujące na to, że rzadko bywa w lokalu, nie zwalniają Spółki od odpowiedzialności za prowadzoną tam działalność. Kontrolowany lokal nie był odrębnym, bezobsługowym i niezależnym punktem z nielegalnymi automatami do gier, do którego nikt nie miał dostępu - tylko stanowił on wydzieloną powierzchnię lokalu, do której można było wejść jedynie przez lombard. Na dodatek na automatach znajdowały się napisy "R.", a w lombardzie znajdowały się klucze do kasowania ich liczników. Organ odwoławczy przyznał moc dowodową zeznaniom K. K., A. U. i wynikom kontroli, natomiast odmówił mocy dowodowej zeznaniom B. S. jako sprzecznym ze sobą i z zebranym materiałem dowodowym oraz zeznaniom R. S. jako sprzecznym z zebranym materiałem dowodowym. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy u.g.h. w brzmieniu obowiązującym po 1 kwietnia 2017 r., co ma istotne znaczenie dla wysokości kary przewidzianej ustawowo za tenże czyn. Organ wskazał przy tym na "zakaz orzekania o karze nieprzewidywanej w ustawie w dacie popełnienia czynu wynikający z art. 2 Konstytucji RP" i uznał za zasadne zastosowanie przepisów u.g.h. obowiązujących w dacie przeprowadzenia kontroli (tj. 15 stycznia 2018 r.) oraz przytoczył stosowne regulacje prawne w tym zakresie. Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu 15 stycznia 2018 r. kontroli przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych, funkcjonariusze Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni w lokalu mieszczącym się w S. przy ul. [...] ujawnili m.in.: 4 włączone do sieci elektrycznej i działające automaty do gier. Opisane w protokole z dnia 15 stycznia 2018 r. oględziny zewnętrzne wskazywały na uzasadnione podejrzenie, że mogą to być automaty do gier w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 3 u.g.h. Kontrolującym nie okazano koncesji ani zezwolenia na urządzanie gier. W wyniku przeprowadzonego na automatach eksperymentu ustalono, że aby rozegrać grę, automaty należy zasilić środkami pieniężnymi za pośrednictwem akceptora monet lub banknotów, co oznacza, że gry na nich urządzane mają charakter komercyjny. Do rozegrania gier wykorzystano m.in. punkty wygrane w poprzednich grach, stanowiące wygraną rzeczową, a umożliwiające kontynuowanie gry bez konieczności zasilania automatów dodatkowymi pieniędzmi. Urządzenia nie posiadały oznaczeń związanych z wydaniem dla nich poświadczeń rejestracji ani księgi eksploatacji urządzeń. Przebieg gry miał charakter losowy (za losowość odpowiada oprogramowanie), uzyskiwane wyniki gry były nieprzewidywalne, niezależne od woli i zręczności grającego; wygrana zależy wyłącznie od rachunku prawdopodobieństwa. Organ odwoławczy zaznaczył, że nie jest kwestionowane w sprawie, że Spółka R. Sp. z o.o. w dniu kontroli nie posiadała koncesji na działalność w zakresie gier wymaganej stosowanie do art. 3 w zw. z art. 6 ust u.g.h. Niesporna jest również kwestia, czy w niniejszej sprawie należące do Spółki urządzenia nie były certyfikowane i prawidłowo zostały zakwalifikowane przez Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni jako oferujące gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. oraz czy organ prawidłowo w tym względzie uznał ich losowy charakter. Organ podkreślił, że prawo rozstrzygania o niehazardownym charakterze gier w rozumieniu przepisów u.g.h. na mocy art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h przyznano ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych. W przypadku wątpliwości co do charakteru gier na danym urządzeniu podmiot ma możliwość wystąpienia do Ministra Rozwoju i Finansów z wnioskiem o rozstrzygnięcie - w drodze decyzji administracyjnej - charakteru gier na automatach. Decyzja ministra w ww. zakresie wymagana jest na etapie planowania lub podjęcia realizacji przedsięwzięcia, a postępowanie w sprawie o jej wydanie inicjowane jest na wniosek podmiotu realizującego lub planującego realizację przedsięwzięcia, który powziął wątpliwości co do jego charakteru (zob. wyrok WSA w Gdańsku: z dnia 30 czerwca 2021 r., sygn. akt. III SA/Gd 153/21; z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 81/21 i z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 715/20). W wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. (sygn. akt III SA/Kr 1500/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że "trzeba przy tym podkreślić, że ustalenie charakteru gry w drodze opinii technicznej jest trybem, który nie znajduje zastosowania w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej za prowadzenie gier bez stosownych uprawnień (por. wyroki NSA z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1595/15; z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1715/15). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 listopada 2015 r. (sygn. akt II GSK 2032/15) w sytuacji, gdy bez zwracania się o rozstrzygnięcie do Ministra Finansów i bez zwracania się o opinię do uprawnionej jednostki badającej, strona podejmuje działalność w postaci gier na automatach, należy uznać, że świadomie pomija wskazany wyżej etap wstępnych ustaleń charakteru gry. Wymaga podkreślenia, że również żaden przepis nie nakłada na organ, o którym mowa w art. 90 ust. 1 u.g.h., obowiązku wystąpienia do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o rozstrzygnięcie przewidziane w art. 2 ust. 6 tej ustawy". Strona zarówno przed organem I instancji jak i w postępowaniu odwoławczym nie przedłożyła dokumentów potwierdzających niehazardowy charakter gier na automatach znajdujących się w lokalu przy ul. [...] w S. Przeprowadzone w trakcie kontroli oględziny zewnętrzne przedmiotowych automatów doprowadziły do jednoznacznego wniosku, że sporne automaty były urządzeniami elektronicznymi (komputerowymi). Automaty zostały bardzo szczegółowo opisane, w tym elementy jednoznacznie wskazujące na rodzaj urządzenia. Przeprowadzone na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 14 ustawy o KAS czynności kontrolne dały jednoznaczne podstawy do stwierdzenia, że gry urządzane na automatach znajdujących się w lokalu przy ul. [...] w S. były grami o charakterze losowym o wygrane rzeczowe i pieniężne, a zatem gry urządzane były w myśl definicji art. 2 ust 3-5 u.g.h. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie uznał, że Spółka R. jest podmiotem urządzającym gry na automatach bez koncesji. Działanie Spółki naruszało przepisy art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 u.g.h., a zatem stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a/ u.g.h. organ I instancji prawidłowo wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 400.000 zł. R. Spółka z o.o. w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego, to jest: 1) art. 89 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że skarżąca była "urządzającym gry" na automatach poza kasynem gry, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca wynajmowała jeden lokal, a drugi lokal został wynajęty innemu podmiotowi, będącemu zarazem właścicielem automatów i nie brała aktywnego udziału w zakresie eksploatacji automatów, jak również nie zawierała z właścicielem automatów żadnego porozumienia gospodarczego, dotyczącego urządzania gier na automatach, co wyklucza uznanie skarżącej za urządzającego gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt. 1, 3 i 4 u.g.h.; 2) art. 2 ust. 3-5 u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym przyjęciu, że zatrzymane w niniejszej sprawie urządzenia spełniają przesłanki umożliwiające zastosowanie przepisów ww. ustawy; II. naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na treść decyzji, to jest: 1) art. 197 w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i stwierdzenie wymagających wiadomości specjalnych, okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj. okoliczności dotyczących charakteru urządzeń BLACK HORSE ([...]), APOLLO GAMES ([...]), BLACH HORSE ([...]), ADELL 2 ([...]), jedynie w oparciu o spostrzeżenia funkcjonariuszy celno-skarbowych, w sytuacji gdy stwierdzenie ww. okoliczności mogło nastąpić wyłącznie w oparciu o dowód z opinii biegłego sądowego powołanego w ramach toczącego się postępowania; 2) art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w zw. z art. 91 u.g.h. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu i ich wybiórczą ocenę, zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało błędnym uznaniem, że skarżąca wykonywała czynności urządzania gier, które zgodnie z art. 89 u.g.h. mogą prowadzić do odpowiedzialności administracyjnej; 3) art. 121 § 1 w zw. z art. 122, art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że lokal był w posiadaniu skarżącej, gdy tymczasem skarżąca spółka nie wynajmowała lokalu, w którym znajdowały się automaty, co skutkuje wyłączeniem odpowiedzialności administracyjnej w zakresie możliwości nałożenia kary pieniężnej, gdyż lokal był przedmiotem posiadania zależnego; 4) art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w zw. z art. 91 u.g.h. poprzez bezpodstawną odmowę przyznania waloru wiarygodności świadkom: R. L., R. S. i B. S. pomimo tego, że treść zeznań świadków była spójna i zasługiwała na uwzględnienie; 5) art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 o.p. poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w szczególności niepowiadomienie skarżącej o przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadków, a co za tym idzie uniemożliwienie zadawania pytań i czynnego udziału w postępowaniu; 6) art. 233 § 1 pkt 1 lit. a/ o.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, mimo że istniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania lub umorzenia postępowania. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności zwrócono uwagę, że w toku postępowania przed Naczelnikiem Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni i Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego sądowego dotyczącej ustalenia charakteru zatrzymanych w niniejszej sprawie urządzeń do gier w dniu 15 stycznia 2018 r. w lokalu w S. przy ul. [...], zaś jako podstawę ustaleń faktycznych organy przyjęły spostrzeżenia uzyskane przez funkcjonariuszy celno-skarbowych w ramach przeprowadzonych eksperymentów procesowych, co pozostaje wbrew dyspozycji art. 197 § 1 o.p. Przyjęcie przez organy możliwości stwierdzenia na podstawie zwykłych spostrzeżeń poczynionych przez funkcjonariuszy celno-skarbowych tego czy zajęte urządzenia są automatami do gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, a co za tym idzie czy mają losowy charakter, stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania, gdyż funkcjonariusze celno-skarbowi przeprowadzający odtworzenie gier kontrolnych nie posiadają wiadomości specjalnych umożliwiających stwierdzenie, czy zatrzymane urządzenia są automatami do gier w rozumieniu u.g.h. Ponadto, w oparciu o zebrany materiał dowodowy w rozpoznawanej sprawie organy błędnie przyjęły, że skarżąca urządzała gry na automatach tj. BLACK HORSE ([...]), APOLLO GAMES ([...]), BLACK HORSE ([...]), ADELL 2 ([...]) w lokalu w S. przy ul. [...] i w konsekwencji może ponosić odpowiedzialność administracyjną na podstawie art. 89 u.g.h. W ocenie skarżącej nie może zostać pociągnięta do odpowiedzialności administracyjnej, gdyż lokal w którym znajdowały się urządzenia do gier był przedmiotem posiadania zależnego w ramach zawartej umowy najmu pomiędzy R. S. a podmiotem do którego należały urządzenia tj. A. U. W myśl art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. karze pieniężnej podlega posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że budynek zlokalizowany w S. przy ul. [...] był podzielony na dwa odrębne lokale. W pierwszym lokalu prowadzona była działalność związana z lombardem (parter), a w drugim przestrzennie wyodrębnionym lokalu znajdowały się urządzenia do gier, które co należy zaznaczyć nie należały do skarżącej spółki i nigdy nie były w jej władaniu. Wprawdzie przepisy u.g.h. nie definiują pojęcia "lokalu", jednak niewątpliwie poprzez odwołanie się tu do uregulowań prawa cywilnego, lokal jest "rzeczą", a zatem budynkiem lub wyodrębnioną fizycznie (przegrodami budowlanymi) jego częścią. Wynajęcie zatem niezależnej wydzielonej części budynku - lokalu skutkowało utratą możliwości władania tym lokalem przez skarżącą, co eliminuje odpowiedzialność z art. 89 u.g.h., gdyż lokal w którym znajdowały się urządzenia nie był w posiadaniu samoistnym skarżącej spółki lecz był oddany w posiadanie zależne. W toku postępowania ustalono, że budynek składał się z dwóch wyodrębnionych funkcjonalnie i architektonicznie niezależnych lokali, a co istotne skarżąca nie miała możliwości dostępu do urządzeń w drugim lokalu. Z powyższymi ustaleniami korespondują zeznania świadków m.in. R. S., R. L. i B. S. Z zeznań powołanych świadków wynika, że automaty nie należały do skarżącej spółki i skarżąca nigdy nie zajmowała się urządzeniami do gier. Dodatkowo świadkowie zeznali, że urządzenia znajdowały się w innym wyodrębnionym fizycznie pomieszczeniu, do którego żadnych praw nie posiadała skarżąca spółka. Brak jest przesłanek umożliwiających uznanie skarżącej za urządzającą gry na automatach. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby pomiędzy skarżącą a podmiotem władającym drugim lokalem zawiązało się jakakolwiek porozumienie biznesowe polegające na czerpaniu korzyści z eksploatacji urządzeń do gier. W związku z tym, że w u.g.h. brak jest definicji legalnej "urządzić" i "urządzający", to przy ich interpretacji należy posłużyć się wykładnią językową. Słownik poprawnej polszczyzny PWN (Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1981) definiuje cytowane zwroty jako: utworzyć, uporządkować, zagospodarować, zorganizować, przedsięwziąć, zrobić, stworzyć komuś odpowiednie warunki życia. Wymaga podkreślenia to, że w orzecznictwie sądów administracyjnych również zostały wskazane pewne wskazówki pozwalające odkodować definicję "urządzającego". Warunkiem przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzenia oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Tego rodzaju czynności muszą być wynikiem uprzedniego porozumienia i podziału ról pomiędzy współuczestnikami procederu nielegalnego urządzania gier na automatach poza kasynem gry (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 4538/16). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika aby pomiędzy skarżącą i jakimkolwiek innym podmiotem zostało zawarte formalne lub nieformalne porozumienie gospodarcze, co wyklucza możliwość - także w oparciu o tą przesłankę - przypisania skarżącej statusu urządzającego gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W sprawie organy naruszyły także zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 123 § 1 o.p.), gdyż włączyły w poczet materiału dowodowego zeznania świadków: R. L., R. S., A. U. i B. S., złożone w innym toczącym się postępowaniu karnoskarbowym, uniemożliwiając jednocześnie skarżącej zapoznanie się z całością akt karnoskarbowych, z których włączono ww. protokoły przesłuchań świadków. W ocenie skarżącej takie działanie organu skutkowało kwalifikowaną wadliwością postępowania, gdyż skarżąca nie miała możliwości miarodajnego odniesienia się do treści włączonych do sprawy protokołów zeznań ww. świadków. Organ w tej sytuacji powinien powtórzyć przesłuchanie świadków, których protokoły zostały włączone i tym samym umożliwić skarżącej np. zadawanie pytań. Nie można zatem zgodzić się z stanowiskiem organu odwoławczego, zgodnie z którym czynny udział skarżącego w postępowaniu zapewniony został poprzez możliwość wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, albowiem brak powtórnego przesłuchania w toczącym się postępowaniu w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej skutkuje tym, że prawo skarżącego do wypowiedzenia się staje się instytucją iluzoryczną, a nie realną (por. wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r., C-189/18). Stanowisko skarżącej potwierdza także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2008 r. (sygn. akt I FSK 686/07), w którym wskazano, że "Art. 181 o.p. określający przykładowo, co może być dowodem w postępowaniu podatkowym, nie może być jednak interpretowany w sposób prowadzący do wyłączenia zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu podatkowym wynikającej z art. 123 § 1 tej ustawy. Zasada ta w postępowaniu podatkowym, w którym występuje przewaga władztwa administracyjnego, a więc brak jest kontradyktoryjności, stanowi bowiem jedną z najistotniejszych gwarancji praw podatnika. Jeżeli więc podatnik wnosi o przesłuchanie świadków słuchanych w innej sprawie, których protokoły przesłuchań organ na podstawie art. 181 o.p. włączył do sprawy, twierdząc, że świadkowie ci mają zeznać na tezy przeciwne niż to przyjęły organy, to nieuwzględnienie w tym zakresie wniosku strony, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, narusza zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości zajęte uprzednio stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny zobligowany jest uwzględnić skargę w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonych decyzji, Sąd stwierdził, że skarga nie podlega uwzględnieniu. Przeprowadzona bowiem w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola nie wykazała, aby zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 października 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 30 maja 2022 r. orzekającą o wymierzeniu skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 400.000 zł z tytułu urządzania w dniu 15 stycznia 2018 r. gier hazardowych bez koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia na automatach: BLACK HORSE ([...]), APOLLO GAMES ([...]), BLACK HORSE ([...]), ADELL 2 ([...]). Materialnoprawną podstawą orzeczenia przez organy w zaskarżonych decyzjach o wymierzeniu skarżącej spółce kary pieniężnej były obowiązujące w dniu przeprowadzonej kontroli, tj. 15 stycznia 2018 r., przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm. - dalej w skrócie "u.g.h."). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 u.g.h. wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Zgodnie z art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W myśl art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2. W myśl art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5. Zgodnie natomiast z treścią art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej z tytułu nielegalnego urządzania gier podlega m.in: urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. W myśl art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a/ u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej urządzającemu gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia w przypadku gier na automatach - wynosi: 100 tys. zł od każdego automatu. Istotą kary wskazanej w tej regulacji jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Dla stwierdzenia odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 u.g.h. i istnienia podstaw do nałożenia kary pieniężnej, przewidzianej w art. 89 ust. 4 tej ustawy, niezbędne jest wykazanie, że strona skarżąca urządzała gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. W niniejszej sprawie na podstawie protokołu (nr [...]) z kontroli przeprowadzonej w dniu 15 stycznia 2018 r. w lokalu mieszczącym się w S. przy ul. [...] ustalono, że gry na 4 znajdujących się tam automatach - BLACK HORSE ([...]), APOLLO GAMES ([...]), BLACK HORSE ([...]), ADELL 2 ([...]) - organizowane były o wygrane rzeczowe, natomiast przedmiotowe urządzenia (automaty do gry) wyposażone były w akceptory banknotów oraz wrzutniki monet, przez które przyjmowały pieniądze celem rozegrania gry, przez co zachęcały do gry klientów lokalu (na wszystkich automatach, na których przeprowadzono odtworzenie gry uzyskano wygraną rzeczową w postaci punktów za które można było kontynuować grę). Ponadto organizowane na ww. automatach gry miały charakter komercyjny, gdyż warunkiem ich rozpoczęcia było wprowadzenie, przez grającego pieniędzy do urządzenia, a także miały charakter losowy (za losowość gry odpowiadał mechanizm automatów a nie działanie gracza). Zdaniem Sądu przeprowadzone w sprawie w trakcie kontroli oględziny ww. urządzeń (automatów do gry) oraz przeprowadzone odtworzenie gier na przedmiotowych automatach stanowiło wystarczający dowód na zidentyfikowanie charakteru ujawnionych w wyniku kontroli automatów do gier. Z oględzin i doświadczeń, z których wnioski znalazły swoje odzwierciedlenie w sporządzonym protokole kontroli wynika, że gra na automatach, których legalność została przez organ zakwestionowana, miała charakter komercyjny (udział w grze był odpłatny); w wyniku przeprowadzonych gier uzyskano wygrane rzeczowe w postaci dodatkowych punktów, za które następnie rozegrano kolejne gry bez konieczności wnoszenia opłat za grę, natomiast przebieg gry miał charakter losowy, gdyż uzyskiwane wyniki gry były nieprzewidywalne i niezależne od woli i zręczności grającego. W konsekwencji istniały wystarczające i przekonujące podstawy do stwierdzenia, że gry urządzane na spornych automatach zlokalizowanych w lokalu znajdującym się w S. przy ul. [...], wypełniały definicję gier na automatach w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 3 u.g.h., tj. były grami na urządzeniu elektronicznym (komputerowym) o wygrane rzeczowe, zawierającymi element losowości. Do stwierdzenia powyższych okoliczności – wbrew zarzutom skargi - nie było konieczne posiłkowanie się dowodem z opinii biegłego. Przeprowadzenie tego dowodu wymagane jest bowiem w sytuacji, gdy zachodzi konieczność skorzystania z wiedzy specjalistycznej, która wykracza poza wiedzę dostępną pracownikom organu prowadzącego postępowanie. W ocenie Sądu do stwierdzenia czy znajdujące się w lokalu urządzenia umożliwiały prowadzenie gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. wystarczające było doświadczenie przeprowadzenia gry, które pozwoliło na poznanie jej zasad i dokonanie oceny, czy zawiera ona element losowości. Ta okoliczność została stwierdzona w trakcie eksperymentu, a ustalenie jej możliwe było już w oparciu o obserwację zasad gry, z których wynikało, że po naciśnięciu przycisku startującego grę dochodziło do wprawienia w ruch wirtualnych bębnów losujących, na których zatrzymanie gracz nie miał żadnego wpływu, podobnie jak nie miał wpływu na układ symboli graficznych na bębnach. W związku z tym podniesiony przez stronę w tym zakresie zarzut oparcia wydanych decyzji na niewystarczającym materiale dowodowym należy uznać za nieskuteczny. Sąd podziela także stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 1020/21), co do tego, że uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w przepisie art. 64 ust. 1 pkt 14 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 422 ze zm.), warunkującym uprawnienie do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie jest samo stwierdzenie przez funkcjonariuszy celno-skarbowych organizowania gier na automatach w lokalu, który nie spełnia ustawowych wymogów niezbędnych dla urządzania gier hazardowych. Taki zatem uzasadniony przypadek wystąpił w rozpatrywanej sprawie. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest fakt, że działalność w zakresie urządzania gier na kontrolowanych w niniejszej sprawie urządzeniach prowadzona była w lokalu niebędącym kasynem gry, bez zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier hazardowych oraz bez rejestracji automatów do gier, bowiem – co wynika z powołanego protokołu kontroli - kontrolującym nie okazano poświadczenia rejestracji oraz księgi eksploatacji urządzeń, a także w miejscu kontroli nie przedstawiono stosownego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Z treści art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. wynika, że karze pieniężnej podlega osoba urządzająca grę na automacie. Jak słusznie wskazywały organy, pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981), urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje zatem w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwieniu dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywaniu automatu w stanie stałej aktywności umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacaniu wygranych, związaniu urządzenia z obsługą czy też zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier, jeżeli można im przypisać nawet niewielki wycinek z opisanej wyżej aktywności (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 586/22). W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został zebrany w zakresie wystarczającym i dającym organom uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że to skarżąca spółka R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. była podmiotem urządzającym we wskazanym miejscu i czasie gry na przedmiotowych automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Wskazuje na to przeprowadzona przez organy analiza zgromadzonego w sprawie całego materiału dowodowego, którą Sąd w pełni podziela. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, że pomimo nieposiadania koncesji na prowadzenie kasyna gry, spóła R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. stworzyła warunki umożliwiające funkcjonowanie ujawnionych automatów do gier oraz ich używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Wskazują na to okoliczności faktyczne ujawnione podczas przeprowadzonej w dniu 15 stycznia 2018 r. kontroli w lokalu znajdującym się w S. przy ul. [...]. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że pomimo faktu, iż skarżąca spółka była najemcą części ww. lokalu o powierzchni 25 m², w której prowadziła lombard - natomiast część tego lokalu o powierzchni 5 m² znajdująca się na piętrze, w której znajdowały się 4 automaty do gier była formalnie przedmiotem umowy najmu zawartej przez inny podmiot – to z ustaleń poczynionych w trakcie kontroli wynikało, że to z poziomu pomieszczenia, w którym prowadzona była działalność lombardowa, poprzez obsługę przez pracownika lombardu laptopa wyposażonego w specjalne oprogramowanie możliwe było uruchamianie i wyłączanie "na odległość" automatów do gry znajdujących się w "innym" pomieszczeniu (na piętrze). Kontrolowany lokal nie był odrębnym, bezobsługowym i niezależnym punktem z nielegalnymi automatami do gier, do którego nikt nie miał dostępu, lecz stanowił on wydzieloną powierzchnię lokalu, do której można było wejść jedynie przez lombard prowadzony przez skarżącą. Co więcej, to w części lombardowej, znajdującej się w posiadaniu zależnym skarżącej spółki znaleziono i zatrzymano klucze do kasowania liczników do przedmiotowych automatów, natomiast na każdym z zabezpieczonych automatów znajdował się panel z napisem "R.". Ponadto, to znajdujący się w lokalu w momencie kontroli pracownik lombardu – R. L. skierował w dniu 31 stycznia 2018 r. do Sądu Rejonowego w S. zażalenie na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w S. o zatrzymaniu rzeczy, zarzucając nieuprawnione zatrzymanie w trakcie kontroli w dniu 15 stycznia 2018 r. wszystkich przedmiotów, tj. 4 automatów, laptopa, nagrywarki monitoringu i routera wi-fi. W ocenie Sądu wskazane fakty jednoznacznie świadczą o tym, że to właśnie spółka R. była podmiotem urządzającym gry na przedmiotowych automatach, skoro przy pomocy obsługi urządzeń przez pracownika lombardu z poziomu części lokalu użytkowanej przez spółkę na podstawie umowy najmu możliwe było na bieżąco zdalne kontrolowanie i sterowanie automatami do gier, tj. utrzymywanie tych automatów w stanie aktywności umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie, natomiast przedmiotowe automaty posiadały oznaczenie wskazujące na nazwę spółki, a spółka władała kluczami do obsługi tych automatów, tj. do kasowania ich liczników. Mając to na uwadze, zdaniem Sądu, należy w pełni podzielić stanowisko organów, że ustalone w niniejszej sprawie okoliczności faktyczne wskazują na to, iż to skarżąca spółka stworzyła techniczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń używanych do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych w miejscu kontroli (por. wyroki NSA: z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 125/17 oraz z dnia 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 420/18 i sygn. akt II GSK 429/18). Innymi słowy, w okolicznościach niniejszej sprawy, należało przyjąć, że to spółka R. -umożliwiając dostęp do automatów nieograniczonej ilości graczy, utrzymując te automaty w stanie stałej i kontrolowanej przez osobę pracującą w prowadzonym przez spółkę lombardzie aktywności umożliwiającej sprawne funkcjonowanie automatów do gry - w istocie organizowała i umożliwiała eksploatację przedmiotowych automatów do gier w celach hazardowych, a zatem była podmiotem "urządzającym gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia" w lokalu położonym w S. przy ul. [...]. W świetle przytoczonych i stwierdzonych konkretnymi dowodami okoliczności faktycznych sprawy podnoszona przez skarżącą okoliczność, że przedmiotowe automaty do gry pozostające w gotowości do użytkowania zostały ujawnione w części lokalu, która nie była objęta umową najmu zawartą ze skarżącą spółką, lecz formalnie była wynajmowana innemu podmiotowi – A. U., nie mogła na gruncie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stanowić przekonującej podstawy do podważenia stwierdzenia, że to skarżąca spółka była w rzeczywistości podmiotem urządzającym gry na przedmiotowych automatach. Ze złożonych przez A. U., prowadzącego firmę pod nazwą PHU A. U. z siedzibą w L., zeznań wynika, że nie wie nic na temat automatów do gier, z którymi nie miał nigdy nic wspólnego, natomiast w listopadzie 2017 r. zaginęła mu pieczątka firmowa, na którą ktoś prawdopodobnie zawarł umowę w jego imieniu ("Na umowach, które były zawierane na te maszyny do gier być może jest moja pieczątka, ale nie ma moich podpisów"). Organy dały wiarę tym zeznaniom świadka, co znajduje oparcie w art. 191 o.p., którego - wbrew zarzutom skargi i zdaniem Sądu - organy nie naruszyły. Spółka skarżąca w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, reprezentowana na etapie postępowania toczącego się przed organem II instancji przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej, ograniczając się jedynie do ogólnego kwestionowania zebranego w sprawie materiału dowodowego jako niewystarczającego do przyjętych ustaleń faktycznych i podjętego rozstrzygnięcia. Co więcej, strona skarżąca pomimo wezwań organu do przedłożenia określonych dokumentów (dowodów) nie stosowała się do nich i nie współpracowała z organami w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (vide: pozostawione bez odpowiedzi wezwanie do przedłożenia dokumentów: umowy zatrudnienia zawartej z R. L. oraz umowy najmu przedmiotowego lokalu wraz z fakturą i dowodami płatności – k. 2-4 akt administracyjnych). Podkreślenia wymaga także, że zarówno przed wydaniem pierwszoinstancyjnej decyzji (pismo z dnia 29 kwietnia 2022 r.), jak też wydaniem decyzji przez organ odwoławczy (pismo z dnia 16 sierpnia 2022 r.) organy celno-skarbowe powiadomiły stronę skarżącą o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału. Skarżąca w żaden sposób nie zareagowała na ww. zawiadomienia, a zatem za nieuprawniony należy uznać też postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 o.p. poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w szczególności niepowiadomienie skarżącej o przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadków, a co za tym idzie uniemożliwienie zadawania pytań i czynnego udziału w postępowaniu. Wskazać należy, że skarżąca postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2022 r. (nr 328000-COP.4246.47.2022.5.JP) została powiadomiona o dopuszczeniu przez organ w niniejszej sprawie dokumentów (dowodów) uzyskanych w trakcie toczącego się postępowania karnoskarbowego, w tym także uzyskanych w tym postępowaniu zeznań świadków. Dopuszczenie i przeprowadzenie takich dowodów jest w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej – a w konsekwencji także w postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia (zob. art. 8 u.g.h.) - dopuszczalne, lecz dokonując swobodnej oceny tego rodzaju dowodów, zgodnie z zasadą wynikającą z art. 191 o.p., organy winny uwzględniać brak ich waloru bezpośredniości, co prowadzi do wniosku, że jeśli nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia oraz dla oceny dowodów z punktu widzenia ich wiarygodności mogą być jednoznacznie wyprowadzone z zeznań złożonych przez świadków w postępowaniu karnoskarbowym, dowód taki powinien zostać przeprowadzony ponownie w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 352/22). Taka jednak sytuacja, zdaniem Sądu, nie występuje w postępowaniu w rozpoznawanej sprawie, gdyż okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w szczególności wskazujące na to, że podmiotem nielegalnie urządzającym gry hazardowe w dniu 15 stycznia 2018 r. w lokalu znajdującym się w S. przy ul. [...] była skarżąca R. Sp. z o.o. z siedzibą w W., można było w sposób jednoznaczny, logiczny oraz zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego wyprowadzić z materiału dowodowego włączonego do niniejszego postępowania z postępowania karnoskarbowego, a w szczególności – wbrew skarżącej - ze złożonych w tamtym postępowaniu zeznań świadków. W rozpoznawanej sprawie organy celno-skarbowe w taki właśnie sposób oceniły zebrany materiał dowodowy, rozpatrując poszczególne dowody w powiązaniu z innymi dowodami oraz w całokształcie okoliczności sprawy, i wyciągając na ich podstawie spójne i racjonalne wnioski. Działanie takie należało zatem uznać za zgodne z prawem, a tym samym nie dające podstawy do stwierdzenia naruszenia pozostałych wskazanych w skardze przepisów postępowania, których naruszenie mogłoby mieć wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organy obu instancji wykazały istnienie przesłanek do wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. przyjmując, że to skarżąca urządzała gry hazardowe we wskazanym miejscu i czasie, nie posiadając koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia. Spełnione zatem zostały przesłanki wymierzenia jej kary pieniężnej określone w art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a/ u.g.h. W konsekwencji zarzuty skargi wskazujące na błędne przypisanie skarżącej przez organy przymiotu urządzającego gry na automatach nie zasługują na uwzględnienie. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).