III OZ 577/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2022 r., sygn. akt III OZ 577/22 w sprawie ze skargi Z.Z. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2022 r., w ten sposób, że w miejsce błędnie oznaczonej daty zaskarżonego zarządzenia: "21 lipca 2021" wpisać datę: "21 lipca 2022 r.".

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie zaś z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisu o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jako sprostowanie niedokładności (nieścisłości) można rozumieć m.in. właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Za błąd pisarski uznaje się natomiast widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widoczną mylną pisownię lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy rozumiany jest zaś jako błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Z kolei "inna oczywista omyłka" to pojęcie, które ma znacznie szerszy zakres jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. W niniejszej sprawie w sentencji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2022 r. błędnie wpisano datę wydania zaskarżonego zarządzenia jako "21 lipca 2021 r." zamiast "21 lipca 2022 r.". Błąd w powyższym zakresie uznać należało za oczywistą omyłkę. Tym samym zaszła podstawa do sprostowania przedmiotowego wyroku. W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.