III OSK 1626/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.D. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta Limanowa z dnia 8 listopada 2022 r., ZP.6331.7.2020 w sprawie ze skargi kasacyjnej M.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 799/23 w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 20 kwietnia 2023 r., SKO-PW-4171-90/22 w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania urządzeń zapobiegających szkodom postanawia oddalić wniosek.

Postanowieniem z 27 października 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 799/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "Sąd I. instancji", "WSA w Krakowie"), po rozpoznaniu wniosku M.D. (dalej: "skarżąca"), odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu (dalej: "SKO", "organ odwoławczy", organ II. instancji) z 20 kwietnia 2023 r., SKO-PW-4171-90/22 w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom. Pismem z 13 listopada 2023 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, wywiodła zażalenie na ww. postanowienie WSA w Krakowie z 27 października 2023 r. Zażalenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2024 r., sygn. akt III OZ 276/24. Wyrokiem z 6 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 799/23 WSA w Krakowie oddalił skargę na decyzję SKO z 20 kwietnia 2023 r. Pismem z 16 lutego 2024 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, wywiodła skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Krakowie z 6 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 799/23, w której zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta Limanowa z 8 listopada 2022 r., ZP.6331.7.2020. Wniosek nie został uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczenia wymaga, że dopiero, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wstrzymać wykonanie także innych decyzji wydanych w granicach tej samej sprawy. Nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, którą jest decyzja organu II instancji (zob. postanowienie NSA z 18.10.2012 r., I OSK 2484/12, LEX nr 1269655). Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi przez organ sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcie "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają uzasadnienia w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21, z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (tak m.in. postanowienie NSA z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21). Przenosząc poczynione rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że wniosek nie tylko dotyczy wstrzymania wykonania decyzji organu I. instancji, ale przede wszystkim nie został w ogóle uzasadniony. Skarżąca nie przedstawiła żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania postanowienia. Wobec braku odrębnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu niemożliwa była jego merytoryczna ocena (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, CBOSA). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.