III OZ 1383/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2250/20 o odrzuceniu skargi E.P. na Rektora SWPS Uniwersytetu Humanistycznospołecznego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 21 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E.P. (dalej: skarżąca) na Rektora SWPS Uniwersytetu Humanistycznospołecznego w Warszawie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że w skardze z 25 września 2020 r., skarżąca wskazała m.in., że: "Ze względu na uporczywe skreślanie przekazano sprawę do J.M. Rektora Uniwersytetu SWPS. Jedyną odpowiedzią było kolejne skreślenie z listy studentów. W związku z rażącą dyskryminacją proszę o pomoc." Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 listopada 2020 r., skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej sprecyzowanie polegające na jednoznacznym wskazaniu co jest przedmiotem skargi. Poinformowano stronę, że należy wskazać organ, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, datę, numer zaskarżonej decyzji, postanowienia, aktu lub czynności, a jeśli sprawa dotyczy bezczynności lub przewlekłości organu należy wskazać wniosek, którego organ nie rozpatrzył w formie prawem przewidzianej lub, w stosunku do którego postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły. Skarżąca została pouczona, że pisma do Sądu powinny być jasno i precyzyjnie formułowane, czyli w sposób umożliwiający ustalenie treści żądania. Wskazano również, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni spowoduje jej odrzucenie. W piśmie z 25 grudnia 2020 r. skarżąca wskazała, że: "Sprawa dotyczy bezczynności SWPS Uniwersytetu Humanistycznospołecznego (w szczególności uniemożliwienia sfinalizowania studiów)." Odrzucając skargę Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżąca odpowiedziała na wezwanie Sądu, jednak nie wskazała wniosku, którego organ nie rozpoznał, podnosząc jedynie, że uniemożliwiono jej sfinalizowanie studiów. Oznacza to, że skarżąca nie wskazała przedmiotu zaskarżenia. Z tego względu Sąd I instancji uznał skargę za niedopuszczalną. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga, spełniająca wymogi pisma procesowego określone w art. 46 p.p.s.a., powinna wskazywać zaskarżoną decyzję, postanowienie, inny akt lub czynność, ewentualnie oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania dotyczy skarga, jak również określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji w tej sprawie. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarga została sformułowana w sposób uniemożliwiający ustalenie przedmiotu sprawy. Stąd też Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącą do sprecyzowania, co jest przedmiotem zaskarżenia. Skarżąca odpowiedziała na wezwanie Sądu I instancji, ale nadal nie wskazała precyzyjnie, czego dotyczy jej skarga, a w szczególności nie wskazała na czym polegała bezczynność organu w tej sprawie. Stąd Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, a skarga podlegała odrzuceniu. Oznacza to, że zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.