III OZ 252/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1909/24 w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 27 września 2024 r., nr ZSPR.440.735.2019.PR.ŁK w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 1 postanowienia z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1909/24 odrzucił skargę A. J. (dalej także jako: skarżący) na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 27 września 2024 r., nr ZSPR.440.735.2019.PR.ŁK w przedmiocie przetwarzania danych osobowych, a w punkcie 2 zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 złotych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżący pismem z dnia 18 lutego 2025 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 listopada 2024 r., został wezwany do uzupełnienia braków formalnych złożonej przez niego skargi poprzez jej podpisanie – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 18 lutego 2025 r., co wynika z urzędowego poświadczenia doręczenia, a skarżący w odpowiedzi na nie w dniu 21 lutego 2025 r. nadesłał – drogą elektroniczną – pismo mające stanowić wykonanie wezwania Sądu wraz załącznikami, w tym skargą na ww. decyzję. Jednak, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nadesłany w załączniku do pisma elektronicznego egzemplarz skargi nie został opatrzony podpisem skarżącego i stanowił jedynie skan dokumentu podpisanego własnoręcznym podpisem. W związku z tym Sąd I instancji przyjął, że wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi pozostało bez odpowiedzi, a skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w zakreślonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie terminie. Skarżący wywiódł w terminie do zaskarżenia powyższego postanowienia zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2025 r. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przekazanie sprawy do dalszego procedowania oraz o uwzględnienie uprzednio wniesionego wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że w jego ocenie nadesłany przez niego pismem elektronicznym skan skargi opatrzonej własnoręcznym podpisem zachowuje walor podpisu w myśl art. 46 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący zwrócił także uwagę na wady funkcjonalne systemu ePUAP, które jego zdaniem wprowadzają obywateli w błąd. W ocenie skarżącego, gdyby instrukcja użytkowania ePUAP zawierała wyraźne wskazanie, że załączniki również muszą być podpisane, to do sytuacji takiej jak ta, która zaistniała w niniejszej sprawie, by nie doszło. Zdaniem skarżącego zastosowanie rygoru odrzucenia skargi w sytuacji niezawinionej i wynikającej z braku transparentności systemu teleinformatycznego jest nieproporcjonalne i narusza konstytucyjne prawo do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie mogło zostać uwzględnione. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis tej strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Natomiast z art. 46 § 2a p.p.s.a. wynika, że w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Z kolei zgodnie z art. 46 § 2b p.p.s.a., zasady podpisywania przewidziane w art. 46 § 2a dotyczą także załączników do pism wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczności niniejszej sprawy nie pozwalają na uznanie, że wniesiona przez niego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga została prawidłowo podpisana. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w wykonaniu wezwania Sądu do podpisania skargi nadesłał, za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej, skan podpisanej własnoręcznie skargi. Skarżący podpisał przy tym prawidłowo jedynie pismo przewodnie, zaś załącznik do pisma ogólnego, zawierający skargę w postaci odrębnego dokumentu elektronicznego, nie został przez skarżącego oddzielnie elektronicznie podpisany. Treść art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 46 § 2a i § 2b p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że uniemożliwia to uznanie, że braki formalne skargi zostały przez skarżącego skutecznie uzupełnione, co w konsekwencji nie pozwala na nadanie jej – jako wciąż obarczonej brakiem formalnym - dalszego biegu i stanowi podstawę do jej odrzucenia. Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że okoliczności niniejszej sprawy stanowiły podstawę do odrzucenia skargi A. J. w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z powyższych względów nie było podstaw do uwzględnienia wniesionego zażalenia, co skutkowało jego oddaleniem w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.