III OZ 119/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Bank [...] S.A. [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 2056/25 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] Bank [...] S.A. [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 26 sierpnia 2025 r., nr DWKSN.523.793.2025.FT.DM w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 23 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 2056/25, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 26 sierpnia 2025 r., nr DWKSN.523.793.2025.FT.DM w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że we wniosku skarżąca podniosła, że zaprzestanie przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w zakresie objętym zaskarżoną decyzją będzie miało trudne do odwrócenia skutki. Obowiązek zaprzestania przetwarzania danych osobowych może rodzić po stronie banku ryzyko nienależytego wykonywania obowiązków ustawowych wynikających z art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Wskutek wykonania decyzji brak będzie w systemie Biura Informacji Kredytowej rzetelnych danych umożliwiających ocenę zdolności kredytowej uczestnika postępowania, a tym samym ewentualne decyzje kredytowe będą udzielane bez uwzględnienia niekorzystnych dla uczestnika danych. Następnie WSA w Warszawie wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Przez znaczną szkodę należy rozumieć taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Strona zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinna wykazać prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanek wymienionych w przytoczonym przepisie. W ocenie Sądu, w sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek nie został poparty wskazaniem jakichkolwiek konkretnych okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej. Skarżąca powołała się jedynie na ustawową przesłankę w postaci trudnych do odwrócenia skutków po wykonaniu zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wskazała, jakie działania będzie musiała podjąć w celu wykonania nakazu nałożonego przez organ, nie wyjaśniła, jakie skutki wywoła wykonanie zaskarżonej decyzji, która dotyczy danych osobowych uczestnika wynikających jedynie z jednej umowy kredytowej. Uwagi skarżącej dotyczące ewentualnych przyszłych zdarzeń mają jedynie charakter spekulatywny i nie zostały poparte żadnymi faktami mogącymi uzasadniać twierdzenia banku. W konsekwencji przywoływane przez skarżącą argumenty nie przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd podzielił stanowisko, że automatyczne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nakazującej bankowi zaprzestanie przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w praktyce oznaczałoby przyzwolenie na długotrwałe przetwarzanie tych danych, objętych ostateczną i wykonalną decyzją, a wydany w sprawie wyrok mógłby mieć dla uczestnika postępowania walor historyczny w sytuacji, w której okres przetwarzania danych ulegnie zakończeniu w trakcie postępowania przed sądami administracyjnymi. Porównując sytuację prawną uczestnika postępowania oraz skarżącego, należy dojść do wniosku, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby wywołać dużo bardziej dolegliwe skutki względem uczestnika będącego osobą fizyczną, aniżeli dla skarżącego banku. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się Bank, wnosząc zażalenie i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. W odpowiedzi na zażalenie Prezes UODO wniósł o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przewidziana w tym przepisie ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z ich wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnego aktu lub czynności, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 21 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 1548/18, LEX nr 2513909, z 14 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 691/17, LEX nr 2639594). W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że Bank nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku jest bardzo ogólne, lakoniczne i w żaden sposób nie odnosi się do konkretnych okoliczności sprawy. We wniosku nie wskazano jakichkolwiek okoliczności faktycznych związanych ze sprawą. Wyjaśnić wypada, że na Sądzie pierwszej instancji nie spoczywał obowiązek wydania swoistego "orzeczenia wstępnego" i szukania argumentów i dowodów w aktach sprawy, a nawet w samej skardze, na poparcie wniosku złożonego przez Bank. Jak słusznie wskazał NSA w postanowieniu z 19 stycznia 2023 r., III OZ 807/22, wniosek powinien być uzasadniony oddzielnie w sposób kompleksowy lub jednoznacznymi, bezpośrednimi, konkretnymi odniesieniami do treści skargi lub do akt sprawy. Bank powinien przedstawić we wniosku na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, by sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane lub konkretną argumentację odwołującą się do okoliczności sprawy, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Z tych względów za prawidłowe należy uznać rozstrzygnięcie WSA w Warszawie, który odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Na skarżącym spoczywa obowiązek co najmniej uprawdopodobnienia w sposób rzetelny i jasny istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela także stanowisko zaprezentowane w postanowieniu NSA z 7 września 2021 r., III OZ 599/21. W orzeczeniu tym wskazano, że celem ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest uchronienie wnioskodawcy przed określonymi w tym przepisie negatywnymi skutkami wykonania decyzji do czasu zakończenia kontroli sądowoadministracyjnej, jednak należy uwzględnić, że podejmując decyzję w sprawie zastosowania bądź odmowy zastosowania ochrony tymczasowej sąd administracyjny powinien wziąć pod uwagę nie tylko interes prawny skarżącego, czy interes publiczny, ale także interesy prawne i stanowiska innych stron i uczestników postępowania. W tej sprawie ryzyko związane z możliwością utrzymywania stanu bezprawnego przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania przemawia przeciwko zastosowaniu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.