III SA/Gd 143/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Decyzją z dnia 31 sierpnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia 18 maja 2016 r. nr [...] w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami kat. BCE w dniu 30.04.2015 r. Decyzja została przesłana Ł. R. na adres ul. [...], [...]. Skarżący w dniu 20 stycznia 2017 r. (data nadania na poczcie) wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oraz jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że nie wiedział o wydaniu powyższej decyzji przez Kolegium. Nie otrzymał żadnego awiza z poczty. O decyzji dowiedział się w dniu 20 stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na wniosek skarżącego wskazało, że zaskarżoną decyzję należało uznać za doręczoną w dniu 21 września 2016 r. Skarżący był dwukrotnie zawiadamiany o pozostawieniu decyzji w placówce pocztowej. Ponadto decyzja została wysłana na prawidłowy adres ul. [...], [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie podlega uwzględnieniu. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodobniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie do art. 86 i 87 tej ustawy uchybiony termin można przywrócić jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: 1. strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2. wniosek zostanie wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3. równocześnie ze złożeniem wniosku, strona dokona czynności, dla której określony był termin, 4. we wniosku uprawdopodobnione zostaną okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 5. powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. W przedmiotowej sprawie, jako okoliczność, która spowodowała uchybienie terminu skarżący wskazał na nie doręczenie mu decyzji oraz brak awiza. Jak wskazano wyżej przywrócenie terminu następuje wtedy, gdy strona uprawdopodobni, że nie dokonała ona czynności bez własnej winy. Natomiast zgodnie z orzecznictwem NSA, o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Jednak, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy wiąże się bowiem z koniecznością dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Innymi słowy, niedokonanie czynności w ustawowym terminie spowodowane musi być przeszkodą nie do przezwyciężenia przy dochowaniu najwyższej staranności. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. zasadą jest, iż osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy. Od zasady tej przepisy art. 42 § 2 i § 3, art. 43 oraz art. 44 k.p.a. dopuszczają odstępstwa tak co do wymogu osobistego doręczania pisma adresatowi, jak i co do miejsca doręczenia. Aby jednak można było przyjąć, że miało miejsce skuteczne doręczenie pisma adresatowi, muszą zostać spełnione wymagania określone w tych przepisach. Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.: 1) operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczenia pisma przez operatora pocztowego, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie w myśl art. 44 § 4 k.p.a. uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jak wynika z jednoznacznych adnotacji na kopercie zawierającej korespondencję skierowaną do strony znajdującej się w aktach sprawy, przesyłka została dwukrotnie awizowana przez pocztę: w dniu 6 września i 14 września 2016 r., o czym doręczyciel poinformował stronę poprzez pozostawienie awiza w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłka została pozostawiona w UP [...], zaś zwrot przesyłki do nadawcy nastąpił w dniu 22 września 2016 r. (vide: - k. 6 koperta w aktach organu odwoławczego). Elementy procedury doręczenia zastępczego zostały więc zachowane i w okolicznościach niniejszej sprawy można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Przywołane we wniosku przez skarżącego okoliczności o nie otrzymaniu pisma, jak i pierwszego ani powtórnego awiza - o jego pozostawieniu w placówce pocztowej, nie są przekonujące oraz przybierają tylko formę polemiki, która pozbawiona jest wsparcia jakimikolwiek środkami dowodami świadczącymi o tym, że stan faktyczny był w rzeczywistości inny. Należy zatem przyjąć, że doręczenie przesyłki nastąpiło skutecznie w trybie art. 44 k.p.a., gdyż domniemanie wynikające z dyspozycji tego przepisu nie zostało przez skarżącego ani podważone ani obalone. Zatem brak jest też podstaw do przywrócenia terminu. Za okoliczność braku winy w uchybieniu terminu nie może być uznany powołany przez skarżącego fakt, że nie otrzymał żadnego awiza z poczty, gdyż zarzuty skarżącego, sprowadzają się tylko do gołosłownych twierdzeń w tym zakresie. Z uwagi na fakt, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, to w ustalonych okolicznościach faktycznych Sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 p.p.s.a. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.