III OZ 103/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II SPP/Kr 34/24 odrzucające zażalenie T. L. w sprawie ze skargi T. L. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2015 r. Nr ADM 0144-3-247-15/SO w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 19 lipca 2024 r., sygn.. akt II SPP/Kr 34/24, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek T. L., o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi T.L. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2015 r. znak: ADM 0144-3-247-15/SO w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Od ww. postanowienia T. L. wniósł sprzeciw. Postanowieniem z dnia 3 września 2024 r., sygn.. akt jw., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza sądowego. Odpis postanowienia z uzasadnieniem i pouczeniem, że nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia doręczono skarżącemu w dniu 23 września 2024 r. W dniu 30 września 2024 r. skarżący wniósł drogą elektroniczną zażalenie na ww. postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II SPP/Kr 34/24, WSA w Krakowie odrzucił zażalenie. Sąd I instancji stwierdził, że stosownie do treści art. 260 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, o czym stanowi art. 260 § 2 zd. 2 p.p.s.a.. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego zarządzenia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. Również i przepis art. 194 § 1 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem jest rozpoznanie sprzeciwu od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt. 6-8. Postanowienie z dnia 23 października 2024 r. zaskarżył zażaleniem skarżący, w którym wniósł o jego uchylenie. W jego uzasadnieniu stwierdził, że orzeczenia referendarza sądowego nie są orzeczeniami sądu i nie mogą nimi być. Zażalenie na orzeczenie referendarza w całości uchyla to orzeczenie i skład sądu podejmuje ocenę jako skład pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie Sadu I instancji jest prawidłowe. Słusznie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że z treści art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a. wynika, że postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest traktowane przez ustawodawcę jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji, natomiast sprzeciw wniesiony od tego postanowienia jako środek odwoławczy. Tym samym wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw w przedmiocie prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. W konsekwencji wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 3 września 2024 r. podlegało odrzuceniu Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.