III OZ 699/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Gminy S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2093/25 odrzucającego skargę Gminy S. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 2 lipca 2025 r. znak DOOŚ-WDŚI.420.27.2024.SK.MD.23 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 17 października 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2093/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie") odrzucił skargę Gminy S. (dalej: "skarżąca"), na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 2 lipca 2025 r. znak DOOŚ-WDŚI.420.27.2024.SK.MD.23 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. W uzasadnieniu orzeczenia WSA w Warszawie wskazano, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej 3 lipca 2025 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na nią upływał 4 sierpnia 2025 r. (poniedziałek). Jak wynika natomiast z akt sprawy (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła skargę 5 sierpnia 2025 r., a zatem po upływie, o który mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skarga podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Pismem z 27 października 2025 r. skarżąca wywiodła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 października 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2093/25. Na podstawie art. 194 § 1 pkt 1a) p.p.s.a. postanowieniu zarzucono: 1) naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. : a) naruszenie art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z "art. 41 ust. u pkt 2" oraz art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych oraz w związku z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez błędne uznanie przez WSA w Warszawie, iż w takim samych warunkach i w takich samych okolicznościach faktycznych i prawnych jak inne strony postępowania administracyjnego, a więc w przypadku gdy podmiot publiczny występuje w obrocie prawnym jako strona postępowania, a niejako organ administracji publicznej - gminy ma inny termin (krótszy) do wniesienia środka zaskarżenia, niż inne strony postępowania, a więc liczony od dnia wpływu na jej skrzynkę doręczeń, a nie od dnia kiedy odebrała taką korespondencję, co stanowi niezgodną z Konstytucją i jej art. 32 interpretację ww. przepisów; b) art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 49 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, iż doręczenie decyzji nastąpiło 3 lipca 2025 r., gdy tymczasem doręczenie decyzji nastąpiło w dużo późniejszym terminie, albowiem najwcześniej po upływie 14 dni od zawiadomienia o wydaniu decyzji; c) błędne ustalenia faktyczne poprzez błędne ustalenie, iż Gmina S. otrzymała decyzję 3 lipca 2025 r., gdy tymczasem, wszystkie strony postępowania uzyskały informację o doręczeniu decyzji dopiero 7 lipca 2025 r., a skutek doręczenia nastąpił po upływie 14 dni od dnia obwieszczenia - zgodnie z pouczeniem i zawiadomieniem GDOŚ. Mając na uwadze powyższe wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; 3. rozpoznanie zażalenia na rozprawie; 4. wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją (w tym z art. 2, art. 7 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji) art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z "art. 41 ust. u pkt 2" oraz art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych; 5. zawieszenie postępowania do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny w zakresie zbadania zgodności przepisów z Konstytucją. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 197 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Konsekwencją uchybienia terminu do wniesienia skargi jest jej odrzucenie - art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma treść art. 49 § 1 k.p.a. przewidujący doręczenie decyzji przez obwieszczenie, ogłoszenie w innej formie lub przez udostępnienie pisma w BIP. Opisany sposób doręczenia ma charakter jednak fakultatywny. Organ jest uprawniony do zapewnienia stronie wyższego standardu proceduralnego i doręczenia jej decyzji. Wskazuje na to A. Wróbel, uznając, że "organ ten ma swobodę doboru formy zawiadomienia, kierując się przy tym potrzebą wybrania takiej formy, która w największym stopniu zapewnia efektywne i prawidłowe zapoznanie się z treścią zawiadomienia przez zainteresowanych w możliwie najkrótszym czasie. Nie ma przeszkód, aby organ administracji publicznej zastosował więcej niż jedną formę spośród wymienionych w art. 49" (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, art. 49, pkt 5). Podobnie w postanowieniu z 26 czerwca 2020 r., II OZ 394/20, LEX nr 3048019, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że art. 49 § 1 k.p.a. wskazuje, iż zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej "może" nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, co oznacza, że pomimo zastosowania art. 49 k.p.a. nie można wykluczyć możliwości doręczenia inwestorowi decyzji. NSA w składzie orzekającym podziela wskazane powyższej stanowisko. Rozważania zawarte w postanowieniu NSA z 26 czerwca 2020 r., II OZ 394/20, należy odnieść także do innej niż inwestor strony postępowania, w tym w szczególności do strony wnoszącej odwołanie, a więc zainteresowanej rozstrzygnięciem podjętym przez organ odwoławczy. Organ był zatem uprawniony do bezpośredniego doręczenia decyzji skarżącej. Bieg terminu na wniesienie skargi do sądu administracyjnego może biec niezależnie dla każdej ze stron postępowania. Bieg terminu na wniesienie skargi przez skarżącą rozpoczął się wraz z doręczeniem zaskarżonej decyzji. Nie jest zasadny zarzut dotyczący krótszego terminu do wniesienia środka zaskarżenia, bowiem co do zasady dla każdej ze stron wynosi on trzydzieści dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych w przypadku doręczania korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego korespondencja jest doręczona we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili wpłynięcia korespondencji, a dowód otrzymania jest wystawiany po wpłynięciu korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji, zgodnie z którą zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona stronie skarżącej 3 lipca 2025 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na nią upływał 4 sierpnia 2025 r. (poniedziałek). Z akt sprawy (data stempla pocztowego) bezspornie wynika, że skarżąca wniosła skargę 5 sierpnia 2025 r. Skarga została zatem prawidłowo odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jako wniesiona po upływie, o który mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do wniosku o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do skierowania pytania do Trybunału Konstytucyjnego. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest wątpliwość powstała w składzie orzekającym co do zgodności przepisu prawa z Konstytucją RP, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą. Zatem wyłącznie wątpliwości Sądu mogą uzasadniać przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego dotyczącego konstytucyjności aktu normatywnego (por. postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 559/10, LEX nr 694365 ). Naczelny Sąd Administracyjny nie powziął takich wątpliwości co do zgodności przepisów zastosowanych w niniejszej sprawie z Konstytucją RP. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.