III SA/Gd 124/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia WSA Janina Guść (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia 21 grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej dla producentów rolnych oddala skargę.

S. S. wystąpił w dniu 7 września 2020 r. z wnioskiem, w sprawie przyznania pomocy finansowej dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu oświadczył, że jego gospodarstwo rolnej jest zagrożone utratą płynności finansowej w związku z epidemią COVID-19, zrzeka się prawa do pomocy, o której, mowa w § 13v rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187 ze zm.), zwanego dalej także "rozporządzeniem", oraz że wszystkie dane podane we wniosku w sprawie przyznania pomocy na podstawie powyższego przepisu są zgodne ze stanem faktycznym, a także, że znane są mu skutki składania fałszywych oświadczeń wynikających z art. 297 § 1 Kodeksu karnego. Wnioskodawca oświadczył, że jego gospodarstwo rolne nie jest objęte zbiorowym postępowaniem upadłościowym na podstawie prawa krajowego i nie otrzymało pomocy na ratowanie, ani na restrukturyzację. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] decyzją z dnia 9 listopada 2020 r. nr [...] orzekł o odmowie przyznania S. S. wnioskowanej pomocy. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ powołał art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1505) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.", i § 13z ust. 2 rozporządzenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 17 września 2020 r. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, jednak zostało ono uchylone przez organ odwoławczy i sprawa została przekazana do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Następnie organ pierwszej instancji podkreślił, że ze zgromadzonych dokumentów wynika, iż strona nie ubiegała się o udzielenie pomocy, o której mowa w § 13v rozporządzenia, nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, powstałe na powierzchni uprawy objęły, co najmniej 30 % danej uprawy, jednakże złożyła wniosek w ramach programu "SUSZA 2019 -COVID-19- POMOC PUBLICZNA". W tych okolicznościach wniosek jest bezpodstawny. Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że gdy odbierała protokół suszowy w Urzędzie Gminy, urzędnik sporządził kopię tego protokołu, a ona postawała w przekonaniu, że to Gmina M. złoży protokół w Biurze Powiatowym ARiMR. Strona nie została uprzedzona, że sama powinna złożyć ten protokół. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] decyzją z dnia 21 grudnia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z § 13z ust. 1 rozporządzenia. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19. Zgodnie z § 13z ust. 3 rozporządzenia, wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera: imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres producenta rolnego ubiegającego się o pomoc; numer identyfikacyjny producenta rolnego ubiegającego się o pomoc nadany w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; numer identyfikacyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (numer PESEL) albo numer identyfikacji podatkowej (NIP) producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, a w przypadku osób fizycznych nieposiadających numeru PESEL - numer paszportu albo innego dokumentu stwierdzającego tożsamość; 4) oświadczenie producenta rolnego o zagrożeniu utraty płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19 oraz niewypłaceniem pomocy, o której mowa w § 13 v ust. 1; 5) oświadczenie producenta rolnego o zrzeczeniu się prawa do pomocy, o której mowa w § 13v ust. 1. W myśl § 13z ust. 4 rozporządzenia wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, ustala się zgodnie z § 13v rozporządzenia. Organ wskazał, że Polska jako kraj członkowski Unii Europejskiej jest zobligowana do notyfikowania Komisji Europejskiej i uzyskania jej zgody na realizację programu pomocy finansowej, udzielanej bezpośrednio producentom rolnym. W odniesieniu do schematu pomocowego określonego w § 13z rozporządzenia takowa zgoda została udzielona przez Komisję Europejską w decyzji nr SA.58105, C/2020/5387 z dnia 31 lipca 2020 r. W decyzji Komisja Europejska wskazała, że zgodnie z wyjaśnieniami władz polskich, ci producenci rolni, którzy nadal odczuwają finansowe skutki niekorzystnych zjawisk klimatycznych, które mocno uderzyły w polski sektor rolniczy w 2019 r., są w szczególnie trudnej sytuacji. Ich trudności uległy dalszemu pogorszeniu w wyniku środków związanych z kryzysem COVID-19. Obecny środek pomocowy jest zatem ograniczony do tych producentów, którym grozi utrata płynności finansowej w wyniku wybuchu COVID-19 i którzy nadal ponoszą konsekwencje finansowe zeszłorocznej suszy, huraganu, gradu, ulewy, wiosennych przymrozków i powodzi, oraz nie otrzymali pomocy w ramach innych programów. Utrata płynności rozumiana jest jako brak możliwości terminowej spłaty zobowiązań. Zainteresowani rolnicy mogą składać wnioski pomocowe do organu przyznającego pomoc, który w razie potrzeby zażąda dalszych dokumentów potwierdzających zagrożenie brakiem płynności w związku z działaniami związanymi z kryzysem COVID-19. Organ stwierdził, że powyższe stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie również w przepisie § 13z ust. 3 pkt 4 i 5 rozporządzenia. Aby uzyskać pomoc finansową dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19, producent taki musiał spełniać następujące przesłanki: 1. wystąpić o przyznanie pomocy finansowej w związku z wystąpieniem szkody w uprawach rolnych spowodowanej wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, powstałej na powierzchni uprawy obejmującej co najmniej 30 % danej uprawy; 2. nie uzyskać powyższej pomocy do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19; 3. złożyć wniosek o przyznanie pomocy finansowej na podstawie § 13z ust. 1 rozporządzenia, oraz zrzec się prawa do pomocy na podstawie § 13v ust. 1 rozporządzenia. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie te przesłanki nie zostały przez stronę spełnione. Organ podkreślił, że aby uzyskać w ogóle prawo do pomocy finansowej producent rolny był zobowiązany złożyć wniosek o jej przyznanie. Strona tymczasem w ogóle nie wnioskowała o przyznanie pomocy finansowej w związku z wystąpieniem szkód w uprawach rolnych spowodowanych przez negatywne zjawiska atmosferyczne mające miejsce w roku 2019. W ocenie organu odwoławczego sam fakt złożenia przez stronę protokołu z oszacowania szkód jest niewystarczający do uznania, że stronie przysługuje prawo do uzyskania pomocy w rozumieniu § 13z ust. 1 rozporządzenia. Zatem stanowisko organu pierwszej instancji było prawidłowe. S. S. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie § 13z ust. 3 pkt 4 w zw. z §13v ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegająca na uznaniu, że warunkiem obiegania się o pomoc finansową, o której mowa w §13z ust. 1 i 2 rozporządzenia, jest wystąpienie przez producenta rolnego z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na podstawie §13v ust. 1 rozporządzenia i nieuzyskanie powyższej pomocy mimo wniosku, 2. naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art 6 i 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy decyzja ta została wydana w wyniku błędnej wykładni przepisów oraz obarczona jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania. Uzasadniając zarzuty skarżący wskazał, że stosownie do treści §13z ust. 3 pkt 4 rozporządzenia do wniosku o udzielenie przedsiębiorcy rolnemu pomocy finansowej, załączyć należało oświadczenie producenta rolnego o zagrożeniu utraty płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19 oraz niewypłaceniem pomocy, o której mowa w §13v ust. 1. Pomoc finansowa wskazana w tym przepisie została przewidziana dla producentów rolnych, w których gospodarstwach szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30% danej uprawy. Wnioskując o pomoc finansową w ramach art. §13z powołanego rozporządzenia, skarżący złożył więc oświadczenie o zagrożeniu utraty płynności finansowej oraz o niewypłaceniu pomocy wskazanej w §13v rozporządzenia (środki te nie zostały mu wypłacone, albowiem nie wnioskował o ich przyznanie). Zdaniem skarżącego prawidłowa wykładnia §13z rozporządzenia prowadzi do wniosku, że przepis ten nie formułuje wymogu złożenia przez przedsiębiorcę rolnego wniosku o przyznanie prawa pomocy na podstawie §13v ust. 1 rozporządzenia, a jedynie wymóg złożenia oświadczenia o zagrożeniu utraty płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym oraz epidemią COVID-19. Przepis ten nie formułuje również wymogu nieprzyznania pomocy finansowej mimo wniosku, a jedynie wymóg żeby owa pomoc nie została przedsiębiorcy wypłacona. Przedstawiona przez organ odwoławczy wykładnia spornego przepisu jest zatem błędna. Odesłanie do §13v ust. 1 rozporządzenia zawarte w §13z rozporządzenia nie wymaga podejmowania przez organ jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych. Celem tego przepisu jest jedynie ograniczenie kręgu wnioskodawców do osób, które nie otrzymały pomocy finansowej na podstawie przepisu, do którego następuje odesłanie. Organ w sposób całkowicie nieuprawniony dokonuje jednak zawężenia tego kryterium jedynie do osób, które o taką pomoc wnioskowały. Nadto, skarżący wskazał, że stanowisko organu odwoławczego stoi w sprzeczności z działaniami podjętymi przez organ pierwszej instancji. Gdyby bowiem organ zażądał dalszych dokumentów potwierdzających zagrożenie brakiem płynności finansowej, powziąłby choćby informację, że łączna wysokość oszacowanych szkód w gospodarstwie skarżącego za rok uprzedni stanowiła połowę jego średniej rocznej produkcji (kwota 75.726,96 zł). Powyższy szacunek szkody zawarty został w protokole z dnia 6 sierpnia 2019 r. nr [...], który sporządzony został przez komisję ds. szacowania szkód gospodarstw rolnych powołaną przez Wojewodę, na potrzeby ubiegania się o pomoc finansową na podstawie §13v ust. 1 rozporządzenia. Zaskarżona decyzja narusza również przepisy postępowania, gdyż organ pierwszej instancji nie zażądał od skarżącego jakichkolwiek dodatkowych dokumentów stanowiących uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy finansowej i nie dokonał jego merytorycznego rozpoznania. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzającą, zapadły w wyniku nieprawidłowej wykładni przepisów, co w konsekwencji doprowadziło do niezgodnego z intencjami prawodawcy zawężenia kręgu beneficjentów pomocy finansowej. Powyższe stanowi znaczące naruszenie zasady praworządności oraz zaufania do organów władzy publicznej, które w niniejszej sprawie dokonały dowolnej i niezgodnej z intencjami prawodawcy, wykładni treści normy prawnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powołanej dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji nie są dotknięte wadami lub uchybieniami, które w myśl przytoczonych wyżej regulacji obligowałyby Sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność wydania decyzji o odmowie przyrznia skarżącemu pomocy dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił § 13z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zgodnie z § 13z ust. 1 rozporządzenia w 2020 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19. Pomoc, o której mowa w ust. 1, jest przyznawana, w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego, na wniosek tego producenta rolnego złożony do dnia 30 listopada na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję na jej stronie internetowej (§ 13z ust. 2). Przepis § 13z ust. 3 rozporządzenia stanowi, że wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera: 1) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres producenta rolnego ubiegającego się o pomoc; 2) numer identyfikacyjny producenta rolnego ubiegającego się o pomoc nadany w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 3) numer identyfikacyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (numer PESEL) albo numer identyfikacji podatkowej (NIP) producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, a w przypadku osób fizycznych nieposiadających numeru PESEL - numer paszportu albo innego dokumentu stwierdzającego tożsamość; 4) oświadczenie producenta rolnego o zagrożeniu utraty płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19 oraz niewypłaceniem pomocy, o której mowa w § 13v ust. 1; 5) oświadczenie producenta rolnego o zrzeczeniu się prawa do pomocy, o której mowa w § 13v ust. 1. Stosownie do § 13z ust. 4 rozporządzenia wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, ustala się zgodnie z § 13v. Z treści § 13z ust. 3 rozporządzenia wynika, że przedmiotowa pomoc przysługuje producentowi rolnemu, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19 (§ 13z ust. 1) oraz któremu nie zostanie wypłacona pomoc określona w § 13v ust. 1 rozporządzenia tj. pomoc dla producenta, w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi. Stosownie bowiem do § 13z ust. 5 rozporządzenia, do wniosku o udzielenie przedmiotowej pomocy tj. pomocy dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19 - powinien złożyć oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do pomocy, o której mowa w § 13v ust. 1 (tj. pomocy klęskowej). Rację ma skarżący, że przepis § 13z ust. 3 rozporządzenia w swoim brzmieniu nie wprowadza bezpośredniego warunku uprzedniego złożenia wniosku o wniosku o przyznanie pomocy producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym zaistniały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi. Przy interpretacji tego unormowania nie można jednak poprzestać na językowych regułach wykładni, bowiem treść przepisu wskazująca na konieczność spełnienia warunku, zgodnie z którym ubiegający się o pomoc związku z epidemią COVID-19 powinien złożyć oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do pomocy "klęskowej", wymaga dalszej wykładni. Zapis § 13z ust. 3 rozporządzenia wyłącza z możliwości uzyskania pomocy z tytułu skutków związanych z epidemią COVID-19. wszystkie osoby, które oświadczenia takiego nie złożą. Naturalną konsekwencją zrzeczenia się prawa do tej pomocy jest wycofanie złożonego wniosku. Nie ma ono jednak charakteru koniecznego, zrzeczenie się prawa jest czynnością materialnoprawną, a wycofanie wniosku czynnością procesową. Konsekwencją niewycofania wniosku w sytuacji zrzeczenia się prawa jest jego oddalenie, z uwagi na brak przysługującego uprawnienia. Przy innej interpretacji zapis § 13z ust. 5 rozporządzenia byłby zbędny, bądź miałby brzmienie: powinien złożyć oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do pomocy, o której mowa w § 13v ust. 1 (tj. pomocy klęskowej) o ile złożył taki wniosek (lub o ile prawo takie mu przysługuje). W ocenie Sądu, intencją prawodawcy nie było, by zrzeczenie się prawa mogło być oświadczeniem o charakterze pustym – bez realnych konsekwencji. Zrzeczenie się prawa może nastąpić jedynie w sytuacji gdy prawo takie wnioskodawcy przysługuje. Z analizowanych przepisów wynika, że intencją prawodawcy było udzielenie aktualnie pomocy tym podmiotom, które zostały poszkodowane dwukrotnie – przez klęską żywiołową w 2019 r. oraz przez ekonomiczne skutki epidemii COVID i nie uzyskały w przypadku klęski żywiołowej pomocy wnikającej z rozporządzenia. Warunkiem koniecznym do otrzymania pomocy określonej w § 13z rozporządzenia, tj. pomocy dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19 – jest zatem spełnienie łącznie dwóch przesłanek: - pierwszą z nich jest zagrożenie producenta rolnego utratą płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19. - drugą przesłanką jest poniesienie skutków klęski żywiołowej w 2019 r. i złożenie przez producenta rolnego w 2019 r. wniosku, o którym mowa w § 13v ust. 1 rozporządzenia, tj. o przyznanie pomocy dla producenta, w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi oraz zrzeczenie się prawa do tej pomocy. Powyższe potwierdza także § 13z ust. 4 rozporządzenia, który stanowi, że wysokość przedmiotowej pomocy, ustala się zgodnie z § 13v rozporządzenia. Z treści § 13v ust. 7 rozporządzenia wynika, że wysokość pomocy dla producenta, w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30% danej uprawy, ustala się jako iloczyn deklarowanej przez producenta rolnego we wniosku, o którym mowa w ust. 4 (wniosku o przyznanie pomocy klęskowej), powierzchni uprawy oraz stawki pomocy. Oznacza to jeżeli producent rolny nie złożył w 2019 r. wniosku o przyznanie pomocy klęskowej, to nie może zostać mu przyznana pomoc dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19 (wskazana w § 13z rozporządzenia). Skarżący nie złożył w 2019 r. wniosku o przyznanie pomocy klęskowej, dlatego nie spełnił on warunku koniecznego do przyznania pomocy dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19, określonych w § 13z rozporządzenia. Organy orzekające w przedmiotowej sprawie, mając na uwadze skutki prawne wynikające z § 13z rozporządzenia, tj. brak złożenia w 2019 r. przez skarżącego jako producenta rolnego wniosku o przyznanie pomocy klęskowej (wskazanej § 13v ust. 1 rozporządzenia) słusznie uznały, że nie spełnił on warunków do przyznania mu wnioskowanej pomocy (określonej w § 13z rozporządzenia) i w konsekwencji w sposób prawidłowy wydały decyzje o odmowie przyznania skarżącemu pomocy dla producenta rolnego, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym w związku z epidemią COVID-19. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.