III SA/Gd 557/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia 16 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 oddala skargę.

Wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2015 r. W. K. (dalej również jako - "wnioskodawca"), działając jako rolnik, zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (zwaną - "JPO") i płatności za zazielenienie na rok 2015 do powierzchni 1,81 ha. Do wniosku strona załączyła materiał graficzny z zaznaczeniem poszczególnych działek, tj. działki rolnej A na działce ewidencyjnej nr [...] i działki rolnej B na działce ewidencyjnej nr [...] (dalej także w skrócie - "działka nr [...]" i "działka nr [...]") - zadeklarowanych we wniosku. Pismem z dnia 24 listopada 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wezwał wnioskodawcę oraz H. L. do złożenia wyjaśnień wskazując, że suma powierzchni działki rolnej B zadeklarowana na działce ewidencyjnej nr [...] jest większa od powierzchni tej działki ewidencyjnej uprawnionej do uzyskania płatności JPO. W dniu 1 grudnia 2015 r. wnioskodawca wniósł o poprawienie wniosku z uwagi na niemożliwość osobistego przybycia z powodu przebywania w zakładzie karnym, który opuści w roku 2016. Pismem z dnia 4 grudnia 2015 r., wnioskodawca złożył oświadczenie, że stał się posiadaczem w/w działek ewidencyjnych (tj. nr [...]i nr [...]) w wyniku przejęcia spadku po zmarłym bracie Cz. K.. Wnioskodawca wyjaśnił również, iż uprawiał grunty orne oraz prowadził hodowlę tuczników od roku 2011 do roku 2014 oraz zaznaczył, że po opuszczeniu zakładu karnego będzie sam uprawiał grunty orne, a nie jak dotychczas ktoś obcy lub z rodziny. Dołączył również zaświadczenie o zarejestrowaniu siedziby stada oraz zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym. Pismem z dnia 3 grudnia 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w D., podczas kontroli administracyjnej, w związku z wystąpieniem błędu kontroli krzyżowej pomiędzy producentami rolnymi W. K. a H. L. dotyczącym użytkowania działki ewidencyjnej o nr [...], przekazał Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w S. kopie dokumentów złożonych przez H. L., tj. korektę wniosku wraz z oświadczeniem oraz z umową dzierżawy. W oświadczeniu H. L. podniosła, że jest faktycznym użytkownikiem działki o nr [...] położonej w gminie S., nazwa obrębu B.. Nadmieniła również, iż siostra, M. K. wyraziła zgodę na uprawę części w/w działki (umowa dzierżawy pomiędzy M. K., a H. L.) oraz dołączyła do akt sprawy dowód w postaci: aktu notarialnego repertorium A Numer [...] z dnia 2 grudnia 2010 r. dotyczący umowy sprzedaży i ustanowienie hipotek, akt notarialny repertorium A Numer [...] z dnia 28 stycznia 2011 r. Protokół przejęcia oświadczenie o przejęciu spadku oraz postanowienie z dnia 25 lipca 2011 r., sygn. akt [...]. Wezwaniem z dnia 15 stycznia 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wezwał W. K. do złożenia wyjaśnień w celu ustalenia faktycznego użytkownika spornej działki ewidencyjnej nr [...] położonej w gminie S., obręb B., na której strona zadeklarowała działkę rolną B o powierzchni 1,59 ha. Organ zobowiązał do wyjaśnienia, w jaki sposób strona użytkuje grunt rolny, wskazanie terminów oraz rodzaju przeprowadzenia zabiegów agrotechnicznych w roku 2015 oraz wskazanie rodzaju uprawy znajdującej się na w/w działce. W przypadku nie uprawiania tego gruntu rolnego, wskazanie osoby, której zlecono wykonywanie powyższych prac polowych. Pismem z dnia 19 stycznia 2016 r. wnioskodawca wyjaśnił, że w latach 2014-2016 przekazał do użytkowania sporne grunty rolne w całości, na czas przebywania w zakładzie karnym Z. M., jednakże w roku 2017 przejmie prowadzenie gospodarstwa osobiście oraz będzie uprawiał borówki. W dniu 13 kwietnia 2016 r. oświadczył, iż od roku 2011 przejął całe gospodarstwo rolne oraz uprawiał do roku 2014 sporny grunt rolny. Natomiast w roku 2014 upoważnił Z. M. do korzystania z w/w ziemi do czasu odbycia kary. W załączeniu przekazał dokument wypowiedzenia umowy dzierżawy z dnia 12 kwietnia 2016 r. pomiędzy nim a Z. M. zawartą w dniu 3 kwietnia 2014 r. na wydzierżawienie gruntu ornego znajdującego się na działkach ewidencyjnych o nr [...] i nr [...] oraz zaświadczenie z zakładu karnego z dnia 23 lutego 2016 r. dotyczące odbywania kary pozbawienia wolności w terminie od dnia 3 kwietnia 2014r. do dnia 5 września 2016 r. Decyzją z dnia 27 kwietnia 2016 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. na podstawie art. 24 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. poz. 1551 ze zm.) odmówił W. K. przyznania płatności JPO na rok 2015 i nałożył sankcję w wysokości 757,68 zł oraz płatności za zazielenienie na rok 2015 r. W uzasadnieniu wskazano, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 1,81 ha, powierzchnia zaś zatwierdzona do płatności wynosi 0,14 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 63 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. L 347 z 20.12.2013 r., s. 549). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jednolita płatność obszarowa jest przyznawana, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. W przypadku niespełnienia powyższego warunku, zgodnie z art. 7 ust 2 tejże ustawy, jednolita płatność obszarowa może zostać przyznana, jeżeli rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz łączna kwota płatności bezpośrednich wynosi, co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro przed zastosowaniem kar administracyjnych. Jednolita płatność obszarowa jest przyznawana jeżeli rolnik spełnia warunki wynikające z art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 608, ze zm.), tj. rolnik został zakwalifikowany jako aktywny zawodowo. Organ powołał się również na treść uregulowań rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 181/48 z 20.06.2014) - zwane dalej "rozporządzeniem 640/2014". Organ podniósł, że zgromadzone w sprawie dowody potwierdzają, iż wnioskodawca nie był trwałym użytkownikiem działki rolnej zgłoszonej do płatności na rok 2015 r., tj. działki ewidencyjnej o nr [...]. Dokumenty dotyczące własności działek rolnych nie stanowią o użytkowaniu rolniczym gruntów, a zadaniem Agencji nie jest rozstrzyganie sporu pomiędzy rolnikami, a jedynie ustalenie komu przysługuje płatność. Ponadto, powierzchnia referencyjna wynikająca z systemu informacji geograficznej działki ewidencyjna nr [...] wyniosła 0,14 ha, zamiast powierzchni deklarowanej 0,22 ha. Organ wyjaśnił, że wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku (1,81 ha), a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania (0,14 ha) wynosi 100 %. Powierzchnia stwierdzona wynikała z wykluczenia z płatności działki rolnej B o powierzchni 1,58 ha, położonej na działce ewidencyjnej nr [...]. Natomiast w zakresie działki rolnej A znajdującej się na działce ewidencyjnej nr [...]organ stwierdził, iż powierzchnia deklarowana kwalifikowana wyniosła 0,14 ha. Organ wskazał, że odmówiono W. K. jednolitej płatności obszarowej oraz nałożono na niego sankcje wieloletnie w wysokości 757,68 zł (kwota wynikająca z różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną i powierzchnią stwierdzoną x stawka do 1 ha, czyli 1,67 ha x 453,70 zł). Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w kontroli administracyjnej wynosi 100%. Zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% rolnikowi nie przyznaje się żadnej pomocy. Ponadto rolnik podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym. Kwota ta, zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, będzie odliczana od wszystkich płatności związanych z powierzchnią, które są obsługiwane przez ARiMR, do których rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia. Jeżeli odliczenie tej kwoty w ciągu trzech lat kalendarzowych nie będzie możliwe, wówczas pozostałe do spłaty saldo zostanie anulowane. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Wyjaśnił, że decyzja ta jest niezgodna z przepisami prawa. Nadto podkreślił, że nie zgadza się z nałożeniem na niego sankcji w wyniku odmowy przyznania płatności. Decyzją z dnia 16 maja 2017 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ przywołując mające w niniejszej sprawie zastosowanie przepisy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie kluczową kwestią było ustalenie, kto w roku 2015 był posiadaczem spornej działki ewidencyjnej nr [...] którą W. K. zadeklarował we wniosku w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej i płatności za zazielenienie na rok 2015, nie tylko w sposób fizyczny, ale również kto miał swobodę podejmowania decyzji. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S., weryfikując wniosek strony ustalił, iż W. K. nie był osobą która była w posiadaniu na dzień 31 maja 2015 r. działki ewidencyjnej nr [...] położonej w województwie zachodniopomorskim, powiat sławieński, Gmina S., obręb B., zadeklarowanej we wniosku o przyznanie płatności na rok 2015 oraz użytkował je zgodnie z wymogami i normami przez cały rok kalendarzowy. Ponadto organ I instancji stwierdził, iż łączna powierzchnia stwierdzona działek rolnych, w toku prowadzonego postępowania wynosi 0,14 ha. Maksymalny spójny obszar zadeklarowanej we wniosku działki rolnej A - 0,22 ha położonej na działce ewidencyjnej o nr [...]wynosi 0,14 ha. Bezspornym jest, że W. K. nie użytkował spornego gruntu w maju 2015 r. Skarżący przyznał w piśmie odwoławczym, iż użytkował grunty rolne oraz prowadził produkcję zwierzęcą od roku 2011 do 2014 r., natomiast od dnia 4 kwietnia 2014 r. przekazał w/w prace Z. M., określając to jako upoważnienie do korzystania z ziemi, poza tym strona przedstawia wypowiedzenie umowy dzierżawy zawartej z nim. W rezultacie już z wyjaśnień strony wynika, iż od maja 2015 roku nie była ona użytkownikiem spornych gruntów, zatem w ocenie organu odwoławczego nie spełniła ona przesłanek art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw są przyznawane do powierzchni działki rolnej, będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności i brak jest podstaw do przyznania jej płatności do tych gruntów. Ponadto okoliczność, iż strona w maju 2015 r. i w miesiącach następnych nie była użytkownikiem spornego gruntu znalazła także potwierdzenie w wyjaśnieniach drugiej strony konfliktu, tj. w treści oświadczeń Z. M. z dnia 1 kwietnia 2016 r. oraz H. L.. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że strona nie udowodniła faktu użytkowania spornej działki, a udowodnienie to wynika wprost z przepisu art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, który stanowi, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z akt sprawy wynika, że przedmiotem upoważnienia do korzystania z działki oraz przedmiotem umowy dzierżawy była również działka ewidencyjna nr [...], w tym zakresie organ stwierdził, że ustalenia organu odwoławczego są inne od ustaleń Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S.. Niemniej jednak przenosząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że powyższy błąd w ustaleniach faktycznych ma drugorzędne znaczenie, bowiem jak słusznie podkreślił organ I instancji w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. W związku z powyższym beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18 zatem wyliczona kwota kary administracyjnej wyniosła 757,68 zł. Tym samym organ drugiej instancji, mimo odmiennego ustalenia, że wnioskodawca nie był posiadaczem drugiej działki, nie był uprawniony do pogorszenia jego sytuacji zgodnie z art. 139 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł W. K. podnosząc, że decyzja zawiera błędy co do dopłat bezpośrednich UE oraz, że zgodnie z rozporządzeniem UE od 2012 r. jego gospodarstwo rolne jest zarejestrowane pod numerem [...]. W ocenie skarżącego decyzje organów obu instancji są wadliwe, niezgodne z przepisami i łamią przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w G. z dnia 16 maja 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia 27 kwietnia 2016 r., którą odmówił W. K. (dalej jako -"strona" lub "skarżący") przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO) na rok 2015 i nałożył sankcję w wysokości 757,68 zł oraz płatności za zazielenienie na rok 2015. Zasadniczą podstawę materialnoprawną zapadłego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r., poz.278) - zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 7 ust. 1 - 4 ustawy: 1. Płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz 2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. 2. Pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli: 1) rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz 2) łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013 wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro. 3. Kwota płatności bezpośrednich, o której mowa w art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013, do której wysokości nie stosuje się art. 9 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia, wynosi równowartość w złotych kwoty 5000 euro. Minister właściwy do spraw rozwoju wsi może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz rodzajów działalności nierolniczej, które są uznawane za podobne do rodzajów działalności wymienionych w art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013. uwzględniając kryteria określone w art. 9 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1307/2013 oraz mając na względzie założenia Wspólnej Polityki Rolnej w zakresie ukierunkowania wsparcia i zabezpieczenie przed jego nieuzasadnionym przyznawaniem. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie oraz płatność dodatkowa są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami"; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z kolei zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 wysokość płatności: 1) obszarowej w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do danej płatności i stawki tej płatności na 1 ha tej powierzchni, 2) do zwierząt w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn liczby zwierząt zatwierdzonych do danej płatności i stawki tej płatności na 1 sztukę - po uwzględnieniu art. 8 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, a w przypadku jednolitej płatności obszarowej - po uwzględnieniu dodatkowo zmniejszeń, o których mowa w art. 11 rozporządzenia nr 1307/2013, z zastosowaniem współczynnika redukcji wynoszącego 100%. Stosownie do treści art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych stwierdzonych przed listopadem 2012 r. Narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Celem kontroli, zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. jest skuteczne zweryfikowanie zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest płatność. Zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r.. kontrole administracyjne, o których mowa w art. 74 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, łącznie z kontrolami krzyżowymi, pozwalają na wykrycie niezgodności, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Kontrole te obejmują wszystkie elementy, których kontrola jest możliwa i stosowna za pomocą kontroli administracyjnych. Kontrole te gwarantują, że: a) spełnione są kryteria kwalifikowalności, zobowiązania i inne obowiązki w odniesieniu do systemu pomocy lub środka wsparcia, b) występuje brak podwójnego finansowania z innych systemów unijnych, c) wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest kompletny i został złożony w odpowiednim terminie oraz, w stosownych przypadkach, złożone zostały dokumenty uzupełniające i świadczą o kwalifikowalności; d) w stosownych przypadkach, istnieje zgodność ze zobowiązaniami długoterminowymi. Stosownie do art. 19 ust. 2 rozporządzenia 640/2014 jeśli różnica o której mowa w art. 17 przekracza 50 %, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18. Jak wynika z przywołanych przepisów rozporządzenia płatność JPO i płatność na zazielenianie przysługuje do powierzchni działek rolnych, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się przede wszystkim do ustalenia czy skarżący był - w posiadaniu gruntów rolnych użytkowanych przez niego rolniczo - zadeklarowanych we wniosku z dnia 7 kwietnia 2015 r. o przyznanie płatności (JPO) oraz płatności za zazielenienie. Na wstępie, trzeba podkreślić, że pojęcie posiadania nie zostało uregulowane w przepisach dotyczących przyznawania płatności do gruntów rolnych, w tym w powyżej powołanej ustawie. Przedmiotowa ustawa jest niewątpliwie częścią systemu prawa obowiązującego w Rzeczypospolitej, która powinna spełniać kryteria obowiązywania systemowego, a mianowicie być systemem niesprzecznym i zupełnym, w tym sensie jest systemem monistycznym, nie zaś sumą czy zespołem autonomicznych porządków prawnych czy autonomicznych gałęzi prawa. W tym wypadku należy przyjąć, uwzględniając postulat pewności prawa i pewności obrotu prawnego, że użyte w przepisie ustawy pojęcie posiadania należy rozumieć zgodnie z definicją tego pojęcia zawartą w Kodeksie cywilnym, a także przy uwzględnieniu celu przyznawania płatności, jakim jest wspieranie użytkowników gruntów - działek, prowadzących na nich działalność rolniczą. Pojęcie posiadania określa przepis art. 336 Kodeksu cywilnego, obejmując przy tym jego istotę i elementy; równocześnie wskazuje rodzaje posiadania. Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Zatem posiadanie przedstawia się jako stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą. W potocznym ujęciu posiadanie kojarzy się z wykonywaniem władztwa nad rzeczą, jednakże w ściślejszym, techniczno-prawnym znaczeniu, zdefiniowanym w art. 336 K.c., niezbędne jest władanie rzeczą jak właściciel lub jak mający inne prawo do władania cudzą rzeczą, z wykluczeniem dzierżenia wykonywanego za kogo innego (art. 338 K.c.). Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych pojęcie posiadania gruntów rolnych na tle regulacji pomocowych należy rozumieć jako - faktyczne użytkowanie - gruntów rolnych. Pojęcie posiadania należy interpretować w drodze wykładni celowościowej, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych (vide: wyrok NSA z 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 734/11; wyrok NSA z 16 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 537/11; wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 87/11; wyrok NSA z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 932/11, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1177/10, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 335/10, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 lipca 2007 r. I SA/Gd 335/10). Poglądy te należy w pełni podzielić. Tym bardziej, że za takim rozumieniem pojęcia posiadania gruntów rolnych przemawia to, że celem płatności (dopłat) jest dofinansowanie do produkcji rolnej, pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty. Zatem, aby zostać beneficjentem pomocy nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale należy je również rolniczo użytkować. Należy mieć też na uwadze definicje pojęcia "rolnik" i "działalność rolnicza" sformułowane w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U.UE.L.2003.270.1). Zgodnie z definicją zapisaną w powołanym przepisie "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną, bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz które prowadzą działalność rolniczą; "działalność rolnicza" oznacza produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt dla celów gospodarczych, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Zatem płatność przysługuje osobie, która prowadzi działalność rolniczą, czyli zajmuje się produkcją, hodowlą lub uprawą produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt dla celów gospodarczych, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, do gruntów rolnych na których taką działalność prowadzi. Należy przy tym podzielić poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 227/07 i 11 stycznia 2011r., sygn. akt II GSK 12/10, w których wskazano, że wystąpienie o przyznanie płatności jest okolicznością faktyczną, dla oceny której nie ma znaczenia, w jakiej formie osoba ubiegająca się o płatność wykonuje władztwo nad gruntami rolnymi (prawo własności, dzierżawa). "Posiadanie gruntów" w ujęciu cywilistycznym jest niedostateczne. Na gruncie przepisów regulujących płatności z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych pojęcie "posiadania gruntów rolnych" należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Za takim jego rozumieniem przemawia cel płatności, którym jest dofinansowanie produkcji rolnej i pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty. Zatem, aby zostać beneficjentem pomocy w ramach płatności, nie wystarczy być posiadaczem (dzierżawcą, właścicielem) działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je również faktycznie rolniczo użytkować. Tym samym należy stwierdzić, że warunkiem sine qua non uzyskania płatności jest posiadanie gruntów w znaczeniu ich rolniczego użytkowania, obejmującego nie tylko dokonanie zasiewów, ale także m.in. wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych, utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej, w tym także nawożenia, zbierania plonów, czy decydowanie o innym przeznaczeniu. Ta właśnie okoliczność powoduje, że organ rozpoznający wniosek pomocowy jest zobowiązany przede wszystkim poczynić ustalenia, a następnie ocenić, czy wnioskodawca faktycznie posiada grunty rolne, których ma dotyczyć płatność oraz czy utrzymuje wszystkie grunty zgodnie z normami, użytkując je rolniczo. Podsumowując płatności nie przysługują więc wyłącznie z tytułu posiadania gruntów rolnych, ale z tytułu posiadania związanego z prowadzeniem działalności rolniczej. Tym samym, aby zostać beneficjentem wsparcia wynikającego z rozporządzenia nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale należy je również rolniczo użytkować. Płatność przysługuje więc tylko osobie, która prowadzi działalność rolniczą. Innymi słowy płatność nie przysługuje, gdy osoba takiej działalności nie prowadzi. Tym samym na organach rozpoznających wniosek pomocowy ciążył zasadniczo obowiązek ustalenia nie tylko czy skarżący był faktycznym posiadaczem gruntów ale przede wszystkim czy użytkował je rolniczo. Można tu zaznaczyć, że organ odwoławczy trafnie wskazał, że posiadanie przez producenta rolnego tytułu prawnego do gruntu nie przesądza jeszcze o przyznaniu płatności, tak jak i nie dysponowanie stosownym tytułem prawnym do nieruchomości, nie wyłącza automatyczne rolnika z sytemu pomocy. W niniejszej sprawie organy prawidłowo przyjęły, w oparciu o materiał zgromadzony w sprawie, że skarżący w 2015 r. nie był faktycznym posiadaczem i użytkownikiem gruntów - działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności dla obszarów obszarowej, płatności za zazielenienie na rok 2015, a także nieprawidłowo zadeklarował powierzchnie działek. Ustalenia dokonane w tym zakresie przez organy należy w pełni podzielić, gdyż znajdują one potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, a co ważne, w wyjaśnieniach złożonych przez samego skarżącego w toku postępowania. Przy czym, jak zaznaczono, przy ustalaniu prawa do otrzymania płatności JPO na dany rok, organ nie może ograniczyć się tylko do badania stanu faktycznego na dzień 31 maja danego roku, ale powinien generalnie ustalać, kto utrzymywał grunty zgodnie z normami i przestrzegał wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym złożono wniosek. Pomoc udzielana jest - jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy odwołując się do judykatury - rolnikom, którzy samodzielnie decydują o rodzaju upraw, o dokonywaniu zabiegów agrotechnicznych, zbieraniu plonów czy utrzymują grunty w dobrej kulturze rolnej. W sprawie nie było kwestionowane, że skarżący posiada tytuł prawny do działek nr [...]i nr [...] deklarowanych we wniosku z dnia 7 kwietnia 2015 r. o przyznanie płatności ONW. Bezspornym było w sprawie, że skarżący od dnia 13 kwietnia 2014 r. był pozbawiony wolności i przebywał w Zakładzie Karnym w Czarnem, zaś koniec kary przypadał na dzień 5 września 2016 r. (vide: - k. 101 zaświadczenie z dnia 23 lutego 2016 r. w aktach administracyjnych). Nie może przy tym ujść uwadze, że wniosek z dnia 7 kwietnia 2015 r. został nadany w Zakładzie Karnym w Czarnem (vide: - k. 2 koperta z prezentatą w aktach administracyjnych). Z wyjaśnień skarżącego złożonych w toku postępowania wynika jednoznacznie, że użytkował rolniczo grunty i prowadził hodowlę na przedmiotowych działkach w okresie przed osadzeniem w Zakładzie Karnym, a mianowicie w latach 2011-2014. W oświadczeniu pisemnym z dnia 3 grudnia 2015 r. złożonym przez skarżącego przyznał wprost, że uprawiał grunty orne oraz prowadził hodowlę tuczników od roku 2011 do roku 2014 oraz zaznaczył również, że po opuszczeniu Zakładu Karnego sam będzie nadal uprawiał (grunty), a nie jak dotychczas obcy lub ktoś z rodziny. Następnie w piśmie z dnia 19 stycznia 2016 r. (na wezwanie organu I instancji o wskazanie m.in. kto jest faktycznym użytkownikiem działki i jakie zabiegi agrotechniczne wykonywał) skarżący wyjaśnił, że w latach 2014 - 2015 - 2016 przekazał do użytkowania sporne grunty rolne w całości i K. koło domu trawy do czasu przebywania w zakładzie karnym, a od 2015 r. do 2016 r. uprawia je Z. M.. Jednak, jak zaznaczył skarżący, w roku 2017 przejmie prowadzenie gospodarstwa osobiście ("będę uprawiał grunty") oraz będzie sadził borówki. Ponadto, w dniu 13 kwietnia 2016 r. skarżący potwierdził ponownie, iż od roku 2011 przejął całe gospodarstwo rolne oraz uprawiał do roku 2014 sporny grunt rolny. Natomiast od roku 2014 upoważnił Z. M. do korzystania z w/w ziemi do czasu odbycia kary. W załączeniu przekazał wypowiedzenie umowy dzierżawy z dnia 12 kwietnia 2016 r. zawartej w dniu 3 kwietnia 2014 r. gruntów ornych znajdujących się na działkach ewidencyjnych nr [...]i nr [...] oraz zaświadczenie z Zakładu Karnego w Cz. z dnia 23 lutego 2016 r. dotyczące odbywania kary pozbawienia wolności w okresie od dnia 3 kwietnia 2014 r. do dnia 5 września 2016 r. (vide: - k. 69, - k. 81 i - k. 100 ww. pisma skarżącego w aktach administracyjnych oraz - k. 99 i 101 załączniki do ostatniego pisma). Okoliczności te zostały potwierdzone również przez stronę w odwołaniu. Wyjaśnienia skarżącego dotyczące okresu użytkowania rolniczego gruntów deklarowanych we wniosku (2011-2014) korelują z okresem pozbawienia wolności (od 2014). Znajdują one odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy, w tym w wypowiedzeniu z dnia 12 kwietnia 2016 r. umowy dzierżawy działki nr [...]i nr [...] zawartej w dniu 3 kwietnia 2014 r. W ich świetle nie może budzić najmniejszych wątpliwości, że w roku 2015 r. skarżący nie był faktycznym posiadaczem i nie użytkował rolniczo gruntów rolnych deklarowanych we wniosku, na działce ewidencyjnej nr [...]i nr [...]. Tym samym, w świetle przepisów rozporządzenia, brak było podstaw do przyznania wnioskowanej płatności. Wobec powyższego, organ odwoławczy zasadnie uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do prawidłowego rozpoznania sprawy, a zarazem brak jest podstaw do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego reprezentowanemu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. stan faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony przez organy, i co jest ważne, wynikał przede wszystkim z wyjaśnień złożonych przez skarżącego, które niewątpliwie należało oceniać jako wiarygodne. Wynika z nich jednoznacznie, że skarżący nie posiadał faktycznie i nie użytkował rolniczo gruntów rolnych zadeklarowanych we wniosku. W konsekwencji też nie można się zgodzić, że oparto się tylko na wyjaśnieniach H. L. i Z. M. w tym zakresie. Trzeba też zauważyć, że istotą zawartej przez skarżącego w dniu 12 kwietnia 2014 r. umowy dzierżawy dotyczącej działki nr [...] i nr [...] stosownie do unormowania w art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego, jest zobowiązanie się do oddania dzierżawcy rzeczy do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony. Nie może więc budzić wątpliwości, że w związku z zawarciem umowy dzierżawca obejmuje we faktyczne władnie rzecz (grunty rolne) i przystępuje do ich użytkowania. Można tu dodać, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy działka rolna lub zwierzę, do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności, stanowią przedmiot posiadani samoistnego i posiadania zależnego, płatności bezpośrednie przysługują posiadaczowi zależnemu (a więc dzierżawcy). Tym samym ustalenia organów związane z posiadaniem i faktycznym użytkowaniem gruntów rolnych nie mogą budzić w niniejszej sprawie uzasadnionych wątpliwości. Ponadto, wobec ustalenia organu odwoławczego, że skarżący nie był faktycznym posiadaczem i użytkownikiem drugiej działki rolnej A deklarowanej na działce ewidencyjnej nr [...] organ odwoławczy prawidłowo podniósł, że nie jest uprawniony do pogorszenia sytuacji skarżącego stosownie do zasady sformułowanej w art. 139 k.p.a. Okoliczność ta przekłada się bezpośrednio na wysokość sankcji. Organ więc zasadnie uznał, że zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy. Niezależnie od poczynionych uwag należy zaznaczyć, że w przypadku ubiegania się o przyznanie płatności ciężar wykazania przesłanek powalających na przyznanie płatności spoczywa na rolniku. Stosownie bowiem unormowania art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1 są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Ponadto, zgodnie z art. 3 ust. 2 tej ustawy w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Nie można przyjąć, aby w niniejszym postępowaniu zasady te zostały naruszone w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W aspekcie bowiem dokonanych powyżej rozważań związanych z zarzutami podniesionymi przez skarżącego trzeba podnieść, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie kontrolowanych decyzji (w całości lub w części). Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c p.p.s.a. - stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w świetle poczynionych uwag, nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego rodzaju wadliwości w niniejszej sprawie. Kontrola Sądu w rozpoznawanej sprawie obejmowała przede wszystkim ocenę legalności zapadłego rozstrzygnięcia i co do zasady sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W ocenie Sądu orzekającego, brak było podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jak już podniesiono, Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zaznaczyć, że objęcie w faktyczne posiadanie i użytkowanie rolnicze gruntów będzie niewątpliwie uprawniało skarżącego do ubiegania się o przyznanie płatności w kolejnych latach. Wobec tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł podstaw do uwzględnienia okoliczności, które winien wziąć pod uwagę z urzędu rozstrzygając w granicach danej sprawy, wniesiona skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.