III OZ 32/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2022 r., sygn. akt VII SPP/Wa 220/22 o odrzuceniu zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2022 r. sygn. VII SPP/Wa 220/22 w sprawie ze skargi A. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1849/17 postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 grudnia 2022 r., sygn. akt VII SPP/Wa 220/22, odrzucił zażalenie A. P. (dalej: skarżąca) na postanowienie tego Sądu z dnia 18 listopada 2022 r. w sprawie ze skargi A. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1849/17. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 11 października 2022 r., VII SPP/Wa 220/22, starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem z dnia 29 października 2022 r. skarżąca wniosła sprzeciw od postanowienia z dnia 11 października 2022 r. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2022 r. zmieniono zaskarżone postanowienie w ten sposób, że umorzono postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącej prawa pomocy. Poinformowano również skarżącą, że na ww. postanowienie nie przysługują środki odwoławcze. Pismem z dnia 6 grudnia 2022 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 18 listopada 2018 r. Wskazanym na wstępie postanowieniem Sąd pierwszej instancji uznał wniesione zażalenie za niedopuszczalne i na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a." orzekł o jego odrzuceniu. W uzasadnieniu wskazał, że żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości złożenia środka zaskarżenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 P.p.s.a. (rozpoznające sprzeciw od postanowienia referendarza), o czym skarżąca została pouczona. Wydane zatem przez Sąd meriti orzeczenie na podstawie art. 260 P.p.s.a., prawomocnie kończy postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy i nie przysługuje na nie żaden środek zaskarżenia. Zażalenie (zatytułowane "sprzeciw") na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W takiej sytuacji Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zdanie drugie P.p.s.a.) Oznacza to, że skoro Sąd Wojewódzki rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez niego postanowienie (art. 260 P.p.s.a.) jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Przepis art. 178 P.p.s.a. natomiast stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, (a więc odpowiednio również zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. W niniejszej sprawie skarżącej nie przysługiwało zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 18 listopada 2022 r., a więc zażalenie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu, o czym prawidłowo orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.