III SA/Gd 1041/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odmówić skarżącemu przyznania kosztów postępowania.

Wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 1041/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 maja 2016 r. nr [...]. W dniu 9 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego ) skarżący wystąpił do Sądu "o przyznanie należnych kosztów postępowania niezbędnych do celów dochodzenia praw" wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dla dokonania tej czynności. Skarżący wskazał, że domaga się zwrotu kwoty 55 zł, na którą składają się koszty przejazdu z miejsca zamieszkania skarżącego do siedziby Sądu, koszty wykonania odpisów pism procesowych oraz dokonanych w związku ze sprawą wysyłek pocztowych. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 1041/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie zaś do z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przepis ten wraz z art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. (przepisy dotyczące umorzenia postępowania oraz dotyczące postępowania po wniesieniu skargi kasacyjnej) określają sytuacje, w których Sąd orzeka o zwrocie kosztów między stronami postępowania sądowoadministracyjnego i unormowania te nie mogą być interpretowane rozszerzająco (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 22 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 306/15, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje zwrotu kosztów postępowania od Sądu (Skarbu Państwa) w przypadku uchylenia (w ramach autokontroli) postanowienia o odrzuceniu skargi. Z powyższego wynika, że strona nie może skutecznie żądać zwrotu kosztów postępowania w sytuacji, gdy wniesiona przez nią skarga okazała się niezasadna. Sąd nie ma zatem żadnych postaw prawnych do orzeczenia zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez stronę skarżącą w przypadku oddalenia skargi. Sytuacja taka ma miejsce w przedmiotowej sprawie, ponieważ skarga A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 maja 2016 r. nr [...] została oddalona przez Sąd wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 1041/16. Wniosek skarżącego o zwrot kosztów nie może być zatem uwzględniony z uwagi na stan faktyczny przedmiotowej sprawy (oddalenie skargi). Dodatkowo należy mieć na względzie, że skarżący spóźnił się ze złożeniem wniosku o przyznanie kosztów. Zgodnie bowiem z art. 210 § 1 p.p.s.a., strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych jej kosztów. Termin określony w art. 210 § 1 p.p.s.a jest zaś terminem nieprzywracalnym. Wniosek o przyznanie kosztów został złożony przez skarżącego dopiero w dniu 9 lutego 2017 r., a więc już po oddaleniu skargi przez Sąd (co nastąpiło na rozprawie przeprowadzonej w dniu 2 lutego 2017 r.). Jednocześnie jednak, nawet gdyby skarżący nie uchybił terminowi do złożenia wniosku, koszty te nie mogłyby mu być przyznane, co jak wyjaśniono wyżej wynika z treści art. 200 cyt. ustawy a contrario, ponieważ skarga A. M. nie została uwzględniona przez Sąd. Po trzecie wyjaśnienia wymaga, że skarżący domagał się zwrotu kosztów wykonania kopii pism oraz kosztów korespondencji. Tymczasem zgodnie z art. 205 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W katalogu tym nie mieszczą się wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji postępowania sądowego (np. koszty korespondencji, wykonania kopii pisma), co oznacza, że strona nie może dochodzić ich zwrotu nawet, gdy należą jej się koszty postępowania (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1490/09, publ. jw.). W tych okolicznościach należało odmówić skarżącemu przyznania kosztów postępowania, na podstawie art. 200 w zw. z art. 227 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.