III OZ 276/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 799/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 20 kwietnia 2023 r., SKO-PW-4171-90/22 w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania urządzeń zapobiegających szkodom postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 27 października 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 799/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "Sąd I. instancji", "WSA w Krakowie"), po rozpoznaniu wniosku M.D. (dalej: "skarżąca"), odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu (dalej: "SKO", "organ odwoławczy", organ II. instancji) z 20 kwietnia 2023 r., SKO-PW-4171-90/22 w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Pismem z 13 listopada 2023 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, wywiodła zażalenie na ww. postanowienie WSA w Krakowie z 27 października 2023 r. W zażaleniu wskazano, że wykonanie obowiązków nałożonych na skarżącą związane będzie z koniecznością poniesienia istotnych nakładów finansowych. Zdaniem skarżącej, nakłady te mogą w kontekście rozstrzygnięcia postępowania sądowoadministracyjnego okazać się nie zasadne. W ocenie skarżącej, zasady wiedzy i doświadczenia życiowego wskazują, że w niniejszej sprawie aktualizują się przesłanki wstrzymania zaskarżonych decyzji. Wyrokiem z 6 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 799/23 WSA w Krakowie oddalił skargę na decyzję SKO z 20 kwietnia 2023 r. Pismem z 16 lutego 2024 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, wywiodła skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Krakowie z 6 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 799/23. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Pojęcie "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają uzasadnienia w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21, z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Samo powołanie określonych twierdzeń na okoliczności związane z np. sytuacją materialną czy majątkową strony skarżącej nie jest wystarczające do uznania, że wniosek spełnia przesłanki zawarte w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (post. NSA: z 3.7.2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, z 6.2.2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, z 18.3.2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 - CBOSA). Obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie oznacza, że strona może poprzestać na gołosłownych, lakonicznych oświadczeniach, tak jak to uczyniła skarżąca w tej sprawie. Uzasadnienie wniosku w tym zakresie sprowadza się do kwestii poniesienia bliżej nieokreślonych kosztów związanych z wykonaniem urządzeń zapobiegających szkodom. Tego rodzaju stwierdzenia nie można ocenić w kategorii trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Gołosłowne odwołanie się do zasad wiedzy i doświadczenia życiowego również nie mogło odnieść zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.