III SA/Gd 41/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale III w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi E. T. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 26 października 2020 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów osoby zobowiązanej oddala skargę.

Zaskarżonym do sądu postanowieniem Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny – dalej jako PPWIS, działając na podstawie art. 17 § 1 w związku z art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.) – dalej jako u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia w sprawie stanowiska wierzyciela wniesionego przez E. T. – dalej jako Strona lub Skarżąca, na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej: PPIS) z dnia 3.08.2020 r., dotyczące postępowania w kwestii uchylania się od obowiązku wykonania szczepień ochronnych u córki A. T., ur. [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu PPWIS stwierdza, że PPIS w dniu 22.11.2019 r. otrzymał zgłoszenie osób uchylających się od obowiązkowych szczepień ochronnych z Poradni Podstawowej Opieki Zdrowotnej "A" w N. (dalej jako POZ) i wysłał w dniu 17.12.2019 r. do Strony wezwanie do wykonania obowiązku zaszczepienia dziecka. Upoważniony przedstawiciel PPIS w dniu 20.01.2020 r. przeprowadził kontrolę w POZ, w wyniku której stwierdzono niewykonanie obowiązku zaszczepienia dziecka Strony. W dniu 21.01.2020 r. do PPIS wpłynęło pismo Strony, w którym informuje, że postanowiła nie dopuścić do szczepienia swojego dziecka pomimo kwalifikacji lekarza do zaszczepienia; na pismo strona otrzymała merytoryczną odpowiedź. W związku z uchylaniem się od poddania dziecka szczepieniu, PPIS przesłał do Strony w dniu 20.01.2020 r. upomnienie, wzywając zobowiązaną do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciw odrze, śwince i różyczce u córki. Upoważniony przedstawiciel PPIS w dniu 05.02.2020 r. przeprowadził kontrolę w POZ, w wyniku której stwierdzono brak u ww. dziecka obowiązkowych szczepień ochronnych. W dniu 5.02.2020 r. PPIS sporządził wniosek kierowany do Wojewody (dalej: Wojewoda) o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Do wniosku załączono prawidłowo wypełniony tytuł wykonawczy. Postanowieniem z dnia 22.05.2020 r. Wojewoda nałożył grzywnę na Stronę w związku z niedopełnieniem obowiązku poddania małoletniej córki obowiązkowym szczepieniom ochronnym. W dniu 07.06.2020 r. Strona wniosła zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wojewoda postanowieniem z dnia 16.07.2020 r., zawiesił postępowanie egzekucyjne i przekazał zgłoszone zarzuty do PPIS w celu zajęcia stanowiska. PPIS ustosunkował się do przedstawionych zarzutów w postanowieniu z dnia 27.07.2020 r., uznając zarzuty za nieuzasadnione. Na ww. postanowienie, pismem z dnia 3.08.2020 r., Strona złożyła zażalenie do PPWIS, w którym wniosła o uznanie zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej za uzasadnione i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Strona ponownie podniosła zarzuty naruszenia art. 77 k.p.a., w związku z art. 27 u.p.e.a., oraz art. 33 § 1 u.p.e.a., bowiem w jej ocenie tytuł egzekucyjny nie spełnia wymogów, gdyż lekarz nie wykluczył przeciwwskazań do szczepienia. PPWIS rozpoznając zażalenie na wstępie wskazał, że podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest art. 33 § 1 u.p.e.a. W opinii PPWIS bezzasadny jest zarzut jakoby organ nie rozpoznał merytorycznych zarzutów i nie ustosunkował się do nich oraz, że lekarz nie wykluczył przeciwwskazań do szczepienia. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2019, poz. 1239) wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b ww. ustawy osoby przebywające na terytorium RP są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. Tak więc obowiązek poddania się obowiązkowemu szczepieniu, poprzedzony lekarskim badaniem kwalifikacyjnym, wynika wprost z przepisów prawa. Poprzedzające szczepienie ochronne lekarskie badanie podmiotowe i przedmiotowe, na podstawie którego lekarz kwalifikuje dziecko do szczepienia lub stwierdza przeciwskazania do szczepienia, nie jest przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. Jedynym dokumentem dającym podstawę do odroczenia szczepień ochronnych jest zaświadczenie lekarskie o przeciwskazaniach do wykonania szczepień ochronnych, którego strona nie przedłożyła, a w którym zawarta byłaby informacja jakiego szczepienia dotyczy i do kiedy odroczono szczepienie. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie posiadają uprawnień do oceny stanu zdrowia dziecka. Uznanie ewentualnych przeciwskazań zdrowotnych do szczepień należy tylko i wyłącznie do kompetencji lekarza. Zgodnie z art. 17 ust. 2, ust. 3, ust.4 i ust. 5 powołanej ustawy, w związku z art. art. 5 pkt 40 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1793 z późn. zm.), procedura poddania się szczepieniu ochronnemu jest działaniem, na którą składają się dwie czynności: badanie lekarskie kwalifikacyjne w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego oraz podanie szczepionki. Badanie kwalifikacyjne musi być aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem. W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego na konsultację specjalistyczną (art. 17 ust. 5 cytowanej ustawy). W przypadku w/w dziecka lekarz nie wydał takiego skierowania, więc podlegało ono obowiązkowi zaszczepienia. Organ podkreślił, że przepisy prawa nie nakładają na lekarza obowiązku udzielania rodzicom/opiekunom lub samej osobie szczepionej innych, dodatkowych, szczegółowych informacji. Co więcej rodzic lub opiekun prawny nie ma prawa, w związku z tym, odmawiać wyrażenia zgody na szczepienie. W konsekwencji organ nie dopatrzył się naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 u.p.e.a. jakoby tytuł egzekucyjny nie spełniał wymogów, PPWIS informuje, że obowiązek został określony w sposób prawidłowy. W związku z § 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych organ wskazał, że zgodnie z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. władze publiczne są zobowiązane do zwalczania chorób epidemicznych. Jednym z elementów realizacji tego zadania są szczepienia ochronne. Wykaz chorób zakaźnych, przeciwko którym istnieje ustawowy obowiązek szczepienia, został określony przez Ministra Zdrowia w Rozporządzeniu z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 753). Zgodnie z art. 5 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2019 r., poz. 59) do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób, o których mowa w art. 2, należy ustalanie zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie. Sposób oraz forma realizacji szczepień, określona została w art. 17 ust. 11 ww. ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 oraz art. 19 ust. 10 oraz zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu. Jak więc wynika z powyższego, obowiązek respektowania zapisów zawartych w Programie Szczepień Ochronnych ma swoje umocowanie w akcie prawnym w randze Ustawy. Program Szczepień Ochronnych precyzuje jakie szczepienia i w jakim okresie życia mają być wykonane, tym samym wskazując termin, w którym opiekun jest zobowiązany do umożliwienia zaszczepienia dziecka. Obowiązek wykonania szczepienia ochronnego staje się zatem wymagalny, jeżeli szczepienie nie zostało wykonane w terminie określonym w Programie Szczepień Ochronnych, co zostało ze szczegółami wymienione w części B pkt. 5 tytułu wykonawczego. Ponadto PPWIS wskazuje, że organom PIS, na podstawie art. 1a pkt 13 oraz art. 5 § 1 pkt. 2 u.p.e.a. przysługuje status wierzyciela obowiązku, tzn. uprawnienia do żądania wykonania obowiązku szczepień ochronnych w drodze egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 6 § 1 ww. ustawy, organy PIS mają prawny obowiązek podejmowania wszelkich czynności zmierzających do zastosowania przewidzianych prawem środków egzekucyjnych, w celu nakłonienia osoby uchylającej się od wykonania szczepień ochronnych do ich wykonania. Organ ponownie zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym w ramach Narodowego Programu Szczepień Ochronnych. W myśl art. 5 ust. 2 ww. ustawy odpowiedzialność za wypełnienie obowiązku szczepień ochronnych w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletniego lub bezradną, albo opiekun faktyczny, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2017 r. poz. 1318 ze zm.). Art. 17 ust. 1 ww. ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi wskazuje, że osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi. Na podstawie delegacji zawartej w art. 17 ust. 10 ww. ustawy Minister Zdrowia wydał Rozporządzenie z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. 2018 poz. 753) z wykazem obowiązkowych szczepień ochronnych oraz ze wskazaniem, kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 i art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu. Ustawa i rozporządzenia są źródłami prawa powszechnie obowiązującego, zatem obowiązek poddania szczepieniom ochronnym wynika bezpośrednio z mocy przepisów. Organ podkreśla, że zgodnie z § 5 Rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. 2018 poz. 753) obowiązkowe szczepienia ochronne są prowadzone z uwzględnieniem Programu Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym w formie komunikatu przez Głównego Inspektora Sanitarnego, o którym mowa w art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Program Szczepień Ochronnych jest ogłaszany w Dzienniku Urzędowym Ministra Zdrowia. Program Szczepień Ochronnych precyzuje jakie szczepienia i w jakim okresie życia mają być wykonane, tym samym wskazując termin, w którym opiekun jest zobowiązany do umożliwienia zaszczepienia dziecka. Obowiązek wykonania szczepienia ochronnego staje się zatem wymagalny, jeżeli szczepienie nie zostało wykonane w terminie określonym w Programie Szczepień Ochronnych. W opinii organu zarzut naruszenia art. 27 u.p.e.a. - braku wymogów określonych w tytule wykonawczym jest również nieuzasadniony, ponieważ PPIS wystawił w dniu 18.02.2020 r. Tytuł Wykonawczy nr [...] zgodnie z obowiązującym wzorem TW-2, na podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 08.08.2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz.850) i zawarł w nim wszystkie wymagane prawem elementy. Treść obowiązku jest zatem jasna i zrozumiała - należy zaszczepić dziecko zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych, co zostało szerzej wyjaśnione powyżej. Biorąc powyższe pod uwagę, PPWIS uznaje zarzuty przedstawione przez stronę w zażaleniu w sprawie prowadzonego przez PPIS postępowania w kwestii uchylania się od obowiązku wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka za nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia ponownie zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. poprzez niezbadanie przez organ, czy obowiązek jest wymagalny i wykonalny, 2. naruszenie art. 7a, 77 i 81a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącej, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego, 3. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że skarżąca uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności brak jest oświadczenia o odmowie szczepień; ponadto organ w zasadzie nie odniósł się do kwestii niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy uznając, że wystawienie tytułu wykonawczego jest wystarczające dla spełnienia wymogów, których brak zarzuciła strona, tj. niewłaściwe podanie przez organ podstawy prawnej obowiązku o charakterze niepieniężnym skutkujące pominięciem art. 17 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz niewskazanie przez organ w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. W odpowiedzi na skargę PPWIS wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu organ stwierdza, że w związku z obowiązującą od dnia 15 sierpnia 2015 r. zmianą treści punktu 3 art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wprowadzoną ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zgodnie z którą kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne wyłączona została w sprawach dotyczących postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, zatem wnosi o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi nie narusza prawa procesowego ani materialnego w stopniu skutkującym wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Stan faktyczny został ustalony w sposób niesporny, zaś jego ocena w kontekście obowiązującego i prawidłowo przywołanego stanu prawnego nie budzi wątpliwości sądu. Na wstępie za niezasadny uznać należy wniosek organu o odrzucenie skargi. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. W konsekwencji, zgodnie z art. 34 § 1 i 1a u.p.e.a., warunkiem wydania w tym zakresie postanowienia przez organ egzekucyjny było zajęcie stanowiska przez wierzyciela. Postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wydaje się w ramach współdziałania organów, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a. i ma charakter wiążący dla organu egzekucyjnego. Wskazać należy, że art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. został znowelizowany ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070, zwanej dalej ustawą zmieniającą) i od 30 lipca 2020 r. przyjął brzmienie: kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Jednakże w myśl art. 25 ustawy zmieniającej, do postępowań sądowych w sprawach dotyczących postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających, wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 7 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W rozważanej sprawie Skarżąca wniosła skargę na postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanej do tut. Sądu w dniu 12 stycznia 2021 r., zatem w myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r. przedmiotowa skarga podlega kontroli sądów administracyjnych. Odnosząc się do zarzutów skargi uznać należy je za bezzasadne, albowiem tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. Jak trafnie podkreślono w zaskarżonym postanowieniu zgodnie z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP władze publiczne są zobowiązane do zwalczania chorób epidemicznych. Jednym z elementów realizacji tego zadania są szczepienia ochronne. Wykaz chorób zakaźnych, przeciwko którym istnieje ustawowy obowiązek szczepienia oraz wymogi i forma przeprowadzania szczepień ochronnych u dzieci, został określony przez Ministra Zdrowia w Rozporządzeniu z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 753). Przepis ten jest podany w części B pkt 1 (akt normatywny) tytułu wykonawczego. Przepis ten jest w randze ustawy i ma taką samą rangę prawną jak powołana ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Zarzucony przez Skarżącą brak ujęcia w tytule wykonawczym [...] z dnia 5 lutego 2020 r. art. 17 ust. 2 ww. ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. nie jest trafny, skoro jak wynika z akt sprawy Skarżąca informowała organ egzekucyjny o wykonaniu przez lekarza badania kwalifikacyjnego przed wykonaniem szczepień ochronnych u dziecka, a postępowanie egzekucyjne nie dotyczy braku jego wykonania, tylko braku wykonania samych szczepień u dziecka. Również nie jest trafny zarzut niewskazania w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji, ponieważ wskazany w tytule wykonawczym obowiązek jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 10 ustawy. Akty prawne zawarte są w części B pkt. 1. Obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym jest w Polsce obowiązkiem ustawowym - nakazanym bezpośrednio przez art. 5 ust.1 pkt 1 ppkt b wskazanej ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych, natomiast w stosunku do osoby, która nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych (tu: dziecka) obowiązek ten spoczywa na osobie, która sprawuje prawną pieczę nad dzieckiem (art. 5 ust. 2 ww. ustawy). Wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego (art. 17 ust. 2 w/w ustawy). Tylko zaświadczenie lekarskie o istnieniu przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego może zwolnić z obowiązku jego wykonania. Zatem jak trafnie wywiedziono w zaskarżonym postanowieniu tylko zaświadczenie lekarskie o istnieniu przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego może zwolnić z obowiązku jego wykonania, a takiego zaświadczenia Skarżąca nie okazała. Z tych przyczyn na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.