III OZ 603/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 238/25 o odrzuceniu skargi A.G. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Bytomiu w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 238/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji, WSA) odrzucił skargę A.G. (dalej: skarżący) na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Bytomiu w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z 9 czerwca 2025 r. skarżący złożył do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Prezesa Sadu Rejonowego w Bytomiu w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 25 czerwca 2025 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Dla dokonania tych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 30 czerwca 2025 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu od skargi. W sprawie uznano, że skarżący otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu 30 czerwca 2025 r. i w zakreślonym siedmiodniowym terminie do dokonania tych czynności (do 7 lipca 2025 r.) nie uiścił wpisu od skargi w kwocie 100 zł, co zdaniem Sądu I instancji oznacza, że skargę należało odrzucić, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na postanowienie Sądu I instancji złożył skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, z uwagi na nieuzupełnienie braku fiskalnego skargi. Stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Z akt sądowych wynika, że skarżącego prawidłowo wezwano do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 złotych. Odpis zarządzenia w tym przedmiocie doręczono w dniu 30 czerwca 2025 r., co w zażaleniu nie jest podważane. Termin na jego wykonanie upływał w dniu 7 lipca 2025 r. i do tego dnia wpis sądowy tytułem wniesionej skargi nie został uiszczony. Sąd I instancji prawidłowo zatem uznał, że brak fiskalny skargi nie został uzupełniony, pomimo prawidłowo i skutecznie doręczonego wezwania do jego uiszczenia i stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Dodatkowo wyjaśnić należy, iż podnoszone przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia okoliczności są w ramach niniejszego postępowania irrelewantne. Mogą zostać ewentualnie wzięte pod uwagę w ramach postępowania w sprawie przywrócenia uchybionego terminu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi, natomiast w niniejszym postępowaniu – dotyczącym wyłącznie formalnej kwestii odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w wyznaczonym terminie – okoliczności te nie mogły podlegać ocenie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.