III OZ 740/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 października 2022 r., sygn. akt IV SPP/Wr 57/22 o odrzuceniu zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 września 2022 r., sygn. akt IV SPP/Wr 57/22 utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 11 lipca 2022 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z.Z. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 11 października 2022 r., sygn. akt IV SPP/Wr 57/22, odrzucił jako niedopuszczalne zażalenie Z.Z. na postanowienie tego Sądu z dnia 1 września 2022 r., sygn. akt IV SPP/Wr 57/22 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 11 lipca 2022 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego [...] w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 - 10. Przepis art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 P.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 P.p.s.a., a ponadto przepisy P.p.s.a. nie przewidują wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Oznacza to, że droga sądowa zostaje wyczerpana. Orzeczenie tego sądu staje się prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy, w tym zażalenie. W obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Wniesienie takiego zażalenia jest niedopuszczalne i skutkuje jego odrzuceniem. W związku z powyższym, zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 września 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 11 lipca 2022 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, zostało zasadnie odrzucone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 11 października 2022 r., z uwagi na niedopuszczalność tego zażalenia. Zaskarżone postanowienie z dnia 11 października 2022 r. było zatem zgodne z prawem, a argumenty podniesione w zażaleniu, tej zgodności z prawem skutecznie nie podważają. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.