III OZ 1349/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2022 r. sygn. akt III OZ 1349/21 o oddaleniu zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SAB/Kr 48/21 o odrzuceniu skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: oddalić wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt III OZ 1349/21, oddalił zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SAB/Kr 48/21 o odrzuceniu skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia. Pismem z dnia 7 lutego 2022 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie ww. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, "wobec nie wyczerpania zakresu rozpoznania sprawy i zakresu podmiotowego, przedmiotowego, jak i prawnego, a w tym tez zakresie przyjęcia wyłącznie jednostronnego stanowiska składu orzekającego w pierwszej instancji i stanowiska skarżonego komendanta Policji w zakresie sprawy ze stosunku służbowego i w zakresie sprawy funkcjonariusza Policji który uzyskał uprawnienia emerytalne dla funkcjonariuszy Policji przyznane przepisami ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji i ich rodzin, a w tym zakresie związania normami ustawowymi, por. I OSK 418/10 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej: "P.p.s.a." strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten określa dwa przypadki, w jakich sąd może dokonać uzupełnienia wyroku. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis art. 157 § 1 P.p.s.a. na mocy art. 166 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniem z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt III OZ 1349/21, oddalił zażalenie skarżącego, a zatem orzekł o całości żądania zawartego w tym zażaleniu, a w sprawie nie zaistniała podstawa do zamieszczenia dodatkowego rozstrzygnięcia, które według przepisów ustawy miałby Sąd ten zamieścić. Przepisy ustawy – P.p.s.a. nie obligują Sądu do zamieszczenia w tego rodzaju postanowieniu żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że wniosek o uzupełnienie wyroku (postanowienia) nie może zmierzać do zmiany czy uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia. Nie jest więc możliwe uzupełnienie wyroku (postanowienia) w zakresie dotyczącym uzasadnienia (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. C.H.BECK, Warszawa 2015, s. 642 oraz powołane tam orzecznictwo). Takie działanie zmierza w istocie do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności. W tej sytuacji wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza wniosku prowadzi do stwierdzenia, że w istocie zmierza on do zmiany merytorycznej orzeczenia, względnie do uzupełnienia jego uzasadnienia, co, jak już wyżej wskazano, jest niedopuszczalne w ramach instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 oraz w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.