III OZ 531/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 września 2024 r., II SA/Wr 216/24, odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi S. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 7 grudnia 2023 r. Nr SKO 4131/56/2023 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zniszczenie drzewa postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 5 września 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 216/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z 7 grudnia 2023 r. Nr SKO 4131/56/2023 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zniszczenie drzewa. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podał, że w jego ocenie, złożony przez skarżącego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w realiach niniejszej sprawy strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. WSA we Wrocławiu wyjaśnił, że jakkolwiek skarżący jako przesłankę przywrócenia terminu przywołuje silny atak rwy kulszowej, jaki miał miejsce w trakcie biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych, to jednakże okoliczności tej w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Przeciwnie – wskazując na niniejszą okoliczność ponownie przedłożył kopię zaświadczenia wydanego przez lekarza sądowego 26 kwietnia 2024 r. w Częstochowie. Jednakże z jego treści wynika, że skarżący był niezdolny do stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie – był obłożnie chory - od 3 marca 2024 r. do 10 marca 2024 r. To zaś jak wyjaśnił – w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 2 sierpnia 2024 r., wydanym w przedmiocie wniesionego przez skarżącego zażalenia od postanowienia odrzucającego skargę – oznacza, że okres choroby podany w kopii tegoż zaświadczenia lekarskiego przypada i kończy się przed dniem doręczenia skarżącemu wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, czyli przed dniem 27 marca 2024 r. Nie może więc również stanowić okoliczności wskazującej na brak winy w niedochowaniu terminu. Sąd I instancji podał również, że w przypadku choroby należy wykazać, że choroba była takiego rodzaju, że uniemożliwiała wyręczenie się inną osobą, a tym bardziej, że jej rodzaj, czy objawy uniemożliwiały osobiste działanie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 1053/13 oraz z 5 września 2013 r., sygn. akt II FZ 746/13). Tego rodzaju okoliczności nie zostały w niniejszej sprawie uprawdopodobnione. Zażalenie na powyższe postanowienie Sąd I instancji wniósł skarżący. W jego treści skarżący przedstawił zarzuty co do obsady składu orzekającego w osobie Asesora WSA we Wrocławiu. Stwierdził, że Asesor została powołana do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim w nieprawidłowym trybie w związku z uchwałą Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. Podniósł, że Sąd zignorował "twardy dokument w postaci zaświadczenia biegłego lekarza sądowego określającego mój stan zdrowia jako obłożnie chorego". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest niezasadne. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zarzuty postawione w zażaleniu dotyczące nieprawidłowej obsady Sądu I instancji nie dotyczą przedmiotu zaskarżonego postanowienia, które nie zostało wydane w przedmiocie wyłączenia albo odmowy wyłączenia sędziego (asesora) od orzekania w sprawie. Zarzuty podniesione w tym zakresie przez skarżącego dotyczą zatem zupełnie innego trybu procesowego. Rozpoznając zażalenie trzeba też stwierdzić, że tak jak podał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji, postanowieniem z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III OZ 324/24, Naczelny Sąd Administracyjny oddalając zażalenie skarżącego na wydane w tej samej sprawie postanowienie Sądu I instancji z 12 kwietnia 2024 r. w przedmiocie odrzucenia skargi dokonał oceny prawnej dokładnie tych samych okoliczności, które skarżący podał we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi – w piśmie złożonym na wezwanie Sądu I instancji (k.78 akt sprawy). Tym samym, prawidłowo Sąd I instancji uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ustawy z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r. poz. 935; zwanej dalej: p.p.s.a.), ponieważ podany czas ustania przyczyny uchybienia zakończył się przed dniem doręczenia skarżącemu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi (art. 87 § 1 p.p.s.a.), tj. zakończył się z dniem 10 marca 2024 r. Zakończył się zatem jeszcze przed dniem rozpoczęcia biegu terminu, któremu skarżący uchybił. Ponadto skarżący we wniosku o przywrócenie terminu po raz kolejny - i to konsekwentnie - podaje datę 3 marca 2024 r. jako dzień planowanego powrotu od rodziny, a dzień ten jest pierwszym dniem niezdolności skarżącego do stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie, zgodnie z treścią złożonego przez skarżącego – w kopii – zaświadczenia lekarskiego z 26 kwietnia 2024 r. Dzień ten nie pokrywa się z datą dzienną ostatniego dnia terminu na wykonanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, który to dzień przypadał na 3 kwietnia 2024 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.