III OZ 306/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku H. P. o dokonanie wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2025 r. sygn. akt III OZ 306/25 w sprawie ze sprzeciwu H. P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 16 sierpnia 2024 r., nr SKO Gd/4384/23 w przedmiocie wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia.

Postanowieniem z 17 czerwca 2025 r., sygn. akt III OZ 306/25 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie H. P. (dalej: "skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 22 kwietnia 2025r., sygn. akt II SA/Gd 972/24 o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II z 3 grudnia 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że skarżący nie usunął braku formalnego zażalenia i nie podpisał zażalenia. Zatem Sąd I instancji prawidłowo odrzucił wniesione zażalenie. Skarżący pismem z 3 lipca 2025 r. wniósł o dokonanie wykładni ww. postanowienia podnosząc, że jest zdezorientowany i że nie rozumie co końca co oznacza decyzja Sądu tj. czy sprawa został zakończona czy nie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek o dokonanie wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2025 r., sygn. III OZ 306/25 nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Stosownie zaś do art. 166 p.p.s.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Podkreślenia przy tym wymaga, że wniosek o dokonanie wykładni orzeczenia nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem Sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Wykładni podlega sentencja orzeczenia, zaś wątpliwości co do jego uzasadnienia wyjaśniane mogą być w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne dla dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 1011/07). Uwzględnienie wniosku może nastąpić jedynie, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie zmierza do udzielania odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 1011/07). Zważywszy na powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni postanowienia z 17 czerwca 2025 r., sygn. akt III OZ 306/25. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego postanowienia, jak i jego uzasadnienie są sformułowane w sposób czytelny. Nie zachodzą wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. W sposób jasny wskazano bowiem przedmiot sprawy oraz sposób rozstrzygnięcia, a w uzasadnieniu podstawę prawną, jak również motywy jakimi kierował się Sąd zajmując stanowisko w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił dlaczego oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II z 3 grudnia 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wskazując, że skoro skarżący nie usunął braku formalnego zażalenia to Sąd I instancji prawidłowo odrzucił wniesione zażalenie. Uzasadnienie wniosku o dokonanie wykładni postanowienia sprowadza się zaś w istocie do udzielenia stronie wnioskującej odpowiedzi na postawione przez nią pytania, co nie mieści się w pojęciu wykładni postanowienia i jest niedopuszczalne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący w rozpoznanym wniosku o dokonanie wykładni nie wskazał rzeczywistych wątpliwości co do treści ww. orzeczenia, a to w żaden sposób nie może być podstawą do wydania postanowienia o dokonaniu jego wykładni. Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw do dokonania wykładni postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. oraz 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.