III OZ 186/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1773/23 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1773/23 w sprawie ze skargi T. W. na rozkaz personalny Dowódcy [...] z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy pasywnej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako: Sąd pierwszej instancji) postanowieniem z dnia 29 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1773/23, odrzucił zażalenie T. W. (dalej jako: skarżący) na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1773/23, o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego Dowódcy [...] z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy pasywnej. Przedstawiając w uzasadnieniu powołanego na wstępie rozstrzygnięcia stan sprawy, Sąd pierwszej instancji podał, że odpis wspomnianego postanowienia z dnia 15 listopada 2023 r. z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 18 grudnia 2023 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji w tej dacie przez dorosłego domownika). Siedmiodniowy termin na złożenie zażalenia od postanowienia z dnia 15 listopada 2023 r. upłynął w dniu 27 grudnia 2023 r., stosownie do art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z póżn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Skarżący zażalenie na ww. postanowienie wniósł natomiast w dniu 28 grudnia 2023 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu. Wobec tego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że był zobligowany do odrzucenia tego zażalenia, jako wniesionego z uchybieniem terminu. Skarżący na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 29 stycznia 2024 r. złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia i nadanie biegu zażaleniu na postanowienie z dnia 15 listopada 2023 r. Wskazał, że w dacie nadania korespondencji zawierającej odpis postanowienia z dnia 15 listopada 2023 r. przebywał w miejscowości [...] w związku ze [...]. Wykonywał obowiązki służbowe, [...] i nie mógł korzystać z telefonu komórkowego, na okoliczność faktu [...]. Dorosły domownik, który odebrał skierowaną do skarżącego korespondencję sądową jest osobą silnie skonfliktowaną ze skarżącym i nie powiadomił Dowódcy skarżącego celem przekazania informacji, ani skarżącego o korespondencji. Skarżący korespondencję zauważył dopiero po powrocie ze zgrupowania i złożył zażalenie w terminie 7 dni od ustaniu przyczyny. Jednocześnie skarżący zaznaczył, iż korespondencja nie była dublowana do jednostki wojskowej, gdzie obecnie służy skarżący, a Sąd pierwszej instancji posiadał wcześniej informację o służbie żołnierza-skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Z kolei zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po terminie. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle powyższych przepisów Sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1773/23. Z akt sprawy wynika bowiem, że termin do wniesienia ww. zażalenia upłynął w dniu 27 grudnia 2023 r., natomiast skarżący zażalenie to nadał w placówce pocztowej w dniu 28 grudnia 2023 r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Przy czym stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy doręczenie dorosłemu domownikowi korespondencji skierowanej dla skarżącego było skuteczne w myśl art. 72 § 1 w zw. z art. 69 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie, wobec zarzutów skarżącego, wyjaśnić trzeba, iż doręczenie korespondencji w oparciu o art. 71 § 1 p.p.s.a nie dotyczy żołnierzy zawodowych, dla których jednostka wojskowa jest miejscem pracy. Skarżący nie powiadomił też Sądu pierwszej instancji o zmianie adresu dla doręczeń, adres zaś "zgrupowania", na które wskazuje skarżący nie mógł być Sądowi znany z urzędu. W tym stanie rzeczy postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 29 stycznia 2024 r. jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie podlega oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji