III OZ 188/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 704/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg K.C., G.K., G.G., M.B., M.P. i R.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 lutego 2025 r. nr SKO.4170/110/2024 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 2 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 704/25, po rozpoznaniu wniosku M.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg K.C., G.K., G.G., M.B., M.P. i R.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 lutego 2025 r. nr SKO.4170/110/2024 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 704/25, po rozpoznaniu sprawy ze skarg K.C., G.K., G.G., M.B., M.P. i R.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 lutego 2025 r. nr SKO.4170/110/2024 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, oddalił skargi. Postanowienie z dnia 2 grudnia 2025 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stało się przedmiotem zażalenia G.G. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Z kolei skargi kasacyjne od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiedli M.B. oraz G.G. W obu skargach kasacyjnych zawarto wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji środowiskowej, wskazując, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W świetle art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie w/w przepisu jest zabezpieczenie interesów skarżącego przez wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem pierwszej instancji – wskutek wydania wyroku lub postanowienia – powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku w tym zakresie (por. postanowienia NSA z dnia: 3 października 2018 r. sygn. akt II GZ 325/18; 26 listopada 2020 r. sygn. akt II GZ 348/20; 10 stycznia 2023 r. sygn. akt II GZ 489/22). Oznacza to, że po wydaniu przez wojewódzki sąd administracyjny orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest również rozpoznawanie przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a postępowanie wszczęte zażaleniem podlega umorzeniu. W przypadku bowiem zasadności takiego zażalenia sąd pierwszej instancji nie miałby podstawy do ponownego rozpoznania wniosku skarżącego (por. postanowienia NSA z dnia: 11 marca 2026 r. sygn. akt I GZ 75/26; 18 lipca 2018 r. sygn. akt II OZ 770/18; 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OZ 363/18; 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II OZ 1514/17; 13 listopada 2019 r. sygn. akt II GZ 261/19; 22 kwietnia 2021 r. sygn. akt II GZ 115/21; 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt II FZ 461/19). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, iż skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 704/25 oddalił skargi K.C., G.K., G.G., M.B., M.P. i R.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 lutego 2025 r. nr SKO.4170/110/2024 – to w konsekwencji postępowanie wszczęte zażaleniem G.G. na postanowienie z dnia 2 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 704/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podlega umorzeniu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 86f ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia. Ubocznie wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 maja 2026 r. sygn. akt III OSK 796/26, po rozpoznaniu (zawartych w skargach kasacyjnych M.B. oraz G.G. od wyroku z dnia 2 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 704/25) wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia – odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.