III OZ 522/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia X.X. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SAB/Wa 152/24 w sprawie ze skargi X.X na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III OZ 522/24, wpisując w wierszu pierwszym od góry w miejsce błędnie oznaczonej sygnatury akt: "III OSK 522/24" prawidłową sygnaturę akt: "III OZ 522/24".

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie do art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jako sprostowanie niedokładności (nieścisłości) można rozumieć m.in. właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Za błąd pisarski uznaje się natomiast widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widoczną mylną pisownię lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy rozumiany jest zaś jako błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Z kolei "inna oczywista omyłka" to pojęcie, które ma znacznie szerszy zakres jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. W niniejszej sprawie w sentencji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2024 r. błędnie wpisano sygnaturę akt Sądu jako "III OSK 522/24" zamiast "III OZ 522/24". Błąd w powyższym zakresie uznać należało za oczywistą omyłkę. Tym samym zaszła podstawa do sprostowania przedmiotowego postanowienia. W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.