III OZ 543/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2820/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 20 czerwca 2024 r. nr DKO-WOK.401.140.2024.pn w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 16 stycznia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2820/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie"), po rozpoznaniu wniosku S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "spółka") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 20 czerwca 2024 r. nr DKO-WOK.401.140.2024.pn w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W uzasadnieniu orzeczenia WSA w Warszawie wskazano, że twierdzenie o wyrządzeniu znacznej szkody poprzez wykonanie decyzji nakładającej karę administracyjną w kwocie 100 000 złotych nie zostało poparte przedstawieniem sytuacji finansowej spółki. W ocenie Sądu I instancji takiej argumentacji we wniosku zabrakło, bowiem pełnomocnik spółki ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że wykonanie decyzji doprowadzi do utraty przez nią płynności finansowej. WSA w Warszawie stwierdził, że tak skonstruowane uzasadnienie wniosku nie pozwala na dokonanie jakiejkolwiek oceny co do zaistnienie skutków przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pismem z 24 lutego 2025 r. skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wywiodła zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z 16 stycznia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2820/24. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. wyrażające się w wydaniu postanowienia niekorespondującego z treścią skargi, w szczególności na skutek nieodpowiedniej analizy stanu faktycznego w sprawie, tj. sytuacji skarżącej spółki w kontekście oczywistej zasadności argumentacji przedstawionej przez stronę w skardze na decyzję GIOŚ z 20 czerwca 2024 r., w szczególności w świetle rozstrzygnięcia w postaci decyzji SKO w W. z dnia 21 stycznia 2025 r., w sprawie o sygn. akt KOA/1146/Os/24, wydanej na podstawie tych samych okoliczności jak w niniejszej sprawie, a stwierdzającej, że w toku postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy R. w przedmiocie nakazania stronie usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania - nieruchomości położonej w B., gm. R., nr ewid. [...], nie wyjaśniono stanu faktycznego sprawy w sposób pozwalający na wydanie decyzji administracyjnej, tj. nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska celem jednoznacznego stwierdzenia, czy frakcja paramagnetyczna magazynowana przez Stronę na nieruchomości w B., a więc ta sama substancja, którą Organy I i II Instancji uznały w sposób arbitralny za odpad, stanowi produkt, czy też odpad, a więc bez odpowiedniego uzasadnienia motywów rozstrzygnięcia, 2. naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a wyrażające się bezzasadnym odmówieniu wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy z lakonicznego uzasadnienia postanowienia nie da się wywnioskować konkretnych argumentów jakie stoją za stwierdzeniem, że wstrzymanie nie byłoby w sprawie zasadne, podczas gdy argumentacja zawarta w złożonej skardze świadczy o tym, że zaskarżona decyzja pozostaje niezasadna i jej wykonanie nieodłącznie pozostaje związane z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, Na tych podstawach wniesiono o: 1. zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji GIOŚ z 20 czerwca 2024 r., "wydanej w sprawie o sygn. akt DKO-WOK.401.140.2024.pn" oraz poprzedzającej ją decyzji WIOŚ z 13 grudnia 2024 r., znak: PL- IN.7062.137.2023.AB, 2. ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów: 1. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 21 stycznia 2025 r., w sprawie o sygn. akt: KOA/1146/Os/24, uchylającej decyzję Wójta Gminy R. z dnia 30 stycznia 2024 r., nr RGOS.6236.8.2023.ES zobowiązującej Spółkę m.in. do usunięcia zgromadzonego odpadu z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, 2. opinii z zakresu ochrony środowiska w postępowaniu administracyjnym w sprawie usunięcia odpadów, opracowanej przez biegłego z zakresu ochrony środowiska dr P.J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Pojęcie "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają uzasadnienia w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21, z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Samo powołanie określonych twierdzeń na okoliczności związane z sytuacją materialną czy majątkową strony skarżącej nie jest wystarczające do uznania, że wniosek spełnia przesłanki zawarte w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (post. NSA: z 3.7.2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, z 6.2.2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, z 18.3.2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 - CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że skarżąca ani w zawartym w skardze wniosku, ani w wywiedzionym zażaleniu nie uprawdopodobniła wystąpienia żadnej z podstaw udzielenia ochrony tymczasowej. Jedynym twierdzeniem spółki jakkolwiek relewantnym względem przesłanek wstrzymania wykonania aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym pozostaje powołanie się na okoliczność, że uiszczenie kary administracyjnej doprowadzi do utraty płynności finansowej spółki. Okoliczność ta nie została jednak uprawdopodobniona przedstawieniem sytuacji finansowej spółki, a tym samym nie może stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej, co zostało prawidłowo i wyczerpująco wyjaśnione przez Sąd I. instancji. Podkreślenia wymaga, że zarzuty i twierdzenia zawarte w złożonym przez spółkę reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika w oczywisty sposób nie odnoszą się do podstaw udzielenia ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też argumentacja skarżącej zawarta zażaleniu, a odnosząca się do treści skargi nie może odnieść zamierzonego skutku. Zażalenie nie podważyło zatem prawidłowej oceny wniosku, która dokonana została przez Sąd I. instancji. Odnosząc się do wniosku spółki o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do zażalenia przypomnieć należy, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dowody z dokumentów, o których przeprowadzenie wnioskuje skarżąca, nie dotyczą okoliczności mających znaczenie dla kwestii udzielenia ochrony tymczasowej, co wynika z powyżej przytoczonych podstawowych zasad jej udzielania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.