III OZ 442/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2056/20 odrzucające skargę A. Z. na akt Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2056/20 w ten sposób, że w piątym wierszu od dołu zamiast błędnie wpisanego oznaczenia skarżącej "A. Z." wpisać oznaczenie strony skarżącej "A. Z.", 2. oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2056/20, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." odrzucił skargę A. Z. na akt Prezydenta [...] z [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca pełniła funkcję kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu M. B. o wymeldowanie z miejsca pobytu w stałego. Po zakończeniu postępowania administracyjnego aktem z [...] listopada 2019 r. organ przyznał skarżącej wynagrodzenie w kwocie 70 zł – rozstrzygnięcie zostało doręczone w trybie doręczenia zastępczego 4 grudnia 2019 r. Zatem skarga skierowana do WSA w Warszawie 10 września 2020 r. została wniesiona po terminie. Zażalenie złożyła A. Z., zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że Sąd Wojewódzki pominął, iż organ wydał akt w przedmiocie wynagrodzenia kuratora bez wniosku skarżącej, czym naruszył art. 61 § 1 i 2 k.p.a. W ocenie skarżącej dopiero stanowisko organu po otrzymaniu wniosku zainteresowanego otworzyło termin do złożenia skargi na wydane rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie, pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Nie jest zasadna argumentacja zażalenia, jakoby wydanie z urzędu aktu w przedmiocie wynagrodzenia kuratora naruszało art. 61 § 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) zwanej dalej "k.p.a.". Niewątpliwie wynagrodzenie kuratora nie jest przyznawane postanowieniem wydawanym w postępowaniu administracyjnym, a aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ponieważ kwestia ta nie jest sporna pomiędzy stronami, wystarczające jest odniesienie się w tym zakresie do ugruntowanego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki NSA z: 19 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2108/13, LEX nr 1528998, sygn. akt I OSK 2636/12, LEX nr 1529034 i sygn. akt I OSK 2748/12, LEX nr 1529036). Konsekwencją powyższego jest ustalenie, że przyznanie wynagrodzenia kuratora nie następuje w trybie przepisów k.p.a., nie mają zatem zastosowania przepisy o wszczęciu postępowania (art. 61 k.p.a.). Co za tym idzie, organ był uprawniony do wydania z urzędu aktu z zakresu administracji publicznej w przedmiocie wynagrodzenia kuratora. Natomiast Sąd Wojewódzki błędnie przyjął, iż doręczenie ww. aktu skarżącej nastąpiło 4 grudnia 2019 r. w trybie doręczenia zastępczego. Skoro nie miał zastosowania także przepis art. 44 § 4 k.p.a. przewidujący tzw. fikcję doręczenia, to brak było podstaw prawnych do przyjęcia, iż skarżąca dowiedziała się o przedmiotowym akcie 4 grudnia 2019 r. Istotne jest przy tym, że art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, że skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Nie jest zatem relewantna data, w której strona skarżąca mogła dowiedzieć się o wydaniu aktu, a wyłącznie data, w której o ww. akcie strona skarżąca powzięła wiedzę. Wykładnia przeciwna w sposób nieuprawniony rozszerzałaby zastosowanie art. 44 § 4 k.p.a. na niekorzyść skarżącej, wobec czego brak było podstaw prawnych do zastosowania ww. przepisu wprost, jak i na zasadzie analogii. Tym niemniej, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżąca dowiedziała się o akcie organu z [...] listopada 2019 r. przez skuteczne doręczenie pisma z [...] stycznia 2020 r. wzywającego do wystawienia faktury, co nastąpiło 31 stycznia 2020 r. Rację ma zatem organ, iż od 31 stycznia 2020 r. należy liczyć termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Jako że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona 10 września 2020 r., prawidłowo WSA w Warszawie odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.