III OZ 223/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 lutego 2026 r. sygn. akt II SA/Wa 2255/25 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 17 września 2025 r. nr DS.523.55.2024.PR.DT/304960,304961,304962 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 17 września 2025 r. nr DS.523.55.2024.PR.DT/304960,304961,304962 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie.

J. S. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "PUODO", "organ") z 17 września 2025 r. nr DS.523.55.2024.PR.DT/304960,304961,304962 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Zaskarżoną decyzję PUODO wydał po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zainicjowanego skargą R. K. i R. K. 1 (dalej: "uczestnicy postępowania") na nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez skarżącą, polegające na przetwarzaniu ich danych osobowych bez podstawy prawnej, w zakresie wizerunków i głosów, za pomocą monitoringu audio-wizualnego. Organ nakazał J. S. w ww. decyzji zaprzestania przetwarzania danych osobowych uczestników postępowania oraz ich usunięcie z dotychczas utrwalonych nagrań. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji PUODO wskazał art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a.") w związku z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781) oraz art. 6 ust. 1 i art. 58 ust. 2 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - Dz. Urz. UE L 119 z dnia 4 maja 2016 r., str. 1; Dz. Urz. UE L 127 z dnia 23 maja 2018 r., str. 2; Dz. Urz. UE L 74 z dnia 4 marca 2021 r., s. 35). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "(...) z uwagi na nieustanne zagrożenie życia i zdrowia skarżącej oraz jej mamy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 13 lutego 2026 r. sygn. akt II SA/Wa 2255/25 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek uzasadniających ochronę tymczasową. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych, dowodów bądź argumentów obrazujących konkretne relacje pomiędzy brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu I instancji, skarżąca nie wykazała, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie wyjaśniła na czym miałaby polegać trudność ich odwrócenia. Sąd I instancji zwrócił przy tym uwagę, że podejmując decyzję w sprawie z wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej, powinien wziąć pod uwagę nie tylko interes prawny strony skarżącej, czy interes publiczny, ale także interes prawny uczestnika postępowania. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") poprzez mylne uznanie braku wykazania przez skarżącą niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W odpowiedzi na zażalenie uczestnicy postępowania wnieśli o jego oddalenie i utrzymanie w mocy postanowienia Sądu I instancji. W pismach z 9 kwietnia 2026 r. i 12 maja 2026 r. uczestnicy postępowania podtrzymali stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem przesłanką uwzględnienia wniosku jest stwierdzenie przez Sąd, iż wykonanie decyzji wyrządziłoby znaczną szkodę lub spowodowałoby skutki trudne do odwrócenia. Przy czym przewidziana w tym przepisie ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Wyjaśnić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu została powołana do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie taki akt mógłby dla strony wywołać, zanim zostanie zbadany przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że jego wykonanie faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przesłanki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi – wzruszony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że wniosek J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego nie oznacza automatyzmu w blokowaniu realizacji wynikających z niego praw i obowiązków. W takim przypadku Sąd ocenia, czy podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, aby sąd, w oparciu o konkretne dane, mógł stwierdzić, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania aktu istotnie trudne do odwrócenia. Zauważyć należy, iż wykonanie każdego aktu pociąga za sobą określone konsekwencje, zaś jego uchylenie powoduje, że wykonanie tego aktu okazuje się zbędne. Istotą ochrony tymczasowej jest przeciwdziałanie takim skutkom wydanego aktu, które byłyby trudne do naprawienia pomimo przywrócenia stanu sprzed jego wydania. Odnosząc się do argumentacji skarżącej, wskazującej na zapewnienie jej bezpieczeństwa, zauważyć należy, iż przesłanki dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji muszą być z nią bezpośrednio związane. Nie można zatem za podstawę wstrzymania wykonania decyzji z 17 września 2025 r. uznać podnoszonych przez skarżącą okoliczności, które nie są bezpośrednim efektem wykonania tej decyzji. Okoliczności te (oraz wywołane nimi ewentualne skutki) nie mogą być bowiem uznane za bezpośredni skutek wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji dotyczącej obowiązku zaprzestania przetwarzania danych osobowych R. K. 1 i R. K.. Brak bezpośredniego związku między wykazywanym przez stronę zagrożeniem a wykonaniem kwestionowanej decyzji w okolicznościach tej konkretnej sprawy oznacza, iż nie ma podstaw do jej wstrzymania. Podkreślenia wymaga, iż nieodwracalne skutki wykonania decyzji muszą być realne i odnosić się do zagrożeń, jakie wywołuje bezpośrednio wykonanie decyzji, której wstrzymania strona się domaga. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowało wystąpieniem następstw, o jakich mowa w omawianym przepisie. Każde orzeczenie w przedmiocie przetwarzania danych osobowych rodzi określone skutki. Jednakże, by możliwe było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania takiej decyzji, wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji o zaprzestaniu przetwarzania danych osobowych będzie znaczna, a jej skutki trudne do odwrócenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wykazała, że w sytuacji wykonania zaskarżonej decyzji, tj. dezaktywowania monitoringu zostanie narażona na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpią trudne do odwrócenia skutki. Przedstawiona w zażaleniu argumentacja świadczy wyłącznie o występujących konfliktach między skarżącą a jej sąsiadami a więc stanowi element subiektywnie odbieranego stanu faktycznego. To zaś nie może być podstawą przyznania ochrony tymczasowej. Należy podkreślić, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może bowiem stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, musi istnieć realne, wymierne i bezpośrednie zagrożenie wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, poparte faktami wraz z odnoszącymi się do nich dowodami (por. postanowienia NSA z: 21 października 2020 r. sygn. akt I OZ 732/20; 29 listopada 2011 r. sygn. akt I OZ 897/11; 21 grudnia 2009 r. sygn. akt I OZ 1136/09). W konsekwencji nie można uznać, aby powoływana przez skarżącego trudna sytuacja zdrowotna i bytowa jego ojca była bezpośrednio i wyłącznie zależna od kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.