III OZ 622/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Stowarzyszenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt IV SPP/Wr 67/22 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wydania aktu nadzoru kończącego postępowanie nadzorcze postanawia: odrzucić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt IV SPP/Wr 67/22, odrzucił zażalenie [...] Stowarzyszenia [...], z uwagi na nieuzupełnienie, w wyznaczonym terminie, braków formalnych zażalenia. Z powyższym postanowieniem nie zgodziło się skarżące Stowarzyszenie, wnosząc zażalenie. Z uwagi na fakt, że zażalenie to obarczone było brakami formalnymi (brak podpisu zażalenia zgodnie z zasadą reprezentacji wynikającą z KRS), Sąd pierwszej instancji wezwał skarżące Stowarzyszenie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, do złożenia dokumentu lub jego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania żalącego. Wezwanie to zostało odebrane przez adresata w dniu 3 listopada 2023 r. W dniu 8 listopada 2023 r. Stowarzyszenie nadesłało wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika sposób reprezentacji Stowarzyszenia. Jednocześnie Stowarzyszenie podniosło, że okolicznością mogącą mieć wpływ na sposób reprezentacji, jest fakt, że uchwałą Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Członków [...] Stowarzyszenia [...] z dnia 10 grudnia 2021 r. wprowadzono zmianę pkt 42 Statutu dotyczącego zasad reprezentacji, tj. że oświadczenia woli w imieniu Zarządu składa prezes, bądź pełnomocnik powołany w tym celu przez Zarząd (...). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 194 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje m.in. na postanowienie o odrzuceniu zażalenia. Zgodnie z art. 180 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony jest by na posiedzeniu niejawnym odrzucić skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny. Stosownie zaś do art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W myśl natomiast art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W rozpoznawanej sprawie wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia przez złożenie dokumentu lub jego odpisu, z którego wynika umocowanie do reprezentowania żalącego (Stowarzyszenia), skutecznie doręczono Stowarzyszeniu w dniu 3 listopada 2023 r. W odpowiedzi na wezwanie, Stowarzyszenie przesłało po raz kolejny wydruk z KRS. Nie wykonało przy tym wezwania, tj. nie przedłożyło żadnego dokumentu, który wykazywałby uprawnienie dla Prezesa Zarządu/Pełnomocnika do podpisania zażalenia, albo z którego wynikałoby pełnomocnictwo do działania w imieniu Stowarzyszenia, które to pełnomocnictwo winno być podpisane zgodnie z zasadą reprezentacji wynikającą z nadesłanego wypisu KRS, aktualnego na dzień 8 listopada 2023 r. Powyższe działania jednoznacznie świadczą, że Stowarzyszenie nie wykonało jasno sformułowanego wezwania do usunięcia braków formalnych zażalenia w wyznaczonym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, na podstawie nadesłanych akt sądowych, że skarżące Stowarzyszenie uporczywie uchyla się od obowiązku wykonania prawidłowych wezwań Sądu pierwszej instancji o podpisanie składanych zażaleń przez prezesa zarządu i jednego z członków zarządu albo złożenia pełnomocnictwa, z którego wynika umocowanie dla ustanowionego pełnomocnika (tu: prezesa zarządu) do działania w imieniu Stowarzyszenia zgodnie z zasadą reprezentacji wynikającą z przedłożonego przez Stowarzyszenie aktualnego odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego. Takie działanie nie może zasługiwać na uwzględnienie. Podkreślić wymaga, w ślad za Sądem pierwszej instancji, że w odniesieniu do podmiotów podlegających obowiązkowemu wpisowi do KRS – takich jak stowarzyszenia – dokumentem poświadczającym uprawnienie do działania w ich imieniu jest aktualny odpis z tego rejestru. Z przedkładanego trzykrotnie przez Stowarzyszenie w toku sprawy wypisów z KRS oraz odpisu pełnego KRS, jednoznacznie wynika, że oświadczenia woli w imieniu zarządu Stowarzyszenia składają łącznie i wspólnie prezes i jeden członek zarządu. Dotyczy to w szczególności udzielania pełnomocnictw do reprezentowania Stowarzyszenia przy zawieraniu umów i podejmowaniu innych zobowiązań w imieniu Stowarzyszenia. Jednocześnie podnieść należy, że złożenie skargi/zażalenia do sądu nie należy do czynności zwykłego zarządu, lecz jest czynnością wykraczającą poza zakres zwykłego zarządu, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Tym samym składane do Sądu zażalenia powinny być podpisane przez prezesa i jednego członka zarządu albo do akt powinno być przedłożone pełnomocnictwo do działania w imieniu Stowarzyszenia podpisane również prezesa i jednego członka zarządu. Takich dokumentów jednak Stowarzyszenie do akt sprawy nie złożyło. Skoro zatem Stowarzyszenie, pomimo prawidłowego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, nie uzupełniło tych braków w wyznaczonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 10 listopada 2023 r., zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne. Odnosząc się do twierdzenia, że okolicznością mogącą mieć wpływ na sposób reprezentacji, jest fakt podjęcia uchwały w dniu 10 grudnia 2021 r., którą to uchwałą wprowadzono zmianę w pkt 42 Statutu dotyczącym zasad reprezentacji, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchwała ta nie wywiera skutku prawnego. Obowiązkiem Stowarzyszenia wynikającym z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2020 r., poz. 2261) jest niezwłoczne zawiadomienie sądu rejestrowego o zmianie statutu. Z nadesłanego odpisu KRS z dnia 8 listopada 2023 r. nie wynika, aby taka zmiana została zgłoszona do właściwego sądu rejestrowego przez Stowarzyszenie. Można zatem uznać, że uchwała ta nie jest wiążąca nawet dla samego Stowarzyszenia, skoro od grudnia 2021 r. do listopada 2023r. nie zrealizowało swojego obowiązku wynikającego z art. 21 ust. 1 Prawa o stowarzyszeniach (niezwłocznego zawiadomienia o zmianie statutu, w jakże ważkim, jak się okazuje, zakresie). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w związku z art. 180 i art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.