III SA/Gd 113/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), Protokolant: Referent stażysta Anna Radys, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 13 listopada 2025 r. nr SKO.473.163.2025 przedmiocie czasowej rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Chojnickiego z dnia 25 lipca 2025 r. nr KT.5410.3.171.2025.PJ, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku na rzecz skarżącego A. C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

A. C. (dalej też jako "strona", "skarżący") w maju 2025 r. złożył do Starostwa Powiatowego w Chojnicach wniosek o rejestrację czasową pojazdu w postaci lekkiej przyczepy samochodowej marki WESTFALIA typ [...] (o numerze identyfikacyjnym [...]) w celu dokonania badania technicznego. Jak wynika z akt sprawy przyczepa była przedmiotem internetowej aukcji celnej odbywającej się na terenie Niemiec i został następnie sprowadzona do Polski. Do wniosku A. C. dołączył oświadczenie, że pojazd został zakupiony bez tablic rejestracyjnych. Dołączył ponadto oryginał niemieckiego dowodu rejestracyjnego (składającego się z dwóch części ZB I i ZB II) oraz oryginał wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski dokumentu niemieckiego wystawionego przez Miasto Hamburg, Urząd do spraw Ruchu Drogowego, Dział Obsługi Pojazdów, określony jako "Potwierdzenie odbioru". ("Empfangsbestatigung"). W dokumencie tym wskazano, że dotyczy on odbioru przez A. C. od ww. podmiotu przyczepy Westfalia wraz z dowodem rejestracyjnym, gdzie pojazd identyfikował numer [...] i wskazano także numer aukcji celnej ID: [...]. Decyzją z dnia 25 lipca 2025 r. nr KT.5410.3.171.2025.PJ Starosta Chojnicki, działając na podstawie art. 104 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej jako "k.p.a."), art. 74 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. c, w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1251; dalej jako "p.r.d."), odmówił A. C. rejestracji czasowej pojazdu w postaci przyczepy lekkiej marki WESTFALIA model [...] o numerze identyfikacyjnym VIN: [...], sprowadzonej z Niemiec. W uzasadnieniu organ opisał na wstępie jakie dokumenty zostały dołączone do wniosku i stanął na stanowisku, że są one niewystarczające dla dokonania czasowej rejestracji pojazdu, ponieważ nie potwierdzają przejścia prawa własności przyczepy na wnioskodawcę. Wskazano, że stosownie do treści § 17 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1709 ze zm.), w przypadku czasowej rejestracji, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazdu wcześniej niezarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, właściciel pojazdu do wniosku o czasową rejestrację pojazdu dołącza odpowiednio dokumenty, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-4, 6 lub 6a przytoczonej ustawy. Ustęp 5 przytoczonego paragrafu wymienionego rozporządzenia precyzuje nadto, że w przypadku czasowej rejestracji pojazdu dokonywanej w związku z koniecznością przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, właściciel pojazdu zwolniony jest z obowiązku przedłożenia dokumentu, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy, tj. zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu. Tym samym, w świetle przytoczonych przepisów, strona, składając wniosek o czasową rejestrację zobowiązana była dołączyć do niego między innymi dowód własności pojazdu. Przepisy wykonawcze w postaci § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia precyzują, że dowodem własności pojazdu może być w szczególności jeden z następujących dokumentów: umowa sprzedaży; umowa zamiany; umowa darowizny; umowa o dział spadku; umowa o zniesienie współwłasności; faktura potwierdzająca nabycie pojazdu; prawomocne orzeczenie sądu, rozstrzygające o prawie własności; prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia. Zaznaczono, że wnioskodawca nie dołączył do wniosku żadnego z tych dokumentów. Aby ustalić, czy takim dokumentem może być przedłożony przez stronę dokument "Potwierdzenie odbioru", to jest w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, organ I instancji wystąpił do wystawcy dokumentu (Miasto Hamburg), z zapytaniem z dnia 28 maja 2025 r. czy jest to dokument potwierdzający nabycie własności przyczepy przez A. C. Zapytano również, czy po zakończeniu licytacji przyczepy wystawiono dla nabywcy fakturę sprzedaży. Z uwagi na długotrwałe oczekiwanie odpowiedzi zwrotnej ze strony niemieckiej (która jak wynika z akt sprawy została zawarta ostatecznie w skierowanym do organu piśmie z dnia 1 lipca 2025 r.). Starosta Chojnicki w dniu 27 czerwca 2025 r. wezwał A. C. do przedstawienia oryginałów wszystkich posiadanych dokumentów, potwierdzających nabycie prawa własności przedmiotowego pojazdu. W odpowiedzi na wezwanie, wnioskodawca w dniu 7 lipca 2025 r. wyjaśnił, że przedmiotowy pojazd nabył na aukcji celnej o numerze ID: [...] i wraz z wnioskiem o rejestrację czasową złożył wszystkie otrzymane oryginały dokumentów, dotyczące ww. pojazdu wraz z ich tłumaczeniami. Jedyny dokument jaki otrzymał od strony niemieckiej został więc już przedłożony wraz z wnioskiem. Wnioskodawca wskazał, że po odbiorze pojazdu wystąpił o wystawienie dodatkowego dokumentu, jednak poinformowano go, że dokument otrzymał przy odbiorze i nie wystawiono innego dokumentu. Wnioskodawca podkreślił w wyjaśnieniach, że dokument który już przedstawił został wystawiony przez sprzedawcę, którym jest organ publiczny, widniejący w dowodzie rejestracyjnym, który potwierdza też zakup pojazdu na aukcji celnej pojazdu o numerze ID: [...]. W załączeniu strona przedstawiła wydruk korespondencji mailowej ze stroną niemiecką, w treści której w istocie ubiega się o wydanie dodatkowego dokumentu potwierdzającego zakup przedmiotowej przyczepy na aukcji celnej oraz udzieloną jej odpowiedź. Ponadto w korespondencji z dnia 10 lipca 2025 r. A. C. przekazał do akt sprawy otrzymane na swój adres poczty e-mail potwierdzenie wygrania aukcji internetowej o numerze [...], której przedmiotem była przyczepa Westfalia typ [...]. Następnie przedstawiono w uzasadnieniu decyzji jakiego rodzaju informacje organ otrzymał 1 lipca 2025 r. od strony niemieckiej na zapytanie sformułowane w dniu 28 maja 2025 r., zaznaczając, że w odpowiedzi wskazano, że przyczepa została wylicytowana zgodnie z procedurą na aukcji przez A. C., faktura nie została wystawiona, Potwierdzenie odbioru" nie stanowi dowodu nabycia prawa własności. Dodatkowo, w dniu 17 lipca 2025 r. strona przekazała organowi wydruk zrzutów ekranu komputera, potwierdzających, że na aukcji o numerze ID: [...] wystawiona została przyczepa marki WESTFALIA, typ [...] o numerze identyfikacyjnym VIN: [...]. Strona wyjaśniła, że nie jest w stanie przedstawić więcej informacji na temat aukcji, ponieważ jest ona już aukcją archiwalną. Mając na uwadze powyższe, Starota Chojnicki wyjaśnił, że w żaden sposób nie neguje okoliczności, że A. C. brał udział w aukcji dotyczącej przedmiotowej przyczepy i ją wygrał. W ocenie organu jednak istotną okolicznością, wymagającą wyjaśnienia w postępowaniu w przedmiocie rejestracji pojazdu jest ustalenie, czy osoba, na rzecz której ma zostać dokonana rejestracja jest rzeczywiście właścicielem pojazdu, bowiem zarejestrowany może być wyłącznie pojazd, względem którego uregulowana jest kwestia prawa własności. Dokumenty potwierdzające fakt przeniesienia własności pojazdu, mają służyć wykazaniu nieprzerwanego szeregu zdarzeń prawnych, które miały miejsce pomiędzy zbyciem samochodu przez osobę wskazaną w dowodzie rejestracyjnym, a nabyciem tego samochodu przez osobę ubiegającą się o jego rejestrację. Chodzi zatem o wykazanie odpowiednimi dokumentami, iż osoba, która wnosi o zarejestrowanie pojazdu, nabyła jego własność na podstawie czynności zdziałanych z osobami uprawnionymi do jego zbycia. Z treści dokumentu "Potwierdzenie odbioru" wynika jasno, że podpisując go strona potwierdziła odbiór przedmiotowej przyczepy oraz związanych z nią dokumentów W treści tego dokumentu nie ma jednak wzmianki o nabyciu prawa własności. Co więcej, z treści odpowiedzi uzyskanej od wystawcy dokumentu wynika, że przedmiotowa przyczepa zgodnie z procedurą została wylicytowana na aukcji przez A. C. Wskazano jednocześnie, że potwierdzenie odbioru nie stanowi dowodu nabycia prawa własności, zaś faktura nie została wystawiona. Analizując powyższe i uwzględniając wyjaśnienia strony niemieckiej, Starosta Chojnicki stwierdził, że przedstawiony przez stronę dokument "Potwierdzenie odbioru", mający stanowić dowód nabycia własności przedmiotowego pojazdu, nie wypełnia znamion dowodu własności pojazdu, o jakim mowa w treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów wykonawczych w postaci § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów. Strona składając wniosek o rejestrację pojazdu zobowiązana była dołączyć do niego dowód własności pojazdu w rozumieniu § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów, czego jednak nie uczyniła. W szczególności za taki dokument nie może być uznane "Potwierdzenie odbioru", gdyż nie stanowi dokumentu potwierdzającego nabycie własności, a jest to jedynie potwierdzenie odbioru przedmiotowego pojazdu i związanych z nim dokumentów. W efekcie brak dowodu nabycia własności przedmiotowego pojazdu musiał skutkować koniecznością odmowy rejestracji przedmiotowego pojazdu. Starosta Chojnicki pokreślił, że jest jedynie organem właściwym w sprawach rejestracji pojazdów na terytorium RP i w żaden sposób może odpowiadać za procedury obowiązujące na terytorium Niemiec w zakresie rejestracji pojazdów oraz wydawania dokumentów niezbędnych do rejestracji pojazdów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. A. C. odwołał się od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że organ naruszył przepisy prawa procesowego i prawa materialnego. Pismem z dnia 26 października 2025 r., przesłanym elektronicznie, strona uzupełniła odwołanie zarzucając organowi naruszenie: art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz ocenę tylko jednego wybranego przez organ dowodu; art. 7a k.p.a. poprzez niezastosowanie tej normy w rozpatrywanej sprawie; art. 6 w związku z art. 132 § 1 i art. 133 k.p.a. poprzez naruszenie ww. przepisów. Wbrew ustaleniu organu w sprawie brak jest bowiem racjonalnego uzasadnienia dla uznania, że strona nie przedłożyła dowodu własności pojazdu. W sprawie należało wziąć pod uwagę, że zarówno ze strony wnioskodawcy, jak i ze strony niemieckiej przedłożono organowi rejestrowemu szereg dokumentów potwierdzających, że przyczepa stanowi własność wnioskodawcy, gdzie też Miasto Hamburg jest wpisane w dowodzie rejestracyjnym jako jedyny właściciel od 1992 r. i następnie też potwierdziło wobec organu, że przyczepa została zgodnie z procedurą wylicytowana przez A. C. Strona wskazała ponadto, że organ całkowicie zignorował, że po wdaniu decyzji, Miasto Hamburg w dniu 18 sierpnia 2025 r. wysłała do strony wiadomość e-mail - która była nadana również do wiadomości osoby prowadzącej postępowanie z ramienia Starosty Chojnickiego - z dodatkowo wystawionym na prośbę A. C. dokumentem "Potwierdzenie własności" ("Eigentumsnachweis"). W treści uzupełnienia odwołania ujęto skany wskazanego dokumentu urzędowego z dnia 18 sierpnia 2025 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym, a także zrzut ekranu dokumentujący otrzymaną wiadomość od Miasta Hamburg i jej adresatów. W tej sytuacji odwołujący się wskazał, ze organ I instancji powinien w ej sytuacji z urzędu uwzględnić odwołanie i dokonać rejestracji pojazdu, a nie przesyłać odwołanie w dniu 4 września 2025 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku ze wskazaniem, że nie może być uwzględnione. Decyzją z dnia 13 listopada 2025 r. nr SKO.473.163.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku utrzymało w mocy decyzję Starosty Chojnickiego w całości podzielając stanowisko, że do wniosku o rejestrację nie dołączono wymaganego dokumentu stanowiącego dowód przejścia własności pojazdu na skarżącego. Potwierdzono, że w sprawie bezspornym było, że A. C. wygrał w dniu 30 marca 2025 r. aukcję dotyczącą przedmiotowego pojazdu, sprzedawanego przez Miasto Hamburg. Nie przedstawił on jednak dowodu własności pojazdu, choć tak określił we wniosku o dokonanie czasowej rejestracji dokument "Potwierdzenie odbioru". Z materiału dowodowego dostępnego organowi I instancji w dniu wydawania decyzji nie wynikało więc w sposób bezsporny, aby prawo własności przedmiotowego pojazdu przysługiwało stronie. Dokumentem własności musi być bowiem dokument przenoszący w konkretnej sytuacji prawo własności. To, jaki dokument może być uznany za dowód własności precyzuje więc § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów wskazując, że jest nim: umowa sprzedaży; umowa zamiany; umowa darowizny; umowa o dział spadku; umowa o zniesienie współwłasności; faktura potwierdzająca nabycie pojazdu; prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności; prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia. Wszelkie zaś wątpliwości odnośnie tego, czy z materiału dowodowego wynika, że prawo własności pojazdu przysługuje wnioskodawcy - uprawniają organ do odmowy rejestracji pojazdu. Zaznaczono, że dokument "Potwierdzenie własności", wystawiony przez Miasto Hamburg w dniu 18 sierpnia 2025 r., który niewątpliwie mógłby stanowić dowód własności pojazdu został złożony dopiero przy uzupełnieniu odwołania, kiedy akta sprawy zostały już przekazane do Kolegium. Organ I instancji nie mógł jednak uwzględnić tego dokumentu i nie może tego zrobić także Kolegium, ponieważ nie ma on odpowiedniej formy. Podkreślono wynikający z rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów obowiązek właściciela przedstawienia i dołączenia do wniosku oryginału dowodu własności pojazdu. Ustawodawca dopuszcza również aby dowody własności były przedstawiane w formie notarialnych kopii (§ 4 ust. 3 ww. rozporządzenia). Dowodem w sprawie administracyjnej nie może być natomiast wydruk bądź kserokopia. Skoro zatem w aktach sprawy brak jest oryginału dowodu własności pojazdu brak jest podstaw do rejestracji przyczepy. Nie ma jednak żadnych przeszkód, aby A. C. zainicjował całą procedurę rejestracyjną od nowa i złożył kolejny wniosek o czasową rejestrację przyczepy w celu wykonania jej badania technicznego wraz z wszystkimi wymaganymi dokumentami. A. C. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1/ art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie organ odwoławczy dowodu przedłożonego przez stronę i znajdującego się w posiadaniu organu pierwszej instancji, a niedołączonego do akt sprawy przez ten organ; 2/ art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ogólnikowe, niedokładne oraz błędne ustalenie stanu faktycznego oraz ocenę tylko jednego wybranego przez organ dowodu; 3/ art. 78 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie kluczowego w sprawie dowodu i oparcie się tylko na przyjęciu braku dowodu własności pojazdu i nieprzyjęciu pozostałych w sprawie dowodów; 4/ art. 104, art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez brak rozważenia i ustosunkowania się do wszystkich zarzutów enumeratywnie podniesionych w odwołaniu, natomiast w przypadku odniesienia się do niektórych zarzutów - brak jest logicznego wywodu, który pozwoliłby na poznanie motywów faktycznych i prawnych podjętej decyzji; 5/ art. 6 w związku z art. 39 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w nieprawidłowej (papierowej) formie oraz jej nieprawidłowe doręczenie; 6/ art. 10 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji i przeprowadzenia postępowania bez udziału strony. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że oryginał dowodu własności pojazdu został przesłany zarówno do Starosty Chojnickiego jak i do strony w formie elektronicznej przez sprzedawcę - niemiecki organ państwowy - Miasto Hamburg. Fakt nieprzekazania tego dokumentu przez Starostę Chojnickiego do organu odwoławczego nie może rodzić negatywnych konsekwencji dla strony. Tym bardziej, że z uwagi na wystawcę tego dokumentu nosi przymiot dokumentu urzędowego i w takiej kategorii dowodów winien być przez te organy oceniany. Nieuwzględnienie tego dokumentu narusza w oczywisty sposób art. 7 k.p.a., jak również art. 78 i art. 80 k.p.a. Skarżący sprzeciwił się twierdzeniom organu odwoławczego, że wskazany dokument urzędowy nie może być uwzględniony skoro wydruk lub kserokopia nie mogą być dowodem w sprawie. Zaznaczył, że według jego wiedzy w posiadaniu Starosty Chojnickiego znajduje się ww. dokument urzędowy sporządzony przez niemiecki organ państwowy w formie elektronicznej. Brak uznania takiego elektronicznego dokumentu stanowi w ocenie strony o całkowitym niezrozumieniu pojęcia elektroniczny dokument. O niezrozumieniu materii dokumentów elektronicznych świadczy również fakt, iż organ odwoławczy pomimo obowiązku rozpatrzenia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia w formie dokumentu elektronicznego i dostarczenia go stronie na adres elektroniczny wydał rozstrzygnięcie w formie papierowej i dostarczył listem poleconym za pośrednictwem tradycyjnej poczty. Powyższe świadczy o braku znajomości przez organ odwoławczy przepisów o doręczeniach elektronicznych - tym bardziej, że zarówno wniosek strony o rejestrację czasową został wniesiony w formie elektronicznej, decyzja organu pierwszej instancji została wydana w formie elektronicznej a także odwołanie od tej decyzji zostało wniesione i uzupełnione w formie elektronicznej. Przepisy k.p.a. nakazują wydanie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy w formie elektronicznej czego nie uczyniono. Ponadto zaskarżona decyzja narusza art. 104 i art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania. W okolicznościach sprawy doszło też do naruszenia zasady zaufania z art. 8 k.p.a. oraz zasady praworządności z art. 6 k.p.a. Skarżący zaznaczył, organ uznaje za dowód pisma przesłane w formie elektronicznej przez niemiecki organ państwowy (sprzedawcę) natomiast w jednym kluczowym przypadku - nie uznaje takiej korespondencji za dowód. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego aktu w oparciu o wskazane kryteria Sąd uznał, że złożona skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z wszystkich powodów w niej wskazanych. Istota sporu w przedmiotowej sprawie wymagała zajęcia stanowiska w zakresie dokonania wykładni, co należy rozumieć za dowód własności pojazdu w sytuacji nabycia pojazdu na internetowej aukcji celnej od podmiotu będącego zagranicznym organem władzy publicznej, gdy jednocześnie niesporne było, że wygraniu aukcji nie towarzyszyło zawarcie żadnej odrębnej pisemnej umowy, nie wystawiano faktury, a strona wskazywała, że bezpośrednio po aukcji otrzymała od sprzedawcy wyłącznie jednej oficjalny dokument, to jest "Potwierdzenie odbioru". Dokument ten był wręczony kupującemu przy odbiorze pojazdu wraz z dowodem rejestracyjnym pojazdu od Miasta Hamburg, a konkretnie od Urzędu do spraw Ruchu Drogowego, Działu Obsługi Pojazdów. W konsekwencji konieczne stało się również dokonanie oceny, czy postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł wynikających z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z powołanymi przepisami organy administracji, w tym również organ dokonujący rejestracji pojazdów, ma obowiązek podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest w tym celu obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Materialnoprawną podstawą wydania decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, w tym w szczególności art. 74 ust. 1, zgodnie z którym czasowej rejestracji pojazdu dokonuje, w przypadkach określonych w ust. 2, organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce stałego zamieszkania (siedzibę) lub czasowego zamieszkania właściciela pojazdu, wydając decyzję o czasowej rejestracji pojazdu, pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne. W przedmiotowej sprawie wniosek o rejestrację został złożony w związku z przypadkiem określonym w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit c cyt. ustawy, gdzie czasowej rejestracji dokonuje się na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy. Dopiero po tych czynnościach można będzie bowiem wystąpić o stałą rejestrację pojazdu. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, do zarejestrowania pojazdu wymagane jest przedstawienie dowodu jego własności. Wymóg ten powtarza także przepis § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów. Wymóg ten ma zastosowanie także w przypadku rejestracji czasowej, o która występował skarżący, co potwierdza § 17 ust.3 pkt 3 cyt. rozporządzenia, który stanowi, że w przypadku czasowej rejestracji, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy pojazdu wcześniej niezarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej właściciel pojazdu do wniosku o czasową rejestrację pojazdu dołącza odpowiednio dokumenty, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-4, 6 lub 6a ustawy, a więc przede wszystkim dowód własności. W § 4 ust. 1 rozporządzenie określa, że dowodem własności pojazdu jest w szczególności jeden z następujących dokumentów: umowa sprzedaży; umowa zamiany; umowa darowizny; umowa o dział spadku; umowa o zniesienie współwłasności; faktura potwierdzająca nabycie pojazdu; prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności; prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia. Wskazany katalog nie ma charakteru zamkniętego i wskazuje najbardziej typowe dokumenty odpowiadające pojęciu dowodu własności. Powyższe należy uznać za celowy zabieg ustawodawcy, który koresponduje też z obecnym rozwojem technologii i pojawieniem się nieznanych wcześniej sposobów dokonywania sprzedaży m.in. przez poprzez internetowe aukcje celne dedykowane sprzedaży mienia pozostającego w zasobie organów państwowych. Należy zatem zgodzić się więc ze stanowiskiem, że ze względu na przykładowe wymienienie dokumentów stanowiących dowód własności pojazdu, wykazanie tytułu prawnego do pojazdu może nastąpić z wykorzystaniem różnych dokumentów, ilustrujących w sposób dostateczny tok następstwa prawnego. Ustalenie stanu własnościowego może być zatem dokonane z wykorzystaniem różnych środków dowodowych, ale efekt ustaleń winien być bezsporny. Możliwość korzystania z różnych środków dowodowych dla wykazania własności pojazdu znajduje potwierdzenie zarówno w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak i w przepisach wykonującego tę ustawę rozporządzenia. W niniejszej sprawie nie była też problemem okoliczność, że skarżący wygrał w dniu 30 marca 2025 r. internetową aukcję celną, która dotyczyła przyczepy WESTFALIA typ [...] (o numerze identyfikacyjnym VIN [...]), wystawioną na aukcję przez jedynego właściciela tej przyczepy od 1992 r. to jest Miasto Hamburg, Urząd do spraw Ruchu Drogowego, która została mu wydana wraz z kompletem dokumentów i którą sprowadził do Polski. Z punktu widzenia Starosty Chojnickiego problematyczna wydawała się bowiem jedynie kwestia udokumentowania przejścia prawa własności ze sprzedającego Miasta Hamburg, działającego przez Urząd do spraw Ruchu Drogowego, na kupującego A. C. Organ wprost bowiem wskazał, że nie neguje, że skarżący brał udział w aukcji dotyczącej przedmiotowej przyczepy i ją wygrał. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że w sytuacji, gdy z daną czynnością kupna- sprzedaży, z samego sposobu jaki wiąże się jej dokonanie, wynikało, że kupujący nie został wyposażony przez sprzedającego w żadne z dokumentów wprost wymienione w § 4 ust. 1 rozporządzenia, należało dopuścić przeprowadzenie dowodu z różnych materiałów uwzględniając charakter czynności - w tym przypadku internetowej aukcji celnej dotyczącej mienia stanowiącego majątek publiczny. W tego rodzaju sytuacji nie ma też przeszkód, aby przejście prawa własności było wykazane łącznie więcej niż jednym dokumentem, których treść potwierdza łącznie dokonanie czynności wiążącej się z przejściem własności i jednocześnie wywiązanie się z obowiązku zapłaty. Reguły te mają oczywiście zastosowanie tylko w sytuacji, gdy strony postępowania o zarejestrowanie pojazdu, są zgodne że sprzedaży dokonano, a kwestie dowodowe związane są wyłącznie z wykazaniem, udokumentowaniem ich twierdzeń dotyczących tytułu do pojazdu. Taka sytuacja zachodziła w przedmiotowej sprawie, gdzie organ uzyskał i uznał też wyjaśnienie Miasta Hamburg, że przyczepa została wylicytowana zgodnie z procedurą na aukcji przez A. C. Z istoty aukcji internetowych wynika przy tym, że strony nie zawierają umów pisemnych umowy sprzedaży, czynności wykonywane są zdalnie, na odległość, przy pomocy stworzonych w tym celu portali internetowych. W tej specyficznej sytuacji był to też portal służący przeprowadzaniu aukcji celnych, a więc aukcji określonego rodzaju mienia, gdzie sprzedającym są organy i instytucje państwowe funkcjonujące w Republice Federalnej Niemiec. Sprzedający, będący organem państwowym potwierdził też, że w odniesieniu do analizowanej aukcji, nie wystawiono faktury. Analizując powyższe, Sąd wskazuje, że dążąc do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, organ nie ma podstaw do domagania się od strony tego rodzaju dokumentów jakich nie mogła ona otrzymać w związku z dokonaną czynnością. Realizując zasady wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. należało raczej rozważyć, czy dokument przedłożony przez stronę w postaci "Potwierdzenie odbioru" nie może być w zakresie wykazania przejścia prawa własności - w okolicznościach tej specyficznej sprawy - powiązany z innymi dostępnymi stronie do przedłożenia dokumentami. W ocenie Sądu nie bez znaczenia jest bowiem okoliczność, że podmiot, który wystawił "Potwierdzenie odbioru" ma status organu państwowego, co nadaje wskazanemu dokumentowi określoną rangę i wiarygodność. "Potwierdzenie obioru" przyczepy od sprzedającego niewątpliwie stanowiło efekt wygrania aukcji internetowej. Dokument ten został dołączony do wniosku w oryginale, w wersji papierowej wraz z pieczęciami Miasta Hamburg i podpisami stron aukcji. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, wystarczające dla potwierdzenia przejścia prawa własności było wystąpienie przez organ do strony o przedstawienie łącznie z ww. urzędowym "Potwierdzeniem odbioru", dowodu uiszczenia na rzecz Miasta Hamburg zapłaty ceny przyczepy wynikającej z wygranej przez skarżącego aukcji. Zdaniem Sądu, w tych okolicznościach sprawy, gdzie sprzedającym jest organ publiczny, urzędowy dokument potwierdzający wydanie rzeczy kupującemu odpowiadałby w swoim charakterze w powiazaniu z dokumentem dowodu zapłaty ceny (np. potwierdzenie przelewu), przedstawieniu faktury za zakup. Przy transakcjach sprzedaży w postaci celnych aukcji internetowych, tego rodzaju dokumentacja, zdaniem Sądu, w jednoznaczny sposób stanowi dowód własności w rozumieniu dowodu przejścia prawa własności mienia publicznego na osobę prywatną - uczestnika wygranej aukcji i odpowiada wymogom art. 72 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Do skarżącego nie wystąpiono jednak o przedstawienie dostępnego mu dowodu zapłaty ceny na rzecz Miasta Hamburg. Zamiast tego zażądano od wnioskodawcy przedstawienia bliżej niesprecyzowanych "oryginałów wszystkich posiadanych dokumentów potwierdzających nabycie prawa własności pojazdu wraz z tłumaczeniem na język polski". Wezwanie to zostało uznane za niezrealizowane pomimo, że akta sprawy potwierdzają, że na tym etapie jedynym urzędowym dokumentem jaki skarżący uzyskał od strony niemieckiej, jako sprzedającego, był oryginał "Potwierdzenia odbioru" przedłożony do wniosku wraz z tłumaczeniem przysięgłym. Brak przedstawienia innych dokumentów do wniosku nie wynikał więc z jakiegokolwiek zaniedbania wnioskodawcy, ale z faktu, że w związku z przeprowadzoną i wygraną przez skarżącego aukcją żadne inne dokumenty urzędowe nie zostały wystawione. Mając na uwadze powyższe, Sąd ocenił, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zażądano bowiem od strony dokumentów, których nie mogła przedstawić z przyczyn obiektywnych. W tym czasie takie dokumenty bowiem nie istniały i zostały sporządzone w drodze wyjątku i następczo tylko w uwagi na wymagania organu, co ostatecznie i tak nie zostało uwzględnione. Jednocześnie nie rozważono, jakiego rodzaju dostępne stronie dokumenty dotyczące aukcji, mogłyby łącznie z urzędowym potwierdzeniem odbioru stanowić wystarczający dowód przejścia prawa własności. Jak wskazano wyżej, z art. 7 k.p.a. wynika, że dążąc do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy organ ma za zadanie działać mając również na uwadze słuszny interes obywateli. Skoro nie kwestionowano, że skarżący wygrał aukcję, zadaniem organu było zatem rozważyć specyficzny charakter tej czynności, jako źródła nabycia prawa własności (zagraniczna aukcja celna dotycząca mienia publicznego) i pod tym kątem wystąpić o uzupełnienie wniosku o dowód zapłaty ceny na rzecz niemieckiego organu państwowego (wpisanego też przecież w przedłożonym dowodzie rejestracyjnym jako jedyny poprzedni właściciel przyczepy). Należy zgodzić się co do zasady z twierdzeniem organu, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości, co do własności pojazdu może odmówić rejestracji. W tej sprawie istniały jednak niewykorzystane możliwości dowodowe usunięcia wskazanych wątpliwości, które też faktycznie nie dotyczyły samego faktu wygrania aukcji, ale oczekiwania organu, że strona przedstawi jej jeden urzędowy dokument, w którym wprost zawarte byłoby stwierdzenie, że przyczepa stanowi własność A. C. W tym zakresie Sąd podkreśla, że nawet te dokumenty, które są wprost wymienione są w § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia, nie zawsze zawierają bezpośrednie słowne potwierdzenie, że dany przedmiot stanowi już własność innej osoby. Adekwatnym przykładem jest np. wymieniona w tym przepisie faktura, a więc dowód zakupu. Skarżący wskazywał na etapie postępowania przed organem I instancji oraz na etapie odwołania, że od początku dołączył do wniosku wystarczające do dokonania rejestracji dokumenty, w tym jedyny urzędowy dokument otrzymany po zakończeniu akcji od strony niemieckiej to jest "Potwierdzenie odbioru". Jednocześnie wobec niekorzystnego przebiegu postępowania przed organem I instancji, gdzie pomimo wskazywania przez wnioskodawcę, że przedstawił wszystko co uzyskał w tej sprawie od strony niemieckiej, zostało to uznane za niewystarczające. A. C. poinformował więc organ I instancji, że podejmie próbę samodzielnego kontaktu ze stroną niemiecką celem uzyskania dodatkowych dokumentów w kwestii nabycia pojazdu (powyższe potwierdza notatka służbowa organu z dnia 17 lipca 2025 r.) Taki też dodatkowy dokument zatytułowany "Potwierdzenie własności" został ostatecznie na prośbę A. C. wystawiony przez sprzedającego, to jest Miasto Hamburg w dniu 18 sierpnia 2025 r. Skarżący powołał się na wskazany fakt w uzupełnieniu odwołania, zaznaczając jednocześnie, że dokument ten został przesłany w formie elektronicznej także do organu I instancji już w sierpniu 2025 r. Dostrzec zatem należy, że oczekiwany przez organ I instancji dokument "Potwierdzenie własności" z dnia 18 sierpnia 2025 r. nie został wystawiony w ramach standardowej procedury związanej z analizowaną aukcją celną. Dokument ten został wystawiony przez stronę niemiecką następczo, poza procedurą i wyłącznie na usilną prośbę strony, wobec jej trudności z czasowym zarejestrowaniem nabytej kilka miesięcy wcześniej przyczepy. Nie może być w tym zakresie pominięte, że organ niemiecki pierwotnie odmówił skarżącemu wystawienia takiego rodzaju dodatkowego potwierdzenia, wskazując, że wystarczający dokument otrzymał przy odbiorze przyczepy. W ocenie Sądu akta sprawy i opisana sekwencja zdarzeń, a także treść wydanego następczo "Potwierdzenia własności" z dnia 18 sierpnia 2025 r. potwierdzają, ze jedynym dokumentem jaki w przypadku tej aukcji internetowej kupujący wystawił przy odbiorze pojazdu był tylko dokument "Potwierdzenia odbioru". Na obecnym etapie sprawy, przy jej ponownym rozpoznaniu, mając na uwadze, że taki dodatkowy dokument "wprost dedykowany" dla potwierdzenia własności został jednak już po czasie stworzony przez organ niemiecki na dodatkową prośbę strony, dokument "Potwierdzenie własności" jak najbardziej powinien być wzięty pod uwagę dla dokonania czasowej rejestracji pojazdu. Akta przedmiotowej sprawy niewątpliwie nie zwierają oryginału wskazanego dokumentu. Jeżeli organ nie dysponuje jeszcze oryginałem wskazanego dokumentu, powinien w tym zakresie wystąpić do strony o jego przedłożenie, jeżeli uznaje, że jest to konieczne dla pozytywnego rozpoznania wniosku strony. Jednak jak wskazano wyżej, dla dokonania rejestracji za dowód własności w okolicznościach tej specyficznej sprawy można było uznać także oryginał "Potwierdzenia odbioru" gdyby towarzyszył mu dowód uiszczenia zapłaty na rzecz sprzedającego, który jest organem państwowym. Ponieważ organ nie podjął wszystkich dostępnych mu działań nakierowanych na wyjaśnienie, czy "Potwierdzenie odbioru" może być dowodem własności w przypadku internetowych aukcji celnych, których przedmiotem jest mienie oferowane przez organ państwowy, doprowadziło to naruszenia także przepisów prawa materialnego w postaci art. 74 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym. Skutkowało bowiem wydaniem decyzji o odmowie dokonania rejestracji z uwagi na co najmniej przedwczesne stwierdzenie, że wnioskodawca nie dostarczył oryginału dowodu własności przyczepy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Chojnickiego, o czym orzeczono jak w punkcie 1. wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono jak w punkcie 2. wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota odpowiada wysokości uiszczonego od skargi wpisu sądowego.