III OZ 136/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 417/19 o odrzuceniu zażalenia R.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 października 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 417/19 o odrzuceniu skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 417/19 w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 9 października 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 417/19 odrzucił skargę kasacyjną R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 417/19, oddalającego skargę R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W dniu 6 listopada 2020 r. R.S. wniósł do Sądu osobiście sporządzone i podpisane przez siebie pismo, stanowiące zażalenie na postanowienie z dnia 9 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 30 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 417/19 odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7, § 2 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego odrzucające skargę kasacyjną przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Zażalenie to powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (z uwzględnieniem art. 175 § 2 -3 P.p.s.a.). Niesporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przez jedną z osób wymienionych w art. 194 § 4 P.p.s.a. jest nieusuwalnym brakiem powodującym odrzucenie zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący, nie będąc do tego uprawniony, sporządził i wniósł zażalenie osobiście, a nie za pośrednictwem ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika. Zażalenie to podlegało zatem odrzuceniu, jako niedopuszczalne. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia R.S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie z zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 194 § 4 P.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2-3 tej ustawy stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 (art. 197 § 2 P.p.s.a.). Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący R.S. należał do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1-3 P.p.s.a., a złożone w tej sprawie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało sporządzone przez niego osobiście, Sąd pierwszej instancji zatem prawidłowo uznał, że zażalenie było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowej sprawie nie ma również podstaw do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność art. 194 § 4 i art. 175 § 1 P.p.s.a. z "podstawowymi zasadami" określonymi w Konstytucji RP, o co wnosił R.S. w zażaleniu. Wyjaśnić należy, iż przedstawienie przez Sąd Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego musi być poprzedzone stwierdzeniem zaistnienia w konkretnej sprawie niedającej się usunąć w drodze wykładni wątpliwości co do konstytucyjności aktu normatywnego, od której rozstrzygnięcia zależy orzeczenie o przedmiocie sprawy. Instytucja pytania prawnego, przewidziana art. 193 Konstytucji RP, nie daje skarżącemu w postępowaniu sądowoadministracyjnym uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest wątpliwość powstała w składzie orzekającym co do zgodności przepisu prawa z Konstytucją RP, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem (por. postanowienie NSA z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt I OZ 653/11, LEX nr 964711). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie miał wątpliwości co do zgodności przepisów art. 194 § 4 i art. 175 § 1 P.p.s.a. z Konstytucją RP. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.