III SA/Gd 352/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 22 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody z dnia 19 marca 2014r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia odmówić skarżącemu K. D. przyznania prawa pomocy.

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. D. na decyzję Wojewody z dnia 19 marca 2014r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. Wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2014 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący K. D. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W związku z wątpliwościami co do rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 20 sierpnia 2014 r., wnioskodawca został zobowiązany do przedłożenia: a) oświadczenia z czego wnioskodawca się obecnie utrzymuje i w jaki sposób zaspokaja konieczność ponoszenia wydatków pieniężnych związanych ze swoim bieżącym utrzymaniem; b) oświadczenia do kogo należy nieruchomość, w której wnioskodawca obecnie zamieszkuje i kto ponosi miesięczne koszty jej utrzymania; c) wyciągów i wykazów ze wszystkich posiadanych przez wnioskodawcę rachunków bankowych, na których gromadzone są środki pieniężne (w tym rachunków dewizowych i rachunków lokat terminowych), obrazujących historię (wpłaty, wypłaty) i salda tych rachunków w okresie ostatnich trzech miesięcy; d) dokumentów obrazujących wysokość kosztów utrzymania wnioskodawcy, poniesionych w okresie ostatnich trzech miesięcy (opłaty za użytkowany lokal, opłaty za media, wydatki na lekarstwa, inne); e) oświadczenia w przedmiocie wszelkich zarejestrowanych na wnioskodawcę pojazdów mechanicznych (z podaniem ich marki, modelu, roku produkcji oraz aktualnej wartości). W następstwie ww. zarządzenia wnioskodawca nadesłał pismo z dnia 28 sierpnia 2014 r., w którym wskazał, że nie ponosi osobiście wydatków pieniężnych związanych z jego utrzymaniem, w związku z czym sam siebie nie utrzymuje; nie udało mu się potwierdzić informacji, do kogo należy nieruchomość, w której zamieszkuje i kto ponosi koszty związane z jej utrzymaniem; nie posiada żadnych rachunków bankowych; nie ponosi osobiście opłat za użytkowany lokal ani za media; nie korzysta z usług lekarzy oraz nie kupuje leków; nie posiada jakiegokolwiek pojazdu mechanicznego. Postanowieniem z dnia 4 września 2014r. wydanym przez referendarza sądowego odmówiono wnioskodawcy przyznania prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Od powyższego postanowienia K. D. wniósł sprzeciw. Sprzeciw nie podlegał odrzuceniu, wobec czego, zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.),dalej jako p.p.s.a., postanowienie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy regulujące instytucję tzw. prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (obejmującym w niniejszej sprawie ustanowienie radcy prawnego) następuje, gdy podmiot wnioskujący o prawo pomocy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści art. 252 § 1 p.p.s.a. wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach oraz o stanie rodzinnym. W związku z tym to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie. Na wnioskodawcy spoczywa tym samym ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania. Skarżący został m.in. zobowiązany do złożenia oświadczenia, z czego się obecnie utrzymuje i w jaki sposób zaspokaja konieczność ponoszenia wydatków pieniężnych związanych ze swoim bieżącym utrzymaniem. Odpowiedź miała pozwolić na rozwianie wątpliwości o źródła finansowania skarżącego, skoro, jak twierdzi, nie ma żadnego majątku i dochodów. Skarżący udzielił odpowiedzi, że nie ponosi osobiście wydatków pieniężnych związanych ze swoim utrzymaniem, w związku z czym sam siebie osobiście nie utrzymuje. W sprzeciwie zarzucał, że odpowiedział bardzo dokładnie na zadane mu wprost pytania, i że odpowiedziałby na pytania w inny sposób, gdyby zostały inaczej sprecyzowane. Wypowiedzi skarżącego, dotyczące jego sytuacji majątkowej w złożonych przez niego oświadczeniach są - w ocenie Sądu – niepełne i wymijające. Nie zmienia tego wskazanie przez skarżącego, że pomagają mu rodzice kwotą 150 zł miesięcznie, którą przeznacza jedynie na żywność. Skarżący podaje jako swój adres w skardze adres konkretnego miejsca, wobec czego nie jest osobą bezdomną. Korzystanie z mieszkania co do zasady pociąga ze sobą konieczność ponoszenia kosztów z tym związanych, a wyczerpujących informacji na ten temat skarżący nie udzielił. Poprzestał jedynie na podaniu informacji, że nie wie, kto jest właścicielem lokalu i że osobiście opłat za użytkowany lokal i media nie ponosi. Udzielenie wybiórczych informacji nie pozwala na ich rzetelną ocenę. Zdaniem Sądu treść pisma skarżącego z dnia 28 sierpnia 2014 r. oraz treść sprzeciwu świadczy o tym, że skarżący nie zamierza udzielić rzetelnych i wyczerpujących informacji o swojej rzeczywistej sytuacji majątkowej - mimo że ubiega się o pomoc ze strony Państwa, polegającą na ustanowieniu dla niego radcy prawnego. W tej sytuacji skarżący, w ocenie Sądu, nie wykazał zasadności swojego wniosku. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy.