III SA/Gd 304/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 3 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

M. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 3 lutego 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 14 kwietnia 2015 r., którą organ wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pełnomocnik skarżącego wskazał, że wykonanie decyzji może skutkować zajściem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w mieniu strony niniejszego postępowania w wyniku potencjalnej egzekucji kary pieniężnej, jaka została nałożona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016 poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13 dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został faktycznie uzasadniony. Co istotne, skarżąca w żaden sposób nie sprecyzowała, jakie trudne do odwrócenia skutki lub znaczna szkoda powstaną w wyniku wykonania decyzji. Niewątpliwie zaś skutkiem takim nie jest sama konieczność uiszczenia nałożonej przez organ kary. We wniosku nie wskazano zaś żadnych innych, konkretnych i dotyczących strony skarżącej skutków, które mogłyby wystąpić, a które nie są standardowo związane z wykonaniem decyzji. Sąd nie może jednocześnie domniemywać, jakie okoliczności mogą spowodować wystąpienie w danej sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., skoro nie precyzuje ich sama strona skarżąca. Brak jest również podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem zasadności wniesionej skargi. Okoliczność, że w ocenie skarżącej zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie Sądu w tym przedmiocie. Na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie ocenia, czy skarga zasługuje na uwzględnienie – należy to do dalszych etapów postępowania. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.