III OZ 525/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lipca 2026 r., sygn. akt IV SA/Wr 355/26, odrzucające zażalenie M. M. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2026 r., sygn. akt IV SA/Wr 355/26, odrzucające skargę w sprawie ze skargi M. M. na zawiadomienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 11 marca 2026 r. nr PNK-K.1410.11.2025.SS1 w przedmiocie załatwienia skargi powszechnej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 2 lipca 2026 r., sygn. akt IV SA/Wr 355/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu zażalenie M. M. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2026 r., sygn. akt IV SA/Wr 355/26, odrzucające jego skargę na zawiadomienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 11 marca 2026 r. nr PNK-K.1410.11.2025.SS1 w przedmiocie załatwienia skargi powszechnej, odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 2 lipca 2026 r. Sąd I instancji, podał, że w piśmie z dnia 15 czerwca 2026 r. strona wniosła zażalenie na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2026 r. wskazując, że Sąd błędnie ocenił stan sprawy zmieniając przedmiot sprawy z bezczynności organu na zawiadomienie w przedmiocie załatwienia skargi powszechnej, po czym odrzucił skargę. Skarżący podniósł, że w zarządzeniu o zmianie kwalifikacji skargi nie wskazano żadnych środków odwoławczych, co pozbawiło go prawa dostępu do sądu. Sąd I instancji uznał wniesione zażalenie za niedopuszczalne, bowiem na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stwierdził tym samym, że jedynym środkiem zaskarżenia, jaki przysługiwał skarżącemu była skarga kasacyjna, ponieważ podstawę odrzucenia skargi stanowił przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (sprawa nie należała do właściwości sądu administracyjnego). Z tego powodu Sąd I instancji uznał, że wniesione zażalenie podlegało odrzuceniu. WSA we Wrocławiu podkreślił też, że skarżący został prawidłowo pouczony, że od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia z dnia 3 czerwca 2026 r., sygn. IV SA/Wr 355/26, przysługiwała skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, względnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W zażaleniu zarzucił m.in., że Sąd I instancji zmienił kwalifikację wniesionej skargi z bezczynności na skargę powszechna po czym odrzucił ją, co miałoby wynikać ze zmiany skargi. Takie postępowanie, zdaniem żalącego się, pozbawiło go prawa do Sądu zagwarantowanego w przepisie art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie miało usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie natomiast, zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a., jest środkiem zaskarżenia możliwym do wykorzystania jedynie w taksatywnie wymienionych przypadkach. Brak jest wśród nich możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia sądu wojewódzkiego kończące postępowanie w sprawie z przyczyny wymienionej w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co a contrario wynika z również z art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie orzeczenie WSA we Wrocławiu, na które skarżący złożył zażalenie, dotyczyło odrzucenia skargi skarżącego z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego czyniącej skargę niedopuszczalną (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) – a zatem było postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie nieobjętym środkiem odwoławczym w postaci zażalenia, a tym samym jedyną formą jego zaskarżenia mogła być skarga kasacyjna, zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. Skarżący został przy tym prawidłowo pouczony o możliwości zaskarżenia postanowienia z dnia 3 czerwca 2026 r., sygn. akt jw., tylko i wyłącznie skargą kasacyjną. Toteż zasadnie Sąd I instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia i je odrzucił. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.