III OZ 608/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Protokolant: asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 10 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi M. P. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2023 r., sygn. akt III OZ 360/23 w sprawie zażalenia M. D., G. P., W. O., M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 129/23 o odrzuceniu skargi M. D., M. G., W. O., M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 9 listopada 2022r. znak: SKO.ŚU.32.2817.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach 1. oddala skargę o wznowienie postępowania; 2. zasądza od M. P. na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w D. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów o wznowienie postępowania sądowego.

Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 129/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. D., M. G., W. O., M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej także jako: organ) z dnia 9 listopada 2022 r., znak: SKO.ŚU.32.2817.2022, w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji – w punkcie 1 odrzucił skargę, a w punkcie 2 zwrócił M. P. uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł. Z uzasadnienia powyższego postanowienia Sądu I instancji wynika, że pismem z dnia 17 stycznia 2023 r. M. D., M. G., W. O. i M. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. W odpowiedzi na skargę organ wniósł jednak o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem terminu. Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia 9 listopada 2022 r. znak: SKO.ŚU.32.2817.2022 organ utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia 15 września 2022 r. znak: GN.6220.11.2021.7.2022 o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy P. z dnia 28 maja 2021 r., znak: GO.6220.5.14.2011.2012 ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku produkcyjno-magazynowego o pow. 22960 m2 przeznaczonego do produkcji opakowań z blachy stalowej, realizowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] obręb S., o łącznej powierzchni ok. 15500 m2. O wydanej decyzji strony zostały powiadomione w formie publicznego obwieszczenia - zgodnie z art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jak wyjaśniono, przepis art. 74 ust. 3 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w dniu wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 10, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem w związku z tym, że w przedmiotowym postępowaniu liczba stron postępowania przekraczała 10 organ prawidłowo zastosował w sprawie tryb doręczania decyzji przewidziany w art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. W sytuacji, gdy strony zawiadamiania się o wydaniu decyzji przez organ w trybie art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Skoro zaś w niniejszej sprawie zawiadomienia stron postępowania o wydaniu zaskarżonej decyzji dokonano przez obwieszczenie zamieszczone w kilku różnych miejscach, to czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, liczyć należy od dnia, w którym zawiadomienie to (obwieszczenie) zamieszczono najpóźniej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 847/12, LEX nr 1216776). Jak podał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z akt administracyjnych sprawy wynika, że obwieszczenie z dnia 9 listopada 2022 r. wywieszono na tablicach ogłoszeń: we wsi D., w Urzędzie Gminy w P. i Samorządowym Kolegium Odwoławczym w R. Ponadto obwieszczenie opublikowano na stronie BIP Urzędu Gminy w P. W ostatnim z miejsc obwieszczenie wywieszono (podano do publicznej wiadomości) w dniu 2 grudnia 2022 r., co powoduje, że z dniem 17 grudnia 2022 r. dokonano zawiadomienia i od tej daty zaczął biec termin na wniesienie skargi. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 16 stycznia 2023 r., zaś skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 17 stycznia 2023 r., a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił wywiedzioną w niniejszej sprawie skargę jako wniesioną po terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli M. D., G. P., W. O. oraz M. P. podnosząc, że w sprawie błędnie ustalono moment, od którego należało liczyć bieg terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, bowiem w rzeczywistości zaczął on biec od dnia 22 grudnia 2022 r., tj. od dnia najpóźniejszego zamieszczenia obwieszczenia, które to zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń wsi D. w dniu 8 grudnia 2022 r. Na potwierdzenie powyższego do zażalenia dołączono potwierdzenie odbioru korespondencji zawierającej przesyłkę z ogłoszeniem, skierowane do Sołtysa wsi D. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2023 r., sygn. akt III OZ 360/23, po rozpoznaniu zażalenia M. D., G. P., W. O. oraz M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 129/23 odrzucające skargę M. D., M. G., W. O., M. P. na decyzję organu z dnia 9 listopada 2022 r., znak: SKO.ŚU.32.2817.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, w punkcie 1 postanowienia oddalił zażalenie w stosunku do M. D., W. O., M. P, a w punkcie 2 postanowienia odrzucił zażalenie w stosunku do G. P. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że obwieszczenia z zawiadomieniem stron postępowania o wydaniu zaskarżonej decyzji umieszczono: - na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy P., na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Gminy P. oraz na tablicy ogłoszeń we wsi D. - w dniu 2 grudnia 2022 r.; - na tablicy ogłoszeń w Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. - w dniu 28 listopada 2022 r. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z Sądem I instancji, że termin do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie należy liczyć od dnia najpóźniejszego zamieszczenia obwieszczenia, tj. od dnia 2 grudnia 2022 r. Natomiast zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia (art. 49 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego), czyli w tym przypadku od dnia 17 grudnia 2022 r. W konsekwencji termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 16 stycznia 2023 r., zaś skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 17 stycznia 2023 r., a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, o czym prawidłowo w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekł Sąd pierwszej instancji. Odnosząc się natomiast do załączonej do zażalenia kserokopii potwierdzenia nadania przesyłki pocztowej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jest ona nieczytelna, natomiast z wydruku śledzenia przesyłek Poczty Polskiej (również załączonego do zażalenia) wynika jedynie, że przesyłka o wskazanym tam numerze została nadana w dniu 2 grudnia 2022 r. i doręczona w dniu 8 grudnia 2022 r. Z dokumentów tych nie wynika natomiast co zawierała ww. przesyłka, ani tym bardziej, że ogłoszenie o wydanej przez organ decyzji zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń wsi D. w dniu 8 grudnia 2022 r. Skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył M. P. wskazując, że podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie stanowi art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wniósł o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2023 r., sygn. akt III OZ 360/23 oddalające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 129/23 oraz o uchylenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2023 r., sygn. akt III OZ 360/23 i merytoryczne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu skargi M. P. wskazał, że w dniu 10 grudnia 2023 r. skierował do Urzędu Gminy P. wniosek o udostępnienie pełnej dokumentacji związanej z zawiadomieniem stron postępowania i określenie dokładnej daty wywieszenia obwieszczenia organu z dnia 9 listopada 2022 r. W odpowiedzi na powyższe Wójt Gminy P. w piśmie z dnia 23 sierpnia 2024 r. wskazał, że podjął dodatkowe czynności i po udostępnieniu przez Sołtysa wsi D. koperty korespondencyjnej uznał, że ww. przesyłka nadana w dniu 2 grudnia 2022 r. zawierała obwieszczenie organu z dnia 9 listopada 2022 r. Przesyłka ta została doręczona do Sołtysa wsi D. w dniu 8 grudnia 2022 r., co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Powyższe w ocenie M. P. potwierdza to, że najwcześniej od dnia 8 grudnia 2022 r. skarżący dowiedzieli się o treści zapadłej w sprawie decyzji. Niezależnie od powyższego M. P. dodał, że w związku ze złożonym wcześniej przez panią E. D. oświadczeniem w piśmie z dnia 13 lutego 2023 r. jakoby obwieszczenie organu z dnia 9 listopada 2022 r. zostało podane do publicznej wiadomości w dniu 2 grudnia 2022 r., poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń we wsi D., a stanowiącym dowód w niniejszym postępowaniu, zgłoszone zostało do Prokuratury Rejonowej w Z. zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez pracownika Urzędu Gminy P. M. P. podniósł, że w związku ze stwierdzeniem przez Naczelny Sąd Administracyjny, że potwierdzenie nadania przesyłki do Sołtysa Wsi D. było nieczytelne, działania w tym zakresie podjął Urząd Gminy, który sprawdził kopertę korespondencyjną zawierającą obwieszczenie i potwierdził "bez wątpienia", iż korespondencja o wskazanym numerze jest zgodna z załączonym do akt potwierdzeniem odbioru i zawiera obwieszczenie organu z dnia 9 listopada 2022 r., które zostało doręczone Sołtysowi w dniu 8 grudnia 2022 r. Potwierdzenie tych okoliczności znalazło odzwierciedlenie w piśmie Wójta Gminy P. z dnia 23 sierpnia 2024 r. M. P. wskazał, ze okoliczność, iż obwieszczenie zostało doręczone Sołtysowi w dniu 8 grudnia 2022 r. istniała przed zakończeniem postępowania, ale wykryta została już po prawomocnym orzeczeniu i ma decydujący wpływ na wynik niniejszej sprawy, albowiem jednoznacznie potwierdza datę doręczenia przedmiotowego obwieszczenia, a więc określa również datę, od której należało liczyć termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W dodatkowym piśmie procesowym z dnia 7 lutego 2025 r. M. P. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z notatki urzędowej z dnia 28 listopada 2024 r. wraz z potwierdzeniem odbioru przesyłki poleconej zawierającej obwieszczenie oraz wydrukiem ze śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, stanowiących kopie akt sprawy prowadzonej w Prokuraturze Rejonowej w Z. (sygn. akt [...]) dotyczącej poświadczenia nieprawdy przez osobę uprawnioną, tj. E. D. – Kierownika referatu Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska w Urzędzie Gminy P., tj. o przestępstwo z art. 271 § 1 Kodeksu karnego, na stwierdzenie faktu, iż Pani E. D. w informacji – uzupełnieniu z dnia 13 lutego 2023 r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. oświadczyła nieprawdziwą informację, iż obwieszczenie z zawiadomieniem stron postępowania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R.z dnia 15 września 2024 r., znak: GN.6220.11.2021.7.2022 zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń we wsi D. w dniu 2 grudnia 2022 r., podczas gdy faktycznie ww. obwieszczenie zostało odebrane przez Sołtysa dopiero w dniu 8 grudnia 2022 r. Odpowiedź na skargę o wznowienie postępowania złożyła P. sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej także jako: Spółka) wnosząc o odrzucenie skargi o wznowienie postępowania, ewentualnie w razie stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny braku podstaw do odrzucenia skargi, o oddalenie skargi o wznowienie postępowania oraz o zasądzenie od M. P. zwrotu poniesionych przez Spółkę kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka wskazała, że ewentualne doręczenie Sołtysowi Wsi D. obwieszczenia w dniu 8 grudnia 2022 r. nie jest żadną nową okolicznością w niniejszej sprawie, bowiem ww. okoliczność była już podnoszona m.in. przez M. P. w toku postępowania, a kwestia ta była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, co zresztą sam M. P. potwierdza w skardze o wznowienie postępowania. Spółka podkreśliła, że M. P. dysponował wcześniej dowodem nadania przesyłki, o której jest mowa w skardze o wznowienie postępowania, jednak przy przedkładaniu Sądowi materiału dowodowego nie zachował on należytej staranności, gdyż złożył nieczytelną kopię dokumentu. Spółka dodała, że sam M. P. wskazuje, że w rzeczywistości opiera swoją skargę o wznowienie postępowania nie tyle na jakichkolwiek nowych okolicznościach faktycznych, co na nowym uzyskanym przez niego dowodzie w postaci pisma Wójta Gminy P. z dnia 23 sierpnia 2024 r. Tymczasem środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Innymi słowy, w ocenie Spółki okoliczności faktycznej lub środka dowodowego stanowiącego przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może stanowić dokument sporządzony później niż orzeczenie kwestionowane w drodze skargi o wznowienie postępowania, gdyż jest to okoliczność nieistniejąca w dacie wydania orzeczenia kończącego postępowanie, o którego wznowienie się wnioskuje. W piśmie z dnia 4 marca 2025 r. Spółka wniosła o pominięcie dowodu z dokumentów załączonych do ww. pisma procesowego jako nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na to, że stosownie do treści art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wznowienia postępowania można żądać w razie późniejszego wykrycia takich środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Tymczasem skarżący dysponował tymi dokumentami i wiedział o nich już na etapie postępowania, którego dotyczy wniesiona w niniejszej sprawie skarga wznowieniowa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w Dziale VII ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, a zatem jest to instytucja, która ma na celu obalenie prawomocnych orzeczeń sądowych, umożliwiająca ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty w celu zagwarantowania zgodności z prawem wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Postępowanie o wznowienie składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z treści art. 280 § 1 p.p.s.a. Etap pierwszy dotyczy badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W przypadku niespełnienia jednej z przesłanek sąd odrzuca skargę, natomiast jeśli spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępuje do drugiego etapu wyznaczając rozprawę (por. K. Sobieralski, Glosa do postanowienia WSA w Gliwicach z dn. 16.05.2011 r. sygn. akt II SA/GL 82/11, opubl. OSP z 2012 r., nr 10, poz. 102a, a także postanowienie NSA z dn. 27.03.2014 r., sygn. akt I FSK 2120/13). Pierwszy z ww. etapów polega więc na ustaleniu czy w sprawie ziściła się przesłanka wznowieniowa, która otwiera możliwość ponownego zbadania sprawy. Drugi etap dotyczy stricte ponownego rozstrzygnięcia sporu, który był przedmiotem orzeczenia, zakwestionowanego w tym nadzwyczajnym trybie. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że złożona w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie, a także, że została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do badania jej zasadności. Podstawą rozpoznawanej skargi o wznowienie postępowania jest art. 273 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przy czym ze sformułowania ww. przepisu wynika, że podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były one jej znane. Innymi słowy sformułowanie "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Fakty ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, nie są objęte hipotezą wskazanego przepisu. Innymi słowy niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych środków dowodowych nie zachodzi wtedy, gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na nie, a tylko na skutek niedostrzeżenia czy zaniedbania strona tego nie uczyniła (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt I OSK 498/14). W niniejszej sprawie okolicznością podniesioną przez M. P. było uzyskanie przez niego od Wójta Gminy P. pisma, w którym potwierdzono, że korespondencja, której nieczytelne potwierdzenie nadania skarżący przedłożył wraz z zażaleniem od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 129/23, rzeczywiście zawierała obwieszczenie organu z dnia 9 listopada 2022 r., co jednocześnie ma potwierdzać, że korespondencja ta została doręczona Sołtysowi w dniu 8 grudnia 2022 r., co z kolei ma mieć wpływ na ustalenie daty, od której należało w niniejszej sprawie liczyć termin na wniesienie skargi do Sądu I instancji. Powyższa okoliczność nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. W związku z powyższym podkreślenia wymaga, że przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. może stanowić niemożność skorzystania wcześniej z danego dokumentu w poprzednim postępowaniu. Istotne jest zatem to czy wskazywane dokumenty istniały na etapie poprzedniego postępowania oraz czy strona mogła wcześniej powołać się na nie i je wykorzystać. Tymczasem nie budzi wątpliwości, że pismo, na które powołuje się M. P. powstało dopiero w dniu 23 sierpnia 2024 r., a zatem nie istniało na etapie rozpoznawania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że M. P. mógł również wcześniej skorzystać z takiego potwierdzenia okoliczności dotyczących nadania i doręczenia ww. korespondencji Sołtysowi, a przede wszystkim powinien już na etapie złożenia zażalenia przedłożyć czytelne i niepozostawiające wątpliwości dokumenty potwierdzające podnoszone przez niego fakty mające mieć wpływ na datę, od której winno się liczyć termin na wniesienie skargi w niniejszej sprawie. Wszystkie podnoszone przez M. P. w skardze o wznowienie postępowania okoliczności były mu znane już na wcześniejszym etapie postępowania, a jedynie jego zaniedbanie i przedłożenie nieczytelnej dokumentacji skutkowało nieuwzględnieniem ich przez Naczelny Sąd Administracyjny na etapie rozpoznawania zażalenia. Powyższe prowadzi do wniosku, że podnoszone przez M. P. okoliczności faktyczne oraz środki dowodowe nie mogą być uznane za takie, które istniały już przed zakończeniem sprawy, ale strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były one jej znane. Zachowanie należytej staranności umożliwiłoby bowiem M. P. skorzystanie z nich już na etapie złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 129/23. Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowego. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 209 i art. 204 pkt 1 w związku z art. 276 p.p.s.a. Natomiast w odniesieniu do wniosku dowodowego sformułowanego przez M. P. w piśmie z dnia 7 lutego 2025 r. należy przypomnieć, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie występują wątpliwości wymagające wyjaśnienia, oddalił ww. wniosek dowodowy.