III SA/Gd 255/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Protokolant: Asystent sędziego Marzena Cybulska – Kulesza, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 28 grudnia 2020 r. nr (...) w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów oddala skargę.

Kierownik Studiów Doktoranckich Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] decyzją z dnia 22 października 2020 r. orzekł o skreśleniu z listy doktorantów M. W., doktorantki czwartego roku Studiów Doktoranckich w Zakresie Prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...]. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 279 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669), art. 197 ust. 4 w zw. z ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 ze zm.), zwanej dalej również "ustawą", § 39 ust. 1 Regulaminu Studiów Doktoranckich Uniwersytetu [...] (załącznik do zarządzenia Rektora [...] z dnia 14 października 2016 r. nr 99/R/16 w sprawie ogłoszenia ujednoliconego tekstu Regulaminu Studiów Doktoranckich Uniwersytetu [...]), dalej określany jako "Regulamin". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie art. 279 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, studia doktoranckie rozpoczęte przed rokiem akademickim 2019/2020 prowadzi się na zasadach dotychczasowych, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2023 r. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2011 r., studia trzeciego stopnia to studia doktoranckie, prowadzone przez m.in. uprawnioną jednostkę organizacyjną uczelni, na które są przyjmowani kandydaci posiadający kwalifikacje drugiego stopnia, kończące się uzyskaniem kwalifikacji trzeciego stopnia. W rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 18h ustawy kwalifikacje trzeciego stopnia to uzyskanie, w drodze przewodu doktorskiego przeprowadzonego na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j.: Dz. U z 2016 r. poz. 882 ze zm.), stopnia naukowego doktora w określonej dziedzinie nauki w zakresie dyscypliny nauki lub doktora sztuki określonej dziedziny sztuki w zakresie dyscypliny artystycznej, potwierdzone odpowiednim dyplomem. Ponadto, zgodnie z art. 197 ust. 1 ustawy, na podstawie którego do doktoranta stosuje się odpowiednio art. 189 ust. 2 ustawy, podstawowym obowiązkiem doktoranta jest w szczególności postępowanie zgodnie z regulaminem studiów doktoranckich, w tym spełnianie wymogów przewidzianych w planie studiów. Stosownie do art. 197 ust. 2 ustawy podstawowym obowiązkiem doktoranta jest również realizowanie programu studiów doktoranckich, w tym prowadzenie badań naukowych i składanie sprawozdań z ich przebiegu. W przypadku, gdy pomimo upływu okresu odbywania studiów doktoranckich doktorantka lub doktorant nie uzyska stopnia naukowego doktora, kierownik studiów doktoranckich może skreślić doktorantkę lub doktoranta z listy doktorantów na podstawie art. 197 ust. 4 w zw. z ust. 1 i 2 ustawy oraz § 39 ust. 1 Regulaminu. Natomiast, na podstawie § 11 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2017 r. poz. 1696), osobie, która nie ukończyła studiów doktoranckich przysługuje wniosek o wydanie przez uczelnię zaświadczenia o przebiegu tych studiów. W rozpatrywanej sprawie M. W. miała przez okres dwóch lat, tj. 2018/2019 i 2019/2020 przedłużenie studiów doktoranckich i nie uzyskała stopnia naukowego doktora. Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że Kierownik Studiów Doktoranckich nie wziął pod uwagę nadzwyczajnych okoliczności sprawy, a mianowicie niemożności wywiązania się przez nią z obowiązku uzyskania stopnia naukowego w czasie trwania studiów doktoranckich, z powodu ograniczeń w przemieszczaniu się oraz działaniu uniwersytetów (w tym bibliotek) oraz sądów, w związku z pandemią koronawirusa. Ponadto organ dopuścił się szeregu naruszeń proceduralnych, z których najistotniejsze to: niewszczęcie postępowania skutkującego wydaniem decyzji w niniejszej sprawie; niezapewnienie stronie możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Wbrew treści decyzji, na co dzień prowadzi badania naukowe z zakresu prawa restrukturyzacyjnego, pozostaje w kontakcie z opiekunem naukowym oraz przygotowuje pracę doktorską - w zakresie, w którym jest to możliwe w aktualnej sytuacji epidemiologicznej. Po rozpatrzeniu odwołania Rektor Uniwersytetu [...] decyzją z dnia 28 grudnia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Rektor [...] stwierdził, że podtrzymuje argumentację Kierownika Studiów Doktoranckich. W sytuacji, gdy pomimo upływu okresu studiów doktoranckich doktorantka nie uzyskała stopnia naukowego doktora, zasadnie została skreślona z listy doktorantów. Odnosząc się do zarzutów odwołania Rektor [...] zauważył, że na podstawie art. 197 ust. 4 w zw. z ust. 1 i 2 ustawy oraz § 39 ust. 1 Regulaminu kierownik studiów doktoranckich może skreślić doktorantkę lub doktoranta z listy doktorantów w przypadku, gdy pomimo upływu okresu odbywania studiów doktoranckich doktorantka lub doktorant nie uzyska stopnia naukowego doktora. Przy czym w niniejszej sprawie Kierownik Studiów Doktoranckich już dwukrotnie przedłużył okres odbywania studiów doktoranckich przez stronę - łącznie o dwa lata, tj. od dnia 1 października 2018 r. do dnia 30 września 2019 r. (na podstawie decyzji z dnia 18 października 2018 r.) oraz od dnia 1 października 2019 do dnia 30 września 2020 r. (na podstawie decyzji z dnia 30 grudnia 2019 r.). Natomiast, zgodnie z § 33 ust. 1 Regulaminu kierownik studiów, na wniosek doktoranta, po zasięgnięciu opinii opiekuna naukowego albo promotora, może przedłużyć okres odbywania studiów doktoranckich, zwalniając jednocześnie doktoranta z obowiązku uczestniczenia w zajęciach, w przypadku konieczności prowadzenia długotrwałych badań naukowych realizowanych w ramach tych studiów, łącznie nie dłużej niż o 2 lata. W zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 207 ustawy, do decyzji podjętych przez kierownika studiów doktoranckich w indywidualnych sprawach doktorantów przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", stosuje się odpowiednio. Powyższe oznacza, że w sprawach doktorantów są dopuszczalne odstępstwa od zasad postępowania administracyjnego wynikające ze specyfiki działalności uczelni wyższej. M. W. zaskarżyła decyzję Rektora Uniwersytetu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: 197 ust. 4 w zw. z art. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 39 ust. 1 Regulaminu Studiów Doktoranckich Uniwersytetu [...], poprzez: * błędne uznanie, że prawidłowe jest stanowisko Kierownika Studiów Doktoranckich, zgodnie z którym skarżąca nie realizuje programu studiów doktoranckich, co uzasadnia skreślenie jej z listy doktorantów; * nieuwzględnienie przy podejmowaniu decyzji nadzwyczajnych okoliczności (siły wyższej) uniemożliwiającej skarżącej uzyskanie stopnia doktora, w terminie przewidzianym programem studiów (pandemia koronawirusa); 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 9 k.p.a. w zw. z art. 207 ustawy poprzez błędne uznanie, że prawidłowym było nieinformowanie skarżącej o toczącym się postępowaniu w przedmiocie skreślenia jej z listy doktorantów, ani też o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; b) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 207 ustawy poprzez błędne uznanie, że prawidłowym było uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, w tym uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów; c) art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 207 ustawy poprzez błędne uznanie, że prawidłowym było niepoinformowanie skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie; d) art. 61 § 5.k.p.a w zw. z art. 207 ustawy poprzez błędne uznanie, że prawidłowym było nieprzekazanie skarżącej informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 "rozporządzenia 2016/679"; e) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 207 ustawy poprzez błędne uznanie, że prawidłowym było nieprzeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie, w tym w szczególności na okoliczność obiektywnej niemożliwości uzyskania przez skarżącą stopnia naukowego doktora w czasie trwania pandemii koronawirusa; f) art. 81 k.p.a. w zw. z art. 207 ustawy poprzez błędne uznanie, że prawidłowym było uznanie za podstawę wydania decyzji okoliczności faktycznych, pomimo uniemożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; g) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 207 ustawy poprzez błędne uznanie, że prawidłowym był brak właściwego uzasadnienia faktycznego decyzji o skreśleniu z listy doktorantów. W uzasadnieniu skargi skarżącą przytoczyła treść art. 197 ustawy i § 39 ust. 1 Regulaminu wskazując, że na co dzień prowadzi badania naukowe z zakresu prawa restrukturyzacyjnego, pozostaje w kontakcie z opiekunem naukowym oraz przygotowuje pracę doktorską - w zakresie, w którym jest to możliwe w aktualnej sytuacji epidemiologicznej. Z uwagi jednak na zamknięcie bibliotek oraz sądów nie ma ona możliwości efektywnego prowadzenia kwerendy bibliograficznej, a co za tym idzie, zakończenia prac nad pracą doktorską. Ponadto jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 886/10 podstawowym obowiązkiem studenta, określonym zarówno w przepisach ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (art. 189 ust. 2 pkt 1) oraz w regulaminie studiów jest uczestniczenie w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych zgodnie z regulaminem studiów, a także składanie egzaminów, odbywania praktyk i spełniania innych wymogów przewidzianych w planie studiów. W przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie student może być skreślony z listy studentów (art. 190 ust. 2 pkt 2), jednakże ustawodawca pozostawił decyzję w tym zakresie do uznania organom uczelni ze względu na zasadę autonomii uczelni i możliwość uwzględnienia różnych nadzwyczajnych okoliczności uniemożliwiających studentowi wywiązanie się z jego podstawowych obowiązków z przyczyn od niego niezależnych. W przedmiotowej sprawie bezwzględnie zachodziły przesłanki do uwzględnienia przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów, okoliczności braku możliwości prowadzenia działalności naukowej, w okresie zagrożenia zarażeniem wirusem COVID-19 - przez cały okres trwania tychże utrudnień. W rzeczywistości bowiem skarżąca nie miała możliwości w ciągu ostatnich, newralgicznych dla ukończenia pracy doktorskiej miesięcy, na kontakt z opiekunem naukowym, ani też dostępu do biblioteki w niezbędnym to tego zakresie. Także ograniczenia w przemieszczeniu się i rekomendacje Ministerstwa Zdrowia w zakresie możliwego unikania skupisk ludzkich oraz kontaktu z przedmiotami, z którymi kontakt miała nieograniczona ilość osób, w znaczący sposób wpłynęły na możliwość wykonywania obowiązków doktoranta. W odpowiedzi na skargę Rektor [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodał, że przez okres 6 lat studiów doktoranckich skarżąca przygotowała jedynie koncepcję rozprawy doktorskiej oraz wstępny plan rozprawy. Zgodnie z opinią opiekuna naukowego praca nad rozprawą znajdują się nadal w fazie początkowej. Organ zakwestionował twierdzenia skarżącej, że pozostaje ona w kontakcie z opiekunem naukowym i nie miała możliwości prowadzenia badań naukowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stanowisko organu, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki skreślenia skarżącej z listy doktorantów jest prawidłowe, a zarzucane przez skarżącą naruszenia przepisów postępowana nie mogły wywrzeć istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżąca rozpoczęła czteroletnie studia doktoranckie w 2014 r. Studia te powinna ukończyć w 2018 .r. Skarżąca dwukrotnie składała wnioski o przedłużenie studiów. Wnioski te zostały rozpatrzone pozytywnie. Dotyczyły one lat akademickich - 2018/2019 oraz 2019/2020. Po upływie okresu akademickiego 2019/2020 skarżącą nie złożyła kolejnego wniosku o przedłużenie studiów. Zatem okres studiów doktoranckich uległ zakończeniu. Stosownie do art. 279 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669, ze zm.), studia doktoranckie rozpoczęte przed rokiem akademickim 2019/2020 prowadzi się na zasadach dotychczasowych, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2023 r. Regulacja ta nie stanowi automatycznego wydłużenia okresu wszystkich rozpoczętych na starych zasadach studiów doktoranckich, lecz wskazuje datę graniczną po upływie której studia takie nie będą już mogły być kontynuowane. Natomiast okres trwania studiów doktoranckich w każdym przypadku określa się indywidualnie (przy czym musi się on zakończyć najpóźniej do dnia 31 grudnia 2023 r.). Zasady dotychczasowe oznaczają przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 10 i 18h ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, studia doktoranckie kończą się uzyskaniem kwalifikacji trzeciego stopnia, tj. stopnia naukowego doktora w określonej dziedzinie nauki w zakresie dyscypliny nauki (lub doktora sztuki określonej dziedziny sztuki w zakresie dyscypliny artystycznej). Nadto, zgodnie z § 45 Regulaminu ukończenie studiów doktoranckich następuje po uzyskaniu stopnia naukowego doktora, w drodze przewodu doktorskiego przeprowadzonego na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789). Uzyskanie stopnia naukowego doktora powinno nastąpić w czasie trwania studiów doktoranckich. Czas ten określonym jest w akcie o utworzeniu studiów lub wynika z decyzji o przedłużeniu okresu odbywania studiów. Skarżąca winna zatem uzyskać stopień naukowy doktora w roku akademickim 2019/2020, który zakończył się w dniu 30 września 2020 r. Z art. 197 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym wynika, że 1. Doktorant jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów doktoranckich. Przepis art. 189 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 2. Do podstawowych obowiązków doktorantów, poza obowiązkami określonymi zgodnie z ust. 1, należy realizowanie programu studiów doktoranckich, w tym prowadzenie badań naukowych i składanie sprawozdań z ich przebiegu. 3. Uczestnicy studiów doktoranckich prowadzonych w uczelni mają także obowiązek odbywania praktyk zawodowych w formie prowadzenia zajęć dydaktycznych lub uczestniczenia w ich prowadzeniu. Maksymalny wymiar zajęć dydaktycznych prowadzonych przez doktorantów nie może przekraczać dziewięćdziesięciu godzin rocznie. 4. Doktoranci, którzy nie wywiązują się z obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą zostać skreśleni z listy uczestników studiów doktoranckich. Decyzję o skreśleniu podejmuje kierownik studiów. 5. Od decyzji, o której mowa w ust. 4, służy odwołanie odpowiednio do rektora albo dyrektora jednostki naukowej prowadzącej studia. Decyzja rektora albo dyrektora jednostki jest ostateczna. Przepis art. 189 przywołany w art. 197 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi, że 1. Student jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów. 2. Student jest obowiązany w szczególności do: 1) uczestniczenia w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych zgodnie z regulaminem studiów; 2) składania egzaminów, odbywania praktyk i spełniania innych wymogów przewidzianych w planie studiów; 3) przestrzegania przepisów obowiązujących w uczelni. Z unormować powyższych wynika, że doktorant, który nie realizuje programu studiów doktoranckich, w tym nie składa sprawozdań z przebiegu prowadzonych badań i nie składa egzaminów doktorskiego nie wykonuje nałożonych na niego obowiązków. W sytuacji, gdy pomimo upływu okresu odbywania studiów doktoranckich doktorantka nie uzyskała stopnia naukowego doktora, kierownik studiów doktoranckich zasadnie skreślił doktorantkę z listy doktorantów. Skreślenie skarżącej z listy doktorantów już z tej przyczyny było zatem uzasadnione. Nadto skreślenie z listy doktorantów mogło nastąpić w związku z brakiem realizacji innych obowiązków doktoranta – zaniechaniem prowadzenie badań naukowych i składania sprawozdań z ich przebiegu. Przytaczane przez skarżącą okoliczności nie mogły mieć wpływu na ocenę zasadności wydanej decyzji. Organ nie mógł bowiem akceptować sytuacji pozostawania na studiach doktorancki osoby której okres studiów doktorskich upłynął. Skarżąca mogłaby kontynuować studia doktoranckie w sytuacji i złożenia wniosku o przedłużenie okresu studiów doktoranckich (i jego uwzględnienia) czego nie uczyniła. Wskazać nadto należy, że przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2017 r. poz. 1696), jak i przepisy Regulaminu studiów doktoranckich nie przewidywały możliwości przedłużenia studiów doktoranckich na wskazywanej przez skarżącą podstawie. Także przepisy wprowadzone w związku z przeciwdziałaniem skutkom pandemii, nie zawierają postanowień w zakresie możliwości dodatkowego przedłużania studiów doktoranckich z powodu sytuacji epidemiologicznej. Doktoranci na studiach III stopnia mogą korzystać z przedłużeń studiów doktoranckich kontynuowanych na starych zasadach z uwzględnieniem nieprzekraczalnego terminu 31 grudnia 2023 r. Niemniej przedłużenie przez doktoranta okresu trwania studiów jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy umożliwia to przepis powszechnie obowiązującego prawa lub wewnątrzuczelniany regulamin studiów doktoranckich. Przedłużenie studiów doktoranckich jest możliwe, o ile jest to uzasadnione w świetle obowiązujących regulacji oraz jeśli doktorant nie wykorzystał przysługujących mu przedłużeń studiów. Wobec powyższego, twierdzenia skarżącej, iż Rektor nie wziął pod uwagę nadzwyczajnych okoliczności sprawy, a mianowicie niemożności wywiązania się przez nią z obowiązku uzyskania stopnia naukowego w czasie trwania studiów doktoranckich, z powodu ograniczeń w przemieszczaniu się oraz działaniu uniwersytetów (w tym bibliotek), w związku z pandemią koronawirusa, nie mogły mieć znaczenia dla oceny prawidłowości wydanej decyzji. Przepisy prawa nie przewidują bowiem możliwości kontynowania studiów przez doktoranta po upływie okresu trwania studiów, bez ich przedłużenia. Dodatkowo wskazać należy, że twierdzenia skarżącej w tym zakresie nie znalazły potwierdzenia w okolicznościach sprawy. Ze znajdującej się w aktach postępowania opinii opiekuna naukowego wynika, że skarżącą nie podejmowała żadnych działań zmierzających do uzyskania dostępu do materiałów naukowych. Stan epidemii rozpoczął się dopiero w marcu 2020 r. Skarżąca nie kontaktowała się z opiekunem naukowym od 26 września 2019 r., a stopień prac nad doktoratem, mimo upływu 6 lat studiów był niewielki. Skarżąca przygotowała jedynie koncepcję rozprawy doktorskiej oraz jej wstępny plan, nie przedłożyła żadnego rozdziału lub innego fragmentu przygotowywanej rozprawy doktorskiej. Nie składała także sprawozdań z przebiegu badań naukowych. Skarżąca zarzucała, że organ dopuścił się szeregu wymienionych w skardze naruszeń proceduralnych związanych z naruszeniem jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu oraz naruszenia przepisów dotyczących przeprowadzenia postępowania dowodowego. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uchyla zaskarżoną decyzję w sytuacji jeżeli stwierdzi inne (niż dające podstawę do wznowienie postępowania) naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania strona musi zatem wykazać, że wywarło ono wpływ na wynik sprawy o charakterze istotnym. Wpływ na wynik sprawy ma charakter istotny gdy istnieją podstawy do przypuszczeń, że w przypadku braku naruszenia przepisu postępowania zostałaby wydana decyzja o odmiennej treści niż podjęta przez organ. Z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca mogła brać udział w prowadzonym postępowaniu, złożyła odwołanie, mogła składać wnioski dowodowe i zająć stanowisko w sprawie. W treści odwołania jak i skargi skarżąca nie przywołała wyjaśnień ani wniosków dowodowych, które mogłyby wypłynąć na odmienną ocenę wydanych decyzji. W powyższych okolicznościach brak jest podstaw do uznania, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę jako niezasadną.