III OZ 111/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.K. i Z.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 18 września 2025 r., sygn. akt II SAB/Lu 86/25 w przedmiocie oddalenia wniosku o dokonanie wykładni uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 8 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Lu 89/24 w sprawie ze skargi T.K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Lu 89/24 wydanym w sprawie ze skargi T.K. i Z.K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wnioskiem z 2 września 2025 r. T.K. i Z.K. ("skarżący") wnieśli o dokonanie wykładni oraz uzupełnienie sentencji postanowienia z 8 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Lu 86/25. Postanowieniem z 18 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wniosek skarżących o dokonanie wykładni uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 8 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Lu 89/24. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że w uzasadnieniu sąd przywołał wskazaną przez skarżących podstawę – "jako podstawę wznowienia wskazała art. 271 pkt 2 [p.p.s.a.]" i odniósł się do tak określonej podstawy wznowienia: "Wbrew zarzutom, przesłankę nienależytej reprezentacji (art. 271 pkt 2) należy odnosić do sytuacji, gdy [...]". Zdaniem Sądu pierwszej instancji powołanie w przedostatnim akapicie uzasadnienia "art. 271 pkt 1 p.p.s.a." nie wywołuje wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia. Pismem z 2 października 2025 r. skarżący złożyli zażalenie na ww. postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub alternatywnie rozstrzygnięcie sprawy we własnym zakresie co do istoty sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie podlegało oddaleniu. W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a."), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Stosownie zaś do art. 166 p.p.s.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Podkreślenia przy tym wymaga, że wniosek o dokonanie wykładni orzeczenia nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem Sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Wykładni podlega sentencja orzeczenia, zaś wątpliwości co do jego uzasadnienia wyjaśniane mogą być w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne dla dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 1011/07). Uwzględnienie wniosku może nastąpić jedynie, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie zmierza do udzielania odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 1011/07). Zważywszy na powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że w sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni postanowienia z 8 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Lu 89/24, bowiem jego sentencja i uzasadnienie są sformułowane w sposób czytelny. Nie zachodzą wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. W sposób jasny wskazano bowiem przedmiot sprawy oraz sposób rozstrzygnięcia, a w uzasadnieniu podstawę prawną, jak również motywy jakimi kierował się Sąd zajmując stanowisko w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił w obszernym uzasadnieniu postanowienia z 8 sierpnia 2025 r. z jakich powodów odrzucił skargę o wznowienie postępowania podając wskazaną przez stronę podstawę prawną, tj. art. 271 pkt 2 p.p.s.a. i odnosząc się do niej merytorycznie. Natomiast wskazanie w przedostatnim akapicie uzasadnienia przepisu art. 271 pkt 1 p.p.s.a., w kontekście wyczerpującego uzasadnienia postanowienia odnoszącego się do art. 271 pkt 2 p.p.s.a., nie wywołuje wątpliwości co do podstawy rozstrzygnięcia wymagających jego wykładni, o czym słusznie orzekł sąd pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sad Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- 2