III OZ 486/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R,T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2022 r., sygn. akt: II SA/Wa 869/22 w sprawie ze skargi R.T. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 25 lutego 2022 r., nr 597 w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2022 r., sygn. akt: II SA/Wa 869/22 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, w uzasadnieniu wskazując, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby, zaś skarżący ze służby został już zwolniony. W odniesieniu do objętego wnioskiem rozkazu personalnego z dnia 3 listopada 2021 r., nr 1760/21 (poprzedzającego zaskarżony rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby), Sąd wskazał, że rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że nie ma możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Powyższe rozstrzygnięcie zostało objęte zażaleniem skarżącego, w którym zawarto argumentację wskazującą na podważenie podstaw do zwolnienia ze służby, co w konsekwencji w ocenie skarżącego przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozkazu. W piśmie z dnia 1 września 2022 r. skarżący uzupełnił argumentację zażalenia, wskazując m.in. na zachodzące w jego ocenie podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu oraz jednocześnie wniósł o przeprowadzenie dowodów z akt administracyjnych sprawy, a także akt sprawy II SA/Wa 1010/22 podnosząc, że w aktach znajduje się wyłącznie kopia rozkazu personalnego organu I instancji, obarczona wadami, które uzasadniają przyjęcie, że w rzeczywistości nie można uznać aby znajdujący się w aktach sprawy dokument w ogóle stanowił decyzję, co w konsekwencji oznacza, że postępowanie winno być umorzone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Słusznie Sąd I instancji ocenił, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania aktu administracyjnego już wystąpiły. Objęcie ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) dalej: p.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia aktu, który nadaje się do wykonania i który ma być w przyszłości wykonany. Tym samym w sytuacji, gdy akt został już wykonany, wniosek o wstrzymanie wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania aktu, to jego wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt: I OZ 410/10, z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt: I OSK 77/19). Podnoszona przez skarżącego argumentacja, mająca na celu wykazanie, że zaskarżony rozkaz personalny obarczony jest wadami oraz stanowisko, że wstrzymanie wykonania rozkazu wiązałoby się z możliwością powrotu do służby jest chybiona w odniesieniu do rozpatrywanej kwestii zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada bowiem legalności aktu ani też nie ma możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Skutki kwestionowanego rozkazu zwalniającego ze służby mogą być zniesione w następstwie uwzględnienia wniesionej skargi. Wbrew stanowisku skarżącego, nawet gdyby nastąpiło wstrzymanie wykonania spornego rozkazu (do czego nie zachodziły podstawy), to nie oznaczałoby to, że skarżący na mocy takiego postanowienia mógłby powrócić do służby w Policji. Powoływany w zażaleniu przepis art. 42 ust. 1 ustawy o Policji dotyczy sytuacji, w której dochodzi do uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby. Wyłącznie zatem sądowa kontrola zaskarżonego rozkazu personalnego w ramach rozpoznania skargi może doprowadzić do pożądanego przez skarżącego skutku. Nie mogła być skuteczna argumentacja skarżącego dotycząca podstaw do umorzenia postępowania sądowego z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej. Skarżący wadliwie wywodzi, że w postępowaniu wpadkowym, w którym ocenie podlegało zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu można zweryfikować legalność zaskarżonej decyzji, a umorzenie postępowania sądowego zniweczyłoby los zaskarżonego rozkazu personalnego. Z powołanych względów Naczelny Sąd Administracyjny wniesione zażalenie oddalił w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.