III OZ 554/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku W.D. o sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2024 r. sygn. akt III OZ 554/24 o oddaleniu zażalenia W.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 453/21 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 16 maja 2024 r. w sprawie ze skargi W.D. na bezczynność Dyrektora Instytutu [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia oddalić wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 grudnia 2024 r. sygn. akt III OZ 554/24 oddalił zażalenie W.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 453/21 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 16 maja 2024 r. w sprawie ze skargi W.D. na bezczynność Dyrektora Instytutu [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W.D. w piśmie z dnia 7 lutego 2025 r. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o sprostowanie w w/w postanowieniu NSA i innych dokumentach sądowych: "oczywistej nieprawdy w ten sposób, że w rubrum orzeczenia, w uzasadnieniu i w zarządzeniach: – z zapisanej: (w sprawie ze skargi W.D. na bezczynność Dyrektora Instytutu [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej), – na: (w sprawie ze skargi W.D. na Dyrektora Instytutu [...] nieudostępnienie informacji publicznej na złożony wniosek). Skarżący stwierdził że nie zgadza się z obarczoną wadą prawną wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonaną w postanowieniu z dnia 18 grudnia 2024 r., która w jego ocenie posiada: "cechy i znamiona poświadczenia nieprawdy w dokumencie sądowym oraz pomocnictwa, a więc ułatwiania innej osobie popełnienia czynu zabronionego (art. 18 § 3 kk)". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek W.D. nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Oczywistość w/w wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wadliwość taka wyraża się bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Oczywistość omyłek oznacza, że muszą one powstać w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu, są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia tej treści z zawartością akt sprawy. Powstają one z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach, przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, a więc niepełny i nieprecyzyjny. Wyżej wymienione nieprawidłowości muszą mieć zatem charakter oczywisty, bezsporny, pewny. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości, poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia stosownym środkiem odwoławczym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte we wniosku W.D. żądanie sprostowania postanowienia z dnia 18 grudnia 2024 r. wykracza poza omówiony wyżej zakres zastosowania art. 156 § 1 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniu skarżącego, w w/w orzeczeniu przedmiot postępowania został określony prawidłowo. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie – jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji w wyroku z dnia 11 stycznia 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 453/21 – jest bezczynność Dyrektora Instytutu [...], polegająca na nierozpoznaniu wniosku W.D. z dnia 15 grudnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący domaga się zatem zobowiązania Dyrektora do rozpoznania przedmiotowego wniosku, wobec niepodjęcia przez ten organ stosownych działań na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 grudnia 2024 r. określił natomiast przedmiot sprawy w sposób ogólny, ale prawidłowy – jako bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, co jest zgodne z okolicznościami wynikającymi z akt sprawy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. pierwsze w zw. z art. 166 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.