III OZ 1/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III Izby Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 26 października 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 772/21 o odrzuceniu skargi K.K. na akt Burmistrza Miasta Hajnówka z [...] października 2018 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia naboru na stanowisko urzędnicze postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 26 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę K.K. (dalej: skarżąca) na akt Burmistrza Miasta Hajnówka z [...] października 2018 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia naboru na stanowisko urzędnicze. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca wniosła skargę na "decyzję Burmistrza Miasta Hajnówka w przedmiocie powołania pana Mariusza Iwaniuk na stanowisko dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Hajnówce". W uzasadnieniu skargi wskazała, że skarga dotyczy działania Burmistrza Miasta Hajnówka oraz dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Hajnówce. Skarżąca wyjaśniła, że kwestionuje przebieg konkursu ze względów formalnych i merytorycznych. Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że jej przedmiotem jest informacja organu z 1 października 2018 r. o wynikach naboru na stanowisko dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Hajnówce, sporządzona na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1260, dalej: u.p.s.). Z akt administracyjnych wynika, że informacja została wywieszona 1 października 2018 r. na dwóch tablicach Urzędu Miasta Hajnówka na okres 3 miesięcy oraz tego samego dnia zamieszczona w BIP Urzędu Miejskiego w Hajnówce. W ocenie Sądu I instancji informacja jest aktem organu administracji publicznej, o którym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Powyższe stanowisko orzecznicze sąd w pełni podziela i uznaje możliwość sądowego zakwestionowania przez skarżącą, wyniku naboru na stanowisko dyrektora MOPS, mającego formę aktu o charakterze władczym, którego adresatem stała się m.in. skarżąca, będąca jednym z kandydatów w postępowaniu konkursowym. Wynik naboru niewątpliwie dotyczy jej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd I instancji wyjaśnił, że wniesienie skargi na akt z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wymaga zachowania terminu z art. 53 § 2 p.p.s.a. Przedmiotowy akt został opublikowany w BIP oraz wywieszony na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Hajnówka, 1 października 2018 r., a więc prawie trzy lata przed wniesieniem przez skarżącą skargi. Skarżąca była uczestnikiem konkursu, a więc nie można uznać, że dowiedziała się o jego wyniku w okresie 30 dni poprzedzających wniesienie skargi. Z uzasadnienia skargi wynika wprost, że przed jej wniesieniem, skarżąca skierowała skargę na działanie organu na podstawie przepisów działu VIII ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.). Oznacza to, że skarżąca dowiedziała się o zaskarżonym akcie, najpóźniej 2 czerwca 2021 r. W konsekwencji wniesienie skargi 21 września 2021 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że skarżąca miała wiedzę o zaskarżonym akcie co najmniej trzy miesiące przed wniesieniem skargi. Oznacza to, że brak podjęcia w tym czasie jakiejkolwiek czynności procesowej zmierzającej do jego wyeliminowania z obrotu prawnego, świadczy o niedochowaniu przez skarżącą należytej staranności. Sąd I instancji nie stwierdził również, żeby brak dochowania przez skarżącą terminu do wniesienia skargi był skutkiem okoliczności lub przeszkody, których strona skarżąca nie była w stanie przezwyciężyć nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji w tej sprawie. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarga została wniesiona po terminie, czego nie kwestionuje skarżąca. Jednocześnie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że uchybienie terminu nastąpiło z winy skarżącej, co uniemożliwiało rozpoznanie skargi na podstawie art. 53 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. W zażaleniu skarżąca wskazuje, że uchybienie nie było znaczne oraz, że w praworządnym państwie pierwszeństwo powinno mieć wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu niezgodnego z prawem, a nie formalne badanie zachowania terminu do wniesienia skargi. Argumenty te nie miały jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ to z woli ustawodawcy wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego ograniczone jest terminem. Niedochowanie tego terminu oznacza, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Norma z art. 53 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. przewiduje odstępstwo od tej zasady, ale jak już wyżej wskazano w tej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że uchybienie terminu nastąpiło z winy strony. Oznacza to, że brak było podstaw do rozpoznania skargi przez Sąd I instancji, a skarga podlegała odrzuceniu. Zaskarżone postanowienie Sądu I instancji jest zatem zgodne z prawem. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.