III OZ 231/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 marca 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 365/26 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Rektora Uniwersytetu SWPS w Warszawie z 5 grudnia 2025 r. nr 2273/2025 w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 24 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Wa 365/26, odrzucił skargę M. R. (dalej: "skarżący"), z uwagi na wniesienie jej po terminie. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał, że zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 8 grudnia 2025 r. W związku z tym, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 7 stycznia 2026 r. Skarżący nadał skargę 8 stycznia 2026 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Z tych względów Sąd I instancji, skargę jako spóźnioną odrzucił. Skarżący nie zgodził się z powyższym postanowieniem i wniósł zażalenie zarzucając naruszenie art. 83 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 11 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061, dalej: "k.c.") poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd. Jest to również termin prekluzyjny w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 95/12). Sąd, odrzucając skargę, nie bada zatem, czy niedochowanie terminu do jej wniesienia było zawinione przez skarżącego czy nie. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 8 grudnia 2025 r. Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, jak wynika z art. 53 § 1 p.p.s.a., jest terminem oznaczonym w dniach. Dlatego, stosownie do art. 111 k.c., termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia (§ 1), a jeżeli początkiem tego terminu jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym ono nastąpiło (§ 2). Tym samym trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi rozpoczął swój bieg od dnia następnego tj. 9 grudnia 2025 r. i upływał z dniem 7 stycznia 2026 r. Zatem skarga, którą skarżący nadał 8 stycznia 2026 r., została złożona z uchybieniem terminu. Uprawniona była tym samym ocena Sądu I instancji, że skarga została złożona po terminie, przez co podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.