III OZ 185/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 12 grudnia 2022 r., sygn. akt III SO/Gl 16/22 o wymierzeniu grzywny w sprawie z wniosku J.B. o wymierzenie grzywny A. w B. za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 12 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu wniosku J.B. (dalej: skarżący) wymierzył A. w B. (dalej: organ) grzywnę za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że 17 lutego 2022 r. skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ poinformował skarżącego, że nie jest podmiotem publicznym, nie wykonuje zadań publicznych i jest zobowiązany do udostępnienia jedynie informacji na temat wydatkowania środków pozyskanych ze źródeł publicznych. Następnie 5 maja 2022 r. skarżący ponowne wezwał organ do udostępnienia informacji publicznej i uzupełnienia udzielonej odpowiedzi. Pismem z 9 czerwca 2022 r. organ odmówił udzielenia żądanych informacji ze względu na tajemnicę handlową. W związku z tym 5 lipca 2022 r. skarżący złożył w organie skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Do dnia złożenia przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny, skarga nie została przekazana do Sądu. Wymierzając grzywnę Sąd I instancji podkreślił, że w piśmie z 30 września 2022 r. organ zaprzeczył, że skarga do niego wpłynęła. Dopiero na kolejne wezwanie Sądu I instancji organ przesłał skargę nie wyjaśniając przyczyn niewypełnienia ustawowego obowiązku przekazania skargi w terminie. W ocenie Sądu I instancji, nie ulega wątpliwości, że skarga została przekazana do Sądu z naruszeniem ustawowego terminu. W konsekwencji spełnione zostały przesłanki nałożenia grzywny. Ustalając wysokość nałożonej grzywny Sąd I instancji uznał, że kwota 500 zł będzie wystarczająca do realizacji celów grzywny i uzasadniona postępowaniem organu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł organ. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. – dalej: u.d.p.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. (w tym przypadku w związku z art. 21 pkt 1 u.d.p.), sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.). Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ nie wykonał obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., ponieważ w terminie nie przesłał skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę. Zostały więc spełnione przesłanki do wymierzenia grzywny temu organowi. Wynika to jednoznacznie z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy. Zarzuty zażalenia nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd I instancji dokonał analizy całokształtu sprawy wszczętej wnioskiem o wymierzenie grzywny. Sąd I instancji uwzględnił krótszy, przewidziany przepisem szczególnym termin wynikający z art. 21 pkt 1 u.d.p. Tego rodzaju krótszy termin nie jest okolicznością usprawiedliwiającą opieszałość organu w przekazaniu skargi, ale okolicznością, która dodatkowo przemawia za koniecznością wymierzenia grzywny. Krótszy termin na przekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy wynika bowiem bezpośrednio z przepisów powszechnie obowiązującego prawa i celowo został w ten sposób określony przez ustawodawcę. Wynika to z wagi jaką ustawodawca przykłada do spraw dostępu do informacji publicznej, które powinny zostać załatwione w jak najkrótszym terminie. Na organach, nawet w przypadku organów w znaczeniu funkcjonalnym, jak ma to miejsce w tej sprawie, spoczywa obowiązek zapewnienia terminowego przekazania skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stąd też wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny był uzasadniony, a Sąd I instancji trafnie przyjął, że w okolicznościach tej sprawy uzasadnione było wymierzenie grzywny w wysokości 500 zł. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.