III OSK 930/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Żak po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej T.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Op 5/23 w sprawie ze skargi T.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2022 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez T.G. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 lutego 2023 roku, sygn. akt II SA/Op 5 23, którym oddalono skargę w/w na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2022 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia [...] lipca 2021 rok inwestor [...] S.A. w [...] zwrócił się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia pod nazwa "[...]", planowanej do realizacji na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...]. Z złożonego wniosku wynika, że planowane przedsięwzięcie obejmuje [...]. Mając na uwadze charakterystykę przedsięwzięcia przedstawioną w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia załączonej do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, powołując się na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019r., poz. 1839) zakwalifikował przedstawione przedsięwzięcie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f powołanego rozporządzenia. W konsekwencji zawiadomił wnioskodawcę i strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia oraz zwrócił się do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wydanie opinii dotyczącej potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w przypadku stwierdzenia braku takiej potrzeby co do zakresu raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r., nr [...], Burmistrz [...]., powołując się na art. 105 § 1 k.p.a. oraz na zamiany wprowadzone z dniem 4 czerwca 2022 roku rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 roku zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, uchylające między innymi § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia - umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył uczestnik postępowania T.G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2022 roku, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielając stanowisko organu I instancji wskazał, że z dniem 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, którym uchylono m.in. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dotyczące instalacji wytwarzających pole elektromagnetyczne. Zdaniem organu, powyższe oznacza, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać środowisko, a w konsekwencji nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie organ przywołał treść § 3 ww. rozporządzenia zmieniającego, zgodnie z którym postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia umarza się. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z treści przepisu art. 71 ust. 2 ustawy wynika zatem, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane jedynie dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zaś obowiązkiem organu jest dokonanie kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia, której dokonuje się na podstawie przepisów rozporządzenia. Określony we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej oraz w załączonych do wniosku dokumentów przedmiot inwestycji jednoznacznie wskazuje, że nie mieści się ona w ogóle w zakresie rozporządzenia, tzn. nie jest nawet przedsięwzięciem zaliczanym do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Niepodleganie natomiast żadnemu ze wskazanych rodzajów przedsięwzięć wyklucza możliwość merytorycznego załatwienia sprawy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Konkludując, organ administracyjny stwierdził, że w sytuacji, w której planowana inwestycja nie mieści się w kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zawsze lub potencjalnie) - w obowiązującym od dnia 4 czerwca 2022 r. aktualnym stanie prawnym - prawnie dopuszczalne jest wyłącznie umorzenie postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. W skardze wniesionej na powyższą decyzję T.G., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów: a) art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza [...] w przedmiocie umorzenia przedmiotowego postępowania, a to z racji błędnego uznania przez organ, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie podlega obowiązkowi uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z racji niewskazania przedmiotowego przedsięwzięcia w aktualnym brzmieniu rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r.; b) art. 7 w związku z art. 77 oraz w związku z art. 80 K.p.a. poprzez niedokonanie przez organ wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, a przez to błędne uznanie, że planowane przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co w efekcie stanowiło podstawę utrzymania decyzji Burmistrza [...] w mocy, którą odstąpiono od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę uznając, że nie posiada ona usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd na wstępie stwierdził, że zgodnie z przepisami art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.), dalej zwanej ustawą, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 powołanej ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a także planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powołanej ustawy. Dalej Sąd i instancji stwierdził, że na etapie rozstrzygania kontrolowanej sprawy w postępowaniu administracyjnym już przed organem pierwszej instancji weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071), dalej zwane rozporządzeniem zmieniającym. Zgodnie z § 5 wskazanego rozporządzenia weszło ono w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. z dniem 4 czerwca 2022 r. Na mocy powołanego powyżej aktu prawnego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) wprowadzono, między innymi, następujące zmiany: w § 2 w ust. 1 uchylono pkt 7 oraz w § 3 w ust. 1 uchylono pkt 8. Na skutek powyższej zmiany, od dnia 4 czerwca 2022 r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się już instalacji [...], w których [...] wynosi nie mniej niż [...],a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka [...]. W tak zmienionym stanie prawnym inwestycja objęta kontrolowanym postępowaniem administracyjnym przestała być przedsięwzięciem, co do którego wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy, co skutkować musiało umorzeniem postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. sąd podniósł także, że zgodnie z § 3 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071), postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie wskazanego rozporządzenia umarza się. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T.G. wnoszą na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania oraz na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 1 p.p.s.a. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. - poprzez jego błędne zastosowanie i w efekcie oddalenie skargi, a to pomimo wystąpienia przesłanek do jej uwzględnienia, a to z racji błędnego ustalenia przez organ, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie podlega obowiązkowi uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z racji niewskazania przedmiotowego przedsięwzięcia w aktualnym brzmieniu rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10.09.2019 r.; b. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. art. 80 k.p.a. - poprzez jego błędne zastosowanie i w efekcie oddalenie skargi, a to pomimo wystąpienia przesłanek do jej uwzględnienia, a to z racji tego, iż organ w przedmiotowej sprawie nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, a przez to błędnie uznanie, że planowane przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co w efekcie stanowiło podstawę utrzymania decyzji Burmistrza [...] w mocy, którą odstąpiono od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjna uczestnik postępowania [...] S.A. w [...] wnosił o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy dania 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Jednocześnie w ust. 2 tegoż artykułu ustawodawca wskazał, realizacje jakiego rodzaju przedsięwzięć musza zostać poprzedzone wydaniem decyzji środowiskowej. Kategoryczne określenie planowanych przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jednoznacznie wskazuje, że organ administracji publicznej nie ma swobody w kwalifikacji danego przedsięwzięcia w kontekście obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej. Jej uzyskanie jest obligatoryjne w przypadkach, gdy planowane przedsięwzięcie odpowiada katalogowi przedsięwzięć z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zaś jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie na zakwalifikowanie przedsięwzięcia do danej kategorii powinny mieć zobiektywizowane czynniki. W powołanej ustawie o udzielaniu informacji o środowisku ustawodawca przyjął rozwiązanie, zgodnie z którym katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zostały wymienione w wydanym na podstawie delegacji ustawowej z art. 60 ustawy o udzielaniu informacji o środowisku akcie wykonawczym wydanym przez Radę Ministrów. Obecnie jest to jak zasadnie stwierdziły organy administracji rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Określony w powyższy rozporządzeniu katalog przedsięwzięć zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest katalogiem zamkniętym. Decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, które nie kwalifikuje się do żadnej z wymienionych w przepisie art. 71 ust. 2 ustawy o udzielaniu informacji o środowisku grup będzie wydana bez podstawy prawnej, a zatem będzie obarczona kwalifikowaną wadą uznawaną za rażące naruszenie prawa uzasadniającą stwierdzenie nieważności tej decyzji. W każdym przypadku nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia pod kątem jego kwalifikacji do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia lub dokumentacji projektowej. To bowiem na wnioskodawcy jako inwestorze spoczywa obowiązek określenia parametrów przedsięwzięcia umożliwiających dokonanie kwalifikacji jednego z przedsięwzięć o którym mowa w art. 71 ust. 2 ustawy o udzielaniu informacji o środowisku i tylko takiego dotyczy rozstrzygnięcie jakie w ramach tego postępowania jest wydawane. Na każdym kolejnym etapie inwestycyjnym organy wydające wymagane decyzje np. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ sprawdza, czy dane przedsięwzięcie wymagało uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, a jeżeli tak, czy przedłożona decyzja środowiskowa dotyczy tożsamego przedsięwzięcia, a nie podobnego. Mając powyższe na uwadze podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że z chwilą wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 roku zmieniającego rozporządzenie z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co nastąpiło w dniu 4 czerwca 2022 roku uchylono między innymi § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 dotyczące instalacji wytwarzających pole elektromagnetyczne. Przypomnieć należy, że objęte wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowania przedsięwzięcie zaliczało się do tej kategorii przedsięwzięć, a dokładnie określonego w § [...]. Zatem w chwili wydania zaskarżonej decyzji inwestycja objęta wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej nie kwalifikowała się do przedsięwzięć, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy o udzielaniu informacji o środowisku, a zatem brak było podstaw do wydania decyzji środowiskowej. W konsekwencji zasadne było umorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego odnośnie tego przedsięwzięcia w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz § 3 rozporządzenia z dnia 5 czerwca 2022 roku zmieniającego rozporządzenie z dnia 9 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. sprowadzającego się do zakwestionowania zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie umożliwienia dokonania przez organy prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia, a w szczególności bezzasadnego uznania, że przedsięwzięcie to nie jest przedsięwzięciem zawsze mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, co w efekcie zdaniem skarżącego kasacyjnie stanowiło podstawę umorzenia postępowania, którą odstąpiono od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Na wstępie tak postawionego zarzutu należy wskazać, że ocenę oddziaływania na środowisko organy obowiązane są przeprowadzić w sytuacji określonej w art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W ust. 1 mowa jest o planowanych przedsięwzięciach mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 1 pkt 1) oraz przedsięwzięciach mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisku (ust. 1 pkt 20, z tym, że w przypadku tych ostatnich ustawodawca wymaga spełnienia dodatkowych warunków określonych w tym przepisie. Jak już była wyżej mowa objęte wnioskiem przedsięwzięcie w chwili umorzenia postępowania nie należało do przedsięwzięć zaliczanych do pierwszej jak i drugiej grupy, a których katalog został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku. Przesłanki, na które powołuje się skarżący kasacyjne nie mogą skutecznie doprowadzić do zmiany kwalifikacji tego przedsięwzięcia. Na ocenę przedsięwzięcia pod kątem przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogącego potencjalnie znaczącego znacząco oddziaływać na środowisko nie ma znaczenia negatywne oddziaływanie na nieruchomości znajdujące się w pobliżu miejsca realizowanego przedsięwzięcia. Kwestie tę będą przedmiotem oceny przez organy wydające decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Odnośnie podnoszonego w ramach tego zarzutu braku uwzględnienia przez organy kumulacji [...] odwołać należy się do uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2022 roku, sygn. akt III OPS 1/22, w której stwierdzono, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Jednocześnie nie można zapominać, że w niniejszej sprawie przedstawione we wniosku przedsięwzięcie nie należy ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w związku ze wspomnianą wyżej zmianą rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a orzeczono jak w wyroku.