III OZ 57/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.Z. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 540/22 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi A.Z. na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 21 kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Zastępca Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z 2 grudnia 2022 r., II SAB/Wa 540/22 w sprawie ze skargi A.Z. (dalej: "skarżący") na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa [...]w przedmiocie rozpoznania wniosku z 21 kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej "p.p.s.a."), wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: "rozporządzenie"). Skarżący, nie zgadzając się z powyższym zarządzeniem, złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi nieodpłatnie zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, a konkretniej z bezpłatnym do niej dostępem. Jednocześnie skarżący wniósł o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego czy art. 234 § 2 i art. 236 p.p.s.a. w zw. z rozporządzeniem, jest zgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP w zakresie w jakim ustala tego rodzaju opłaty będące daninami publicznymi w formie rozporządzenia zamiast w formie ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Od zasady tej przewidziane są wyjątki zarówno o charakterze podmiotowym, jak i przedmiotowym, wynikające przede wszystkim z działu V rozdziału 3 p.p.s.a. "Zwolnienie od kosztów sądowych". W celu ustalenia prawidłowości zaskarżonego zarządzenia należy zatem zbadać, czy przedmiot skargi nie jest wyłączony spod obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, albo czy skarżący nie został zwolniony od tego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie jej przedmiot nie został ujęty w katalogu wskazanym w art. 239 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sprawa ze skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, nie należy do wykazu spraw zwolnionych z mocy ustawy od obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Także skarżący nie został zwolniony od konieczności uiszczenia kosztów sądowych stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zasadnie skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Prawidłowo także ustalono wysokość wpisu na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia tj. 100 złotych. Za niezasadny należy uznać zawarty w zażaleniu wniosek o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Zgodnie z art. 233 p.p.s.a. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu (...). Wpis stały powinien być zróżnicowany w zależności od rodzaju i charakteru sprawy. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że obowiązek ponoszenia świadczeń publicznych, w tym przypadku kosztów sądowych, został ustanowiony w art. 214 p.p.s.a., zgodnie z dyspozycją art. 84 Konstytucji. Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z art. 92 Konstytucji, wydane zostało w celu wykonania postanowienia zawartego w art. 214 p.p.s.a. i na podstawie upoważnienia zawartego w art. 233 p.p.s.a. Ustawa jest aktem prawnym o charakterze ogólnym, stąd pozostawia często określone kwestie, do dodatkowego uregulowania w akcie wykonawczym. Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego brak jest konstytucyjnych przeszkód w powierzeniu aktom wykonawczym regulowania materii bardziej szczegółowych, z zachowaniem rygorów art. 92 Konstytucji (zob. orzeczenie TK z 9 listopada 1999 r., K 28/98; por. K. Działocha, A. Łukaszczuk, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom II, Wyd. Sejmowe, 2016 r. oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2020 r., II FZ 861/19). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w postanowieniu.