III SA/Gd 450/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 29 marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przedłużenia okresu ważności pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę.

S. B. (zwany dalej także jako: "wnioskodawca" lub "skarżący") pismem z dnia 24 września 2020 r. wystąpił do Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w C. o ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego Wojewody [...] z dnia 12 kwietnia 1996 r. (decyzja nr [...]), którym udzielono mu, na czas oznaczony - do dnia 31 grudnia 2020 r., pozwolenia na szczególne korzystanie z wód rzeki K. dla potrzeb małej elektrowni wodnej w B. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w C. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, działając na podstawie art. 61a, art. 123, art. 124 i art. 125 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; powoływanej dalej w skrócie jako: "k.p.a.") w związku z art. 14 ust. 1 pkt 5, art. 397 ust. 3 pkt 2 i art. 414 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.), postanowieniem z dnia 15 października 2020 r. (nr [...]) odmówił wnioskodawcy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia kolejnego okresu obowiązywania ww. pozwolenia wodnoprawnego Wojewody [...]. Organ pierwszej instancji uznał, że nie było podstaw prawnych do ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego Wojewody [...], gdyż wygasło ono w maju 2016 r. Zgodnie bowiem z zapisami art. 11 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r., nr 130, poz. 1087) pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód inne niż określone w art. 205 ust. 1, o której mowa w art. 1 (czyli pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód do celów rybackich, wydane na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne - Dz. U. 230 ze zm.), wydane na okres dłuższy niż 20 lat, wygasają, po upływie 20 lat od dnia, w którym decyzje o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego stały się ostateczne. Zatem w rozpoznawanej sprawie zastosowanie ma art. 61a § 1 k.p.a., który stanowi, że odmowa wszczęcia postępowania ma miejsce m.in. wówczas, gdy brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania strony w trybie administracyjnym. Dotyczy to sytuacji, gdy nie ma przepisu prawnego, na podstawie którego można wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania strony. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez S. B., postanowieniem z dnia 29 marca 2021 r. (nr [...]), wydanym na podstawie art. 123, art. 126 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. praz art. 14 ust. 4 ustawy - Prawo wodne, utrzymał w mocy zakwestionowane przez skarżącego postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w C. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu swojego postanowienia, że pozwolenie wodnoprawne Wojewody [...] zostało wydane na podstawie nieobowiązującej już ustawy z dnia z 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 1974 r., nr 38, poz. 230 ze zm.) na okres do dnia 31 grudnia 2020 r. Z dniem 1 stycznia 2002 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.), w której określono, że pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód wydaje się na okres nie dłuższy niż 20 lat (art. 127 ust. 2). Natomiast w art. 11 ustawy nowelizującej z 2005 r. określono, że pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód inne niż określone w art. 205 ust. 1 ustawy Prawo wodne z 2001 r. wydane na okres dłuższy niż 20 lat wygasają po upływie 20 lat od dnia, w którym decyzje o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego stały się ostateczne. Oznacza to, że w roku 2005 obowiązywanie wszystkich pozwoleń wodnoprawnych udzielonych pod rządami ustawy z 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 1974 r. nr 38 poz. 230), czy też w początkach obowiązywania ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1121) zostało ograniczone do maksymalnie 20 lat. Wobec tego, obowiązywanie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód wydane w kwietniu 1996 roku na okres ponad 24 lat zostało ograniczone w roku 2005 do lat 20. Pozwolenie zatem obowiązywało do maja 2016 r. Właściwy organ winien wydać z urzędu decyzję deklaratoryjną o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 11 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2005 r., nr 130, poz. 1087) i art. 138 ust. 1 ustawy Prawo wodne z 18 lipca 2001 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 1121). Brak jednak wydania decyzji o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego nie ma jednak w tym przypadku żadnego wpływu na wynik sprawy. Obowiązujące przepisy ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. tj. art. 414 ust. 1, 2 i 7, dopuszczają ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, ale tylko takiego, które obowiązuje w dniu złożenia wniosku. Przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne wygasło, więc przepisy te nie mają zastosowania w niniejszym postępowaniu. Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, że skoro żądanie wynikające z wniosku S. B. było sprecyzowane jednoznacznie oraz nie został spełniony zasadniczy wymóg formalny wskazany w art. 414 ust. 2 ustawy - Prawo wodne (obecnie obowiązującej), bowiem wniosek dotyczył pozwolenia wodnoprawnego, które wygasło z mocy obowiązującego prawa w 2016 r., organ pierwszej instancji był zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a k.p.a. Jest to zgodne z orzecznictwem sądowym, m.in. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt. II OSK 2691/16 - "podstawą do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jest, według art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wystąpienie przesłanki o charakterze podmiotowym lub przesłanki o charakterze przedmiotowym. Przesłanki te mają charakter samoistny, co oznacza, że wystąpienie jednej zamyka dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie." W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie S. B. podniósł, że nie wiedział, iż ustawą z 2005 r. został mu zmniejszony czas udzielonego pozwolenia wodnoprawnego. Gdyby został o tym fakcie poinformowany przez urząd wydający mu pozwolenie, na pewno wystąpiłby, w terminie do tego przewidzianym, o przedłużenie pozwolenia. Zaznaczył, że w okresie od 2008 r. do 2010 r. wielokrotnie spotykał się z przedstawicielami urzędów w związku z jego małą elektrownią wodną w B. Nikt go nie poinformował, podczas tych spotkań, o zmianie terminu ważności pozwolenia wodnoprawnego. Co więcej, w dniu 2 października 2019 r. otrzymał pismo z Urzędu Gminy O., w którym przypomniano mu, że jego pozwolenie wodnoprawne jest udzielone na czas określony do 31 grudnia 2020 r. W związku z tym, zgodnie z art. 414 ust. 2 ustawy - Prawo wodne, w terminie co najmniej 90 dni przed upływem wygaśnięcia pozwolenia, złożył wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tego pozwolenia. Nie dostał żadnej informacji, że jego pozwolenie wygasło w maju 2016 r. Nie dostał także żadnej decyzji w tej sprawie. Tymczasem, zgodnie z art. 418 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, stwierdzenie wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wodnoprawnego następuje w drodze decyzji z urzędu lub na wniosek. Nadmienił, że podczas przeszło dwudziestoletniego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego zawsze pilnował i realizował wszystkie warunki tego pozwolenia. Nie miał żadnych konfliktów z urzędami. Jest jedyny na tym cieku produkującym zieloną energię, pilnuje swojego półtorahektarowego stawu retencyjnego, dba o środowisko. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że rozstrzygnięcie to odpowiada prawu, a wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że decyzją z dnia 12 kwietnia 1996 r. (nr [...]) Wojewoda [...] udzielił skarżącemu, na czas oznaczony - do dnia 31 grudnia 2020 r., pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki K. dla potrzeb małej elektrowni wodnej w B. Nie jest również sporne, że skarżący, kierując się dyspozycją art. 414 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, złożył (pismem z dnia 24 września 2020 r.) wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tego pozwolenia. Sporne jest natomiast, czy Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w C. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, był władny, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówić skarżącemu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego Wojewody [...], z uwagi na to, że - jego zdaniem - wystąpiła w sprawie przeszkoda przedmiotowa w postaci braku podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania, bowiem pozwolenie wodnoprawne skarżącego wygasło z mocy prawa w maju 2016 r. Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest zatem ustalenie daty obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego wydanego skarżącemu. Decyzja Wojewody [...], którą udzielono skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.) na czas oznaczony - do 31 grudnia 2020 r., tj. na 24 lata. Zauważyć jednak należy, że z dniem 1 stycznia 2002 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.). W art. 127 ust. 2 tej ustawy określono, że pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód wydaje się na okres nie dłuższy niż 20 lat. Natomiast w art. 205 tej ustawy (przepisy przejściowe) wskazano, że: 1. Pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód do celów rybackich, wydane na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne wygasają w terminie trzech lat od dnia wejścia w życie ustawy; wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego stwierdza, w drodze decyzji, wojewoda. 2. Zakłady posiadające pozwolenie wodnoprawne na pobór wody oraz pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi są obowiązane wystąpić z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 129, w terminie do trzech miesięcy przed upływem okresu obowiązywania pozwolenia o najkrótszym terminie obowiązywania. 3. Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, w decyzji, wydanej zgodnie z art. 129 zakładowi, o którym mowa w ust. 2, orzeka o wygaśnięciu pozostałych pozwoleń wodnoprawnych na pobór wody lub na wprowadzanie ścieków do wód albo do ziemi. 4. Zakłady wprowadzające do urządzeń kanalizacyjnych ścieki zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 obowiązane są do uzyskania pozwoleń wodnoprawnych, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt 10, w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 130, poz. 1087 ze zm.; powoływana dalej jako: "ustawa nowelizująca"), która weszła w życie w dniu 30 lipca 2005 r., uchylono art. 205 ust. 2 i 3 - pozostawiając ust. 1. Natomiast w art. 11 ustawy nowelizującej określono, że pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód inne niż określone w art. 205 ust. 1 ustawy Prawo wodne z 2001 r. wydane na okres dłuższy niż 20 lat wygasają po upływie 20 lat od dnia, w którym decyzje o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego stały się ostateczne. Mając na uwadze powyższe, zgodzić się należy z organami, że pozwolenie wodnoprawne skarżącego na szczególne korzystanie z wód, wydane w kwietniu 1996 r. na okres 24 lat, zostało - zgodnie z cyt. powyżej art. 11 ustawy nowelizującej - ograniczone w roku 2005 do lat 20. Z treści bowiem art. 11 ustawy nowelizującej wprost wynika, że pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód (inne, niż pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód do celów rybackich) wydane na okres dłuższy niż 20 lat wygasają po upływie 20 lat, od dnia, w którym decyzja o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego stała się ostateczna. Przedmiotowe pozwolenie obowiązywało zatem do maja 2016 r. Uzupełniająco dodać należy, że art. 11 ustawy nowelizującej miał charakter normy epizodycznej oraz jednorazowej - z chwilą zajścia okoliczności w niej wskazanej, tj. upływu 20 lat od chwili, kiedy decyzja o udzieleniu pozwolenia na okres dłuższy niż 20 lat stała się ostateczna, pozwolenie to z mocy prawa wygasało. Do ewentualnego odwrócenia tego skutku prawnego konieczne byłoby w takim przypadku wprowadzenie normy szczególnej. Przepisów takich jednakże nie uchwalono. W tym miejscu wskazać należy, że zdaniem Sądu, błędne jest stanowisko organu odwoławczego, iż właściwy organ powinien wydać z urzędu decyzję o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 11 ustawy nowelizującej. Jak można zauważyć z przedstawionej chronologii zmian przepisów ustawy - Prawo wodne, ustawodawca w art. 205 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne wprost zastrzegł, że wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód dla celów rybackich stwierdza, w drodze decyzji, wojewoda. Pomimo zmiany art. 205 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne ustawą nowelizującą (ustawa z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw), zapis art. 205 ust. 1 nie uległ zmianie, natomiast dodano wspomniany art. 11 odnoszący się do wygaszania pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód innych, niż dla celów rybackich, który nie zawiera sformułowań dotyczących obowiązku wydania decyzji. Gdyby wolą ustawodawcy było wydanie w tym zakresie decyzji, to dałby temu wyraz w treści przepisu, jak to miało miejsce w art. 205 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. Nawet jeśli przyjąć, że organ powinien wydać, na podstawie art. 11 ustawy nowelizującej, decyzję w zakresie wygaśnięcia pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód innych, niż dla celów rybackich, to - zdaniem Sądu - decyzja ta miałaby wyłącznie charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny - jak przyjmują niektóre sądy administracyjne. Należy przypomnieć, że decyzja konstytutywna, w odróżnieniu od decyzji deklaratoryjnej, może zmieniać zakres praw i obowiązków stron tylko na przyszłość, to jest od daty, gdy stała się ostateczna (por. uchwałę składu 5 sędziów NSA z dnia 10 grudnia 2001 r., OPK 21/2001, ONSA 2002, nr 3, poz. 105). Zauważa się, iż w przypadku kiedy mamy do czynienia z obowiązkiem bądź prawem wynikającym wprost z ustawy, skutek prawny następuje z datą ustaloną w tej ustawie, a akt administracyjny konkretyzujący przedmiot i skierowany do indywidualnego adresata ma wtedy charakter deklaratoryjny. Decyzje deklaratoryjne ustalają jedynie autorytatywnie istnienie i zakres jakiegoś stosunku prawnego, który powstał wcześniej z mocy przepisów prawnych. Jest to podstawowa cecha różniąca decyzje deklaratoryjne od decyzji konstytutywnych, po których wydaniu następują dopiero skutki prawne, a decyzja administracyjna przekształcająca treść stosunku prawnego nie może, co do zasady, zmienić go z mocą wsteczną. Zatem taka decyzja deklaratywna wyłącznie potwierdza wygaśnięcie uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, natomiast skutek w postaci wygaśnięcia uprawnień następuje z mocy samego prawa. Inaczej mówiąc, datą wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego w niniejszej sprawie jest data, od której przestaje ono obowiązywać, to jest - zgodnie z art. 11 ustawy nowelizującej - po upływie 20 lat, od dnia, w którym decyzja o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego stała się ostateczna. Z tą datą wygasa stosunek administracyjnoprawny uprawniający podmiot korzystający ze środowiska do zgodnej z prawem eksploatacji urządzeń wodnych. Wystąpienie skutku materialnoprawnego nie usuwa z obrotu prawnego decyzji, bo ona nadal funkcjonuje w sensie procesowym. Strona zainteresowana może wprawdzie zgodnie z art. 418 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne ubiegać się o stwierdzenie tego wygaśnięcia w drodze decyzji, jak również może to uczynić z urzędu sam organ, jednakże taki akt wyłącznie potwierdza istniejący stan prawny powstały z mocy prawa i pozostaje bez wpływu na możliwość przedłużenia wygasłego pozwolenia. Innymi słowy, także nie pozwoliłby na wszczęcie niniejszego postępowania. Konkludując, organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił, na podstawie art. 61a k.p.a., wszczęcia postępowania zainicjonowanego wnioskiem skarżącego z dnia 24 września 2020 r. W myśl tego przepisu, gdy żądanie wszczęcia postępowania, wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W analizowanym przypadku taka inna uzasadniona przyczyna, tamująca możliwość wszczęcia postępowania, wynikła z faktu, że - jak ustalono powyżej - pozwolenie wodnoprawne skarżącego na szczególne korzystanie z wód wygasło - z mocy prawa - w maju 2016 r., kiedy obowiązywała ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. Ustawa ta nie przewidywała możliwości ustalenia, na wniosek, kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń. Aktualne przepisy również takiej możliwości mnie przewidują. Wyjaśnić bowiem w tym miejscu należy, że przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, oprócz przepisu art. 414 ust. 2, nie zawierają innych regulacji wprowadzających możliwość przedłużania pozwolenia wodnoprawnego oraz nie reguluje kwestii przedłużania pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie zarówno ustawy z 2001 r. - Prawo wodne, jak i ustawy z 1974r. - Prawo wodne. Jedynie w przepisie art. 545 ust. 7 - Prawa wodnego z 2017 r. wskazano, że pozwolenia wodnoprawne wydane na podstawie przepisów ustawy uchylanej w art. 573 (czyli Prawa wodnego z 2001 r.) zachowują moc. Na zakończenie rozważań należy wskazać, że zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego - zasadą praworządności, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.