III OZ 482/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 216/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 19 lutego 2025 r. znak SKO.PW/40/25.2024 w przedmiocie nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 18 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 216/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: "WSA w Lublinie"), po rozpoznaniu wniosku B.K. (dalej: "skarżąca") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z 19 lutego 2025 r. znak SKO.PW/40/25.2024 w przedmiocie nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. W uzasadnieniu orzeczenia WSA w Lublinie wskazano, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji odmiennej oceny wniosku nie może uzasadniać jedynie ogólnikowe twierdzenie skarżącej, jakoby wykonanie prac nakazanych zaskarżoną decyzją pozostawało w kolizji z trwającą modernizacją linii energetycznej. Twierdzenie to nie zostało bowiem poparte wystarczającymi dowodami (jako taki dowód nie sposób uznać dołączonej do skargi mapy z własnoręcznie oznaczonym przez skarżącą przebiegiem wspomnianej linii energetycznej). Tym samym Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła realność wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 3 lipca 2025 r., skarżąca wywiodła zażalenie na postanowienie WSA w Lublinie z 18 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 216/25. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie "art. 61 § 3 p.p.s.a. przez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na skutek stwierdzenia, że skarżąca nie uprawdopodobniła konkretnych szczegółowych okoliczności tj modernizacja linii energetycznej biegnącej przez działkę skarżącej nr [...], gdzie fakt taki wynika z planów inwestycyjnych [...] na co zostaną niebawem złożone stosowne dokumenty z tej instytucji , zatem w takim przypadku prace ziemne (bowiem ma być to linia energetyczna średniego napięcia podziemna) obejmą teren na jakim organ zlecił wykonanie stosownych prac na podstawie zaskarżonej decyzji Urzędu Gminy G. Niewątpliwym i logicznym zatem pozostaje, że wskutek tych prac ziemnych poziom terenu i stosunki wodne ulegną zmianie i ewentualnie po ich wykonaniu, nie będzie w ogóle potrzeby realizacji zaskarżonej decyzji.". Na tej podstawie wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia przez uwzględnienie wniosku i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przy piśmie z 10 lipca 2025 r. przedstawiono umowę użyczenia w celu budowy i późniejszej eksploatacji kabli elektroenergetycznych oraz oświadczenie inwestora. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Pojęcie "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają uzasadnienia w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21, z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Samo powołanie określonych twierdzeń na okoliczności związane z sytuacją materialną czy majątkową strony skarżącej nie jest wystarczające do uznania, że wniosek spełnia przesłanki zawarte w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (post. NSA: z 3.7.2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, z 6.2.2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, z 18.3.2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 - CBOSA). W tym miejscu należy przypomnieć, że zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest ponowna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, lecz kontrola postanowienia wydanego przez Sąd I. instancji. Przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby stanowić uzasadniony zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania sądowadministracyjnego oraz doprowadzić do niedopuszczalnej sytuacji, w której zażalenie ze środka zaskarżenia stałoby się pismem uzupełniającym kompletny z punktu widzenia wymogów formalnych wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej (por. postanowienia NSA z dnia: 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OZ 375/09, 29 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1240/11; 3 marca 2016 r., sygn. akt I FZ 33/16 oraz J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 212-213). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że skarżąca ani w zawartym w skardze wniosku, ani w wywiedzionym zażaleniu nie uprawdopodobniła wystąpienia żadnej z podstaw udzielenia ochrony tymczasowej. Załączone do uzupełnienia zażalenia dokumenty nie potwierdzają, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z możliwością wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sama okoliczność, że na terenie działki będzie odbywała się modernizacja linii energetycznej, nie uprawdopodobnia, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed prawomocnym zakończeniem sprawy kolidować będzie z ww. modernizacją. Twierdzenie zaś, że wskutek prac ziemnych związanych z linią energetyczną, poziom terenu i "stosunki wodne" ulegną zmianie i ewentualnie po ich wykonaniu nie będzie w ogóle potrzeby realizacji zaskarżonej decyzji, pozostają gołosłowne. Zażalenie nie podważyło zatem prawidłowej oceny wniosku, która dokonana została przez Sąd I. instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.