III OSK 913/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miasta Stołecznego Warszawy od punktu 1 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 449/22 w części stwierdzającej nieważność § 3 ust. 2, § 4 ust. 1 w zakresie słów "lub społeczne", § 4 ust. 2 in principi w zakresie słów "lub społeczne", § 4 ust. 2 pkt 1 lit. d uchwały nr XLVII/1463/2021 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. w przedmiocie stypendiów m.st. Warszawy SAPERE AUSO w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w Warszawie na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. nr XLVII/1463/2021 w przedmiocie stypendiów m.st. Warszawy SAPERE AUSO oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 449/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Warszawie na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. nr XLVII/1463/2021 w przedmiocie stypendiów m. st. Warszawy SAPERE AUSO, stwierdził nieważność § 3 ust. 2; § 4 ust. 1 w zakresie słów "lub społeczne", § 4 ust. 2 in principi w zakresie słów "lub społeczne", § 4 ust. 2 pkt 1 lit. d i § 6 ust. 3 pkt 7 zaskarżonej uchwały (pkt 1) oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 2). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Na sesji, która odbyła się w dniu 15 kwietnia 2021 r., Rada Miasta Stołecznego Warszawy podjęła uchwałę nr XLVII/1463/2021 w przedmiocie stypendiów m. st. Warszawy SAPERE AUSO, wydanej na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 14a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 713 i 1378; dalej: "u.s.g.") oraz art. 90t ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2020 r. poz. 1327 oraz z 2021 r. poz. 4; dalej: "u.s.o."). Na powyższą uchwałę Prokurator Okręgowy w Warszawie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o orzeczenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, tj. w zakresie ustaleń § 3 ust. 2, § 4 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 3 pkt 7 kwestionowanej uchwały. Rada Miasta Stołecznego Warszawy w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, względnie o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uwzględnił częściowo skargę Prokuratora Okręgowego w Warszawie uznając, że zaskarżona uchwała narusza prawo w sposób istotny. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona uchwała, jako podjęta w przedmiocie edukacji publicznej – a więc materii nie mającej charakteru wewnętrznego, a także mieszczącej się w zakresie zadań własnych gminy (art. 7 ust. 1 pkt 8 u.s.g.) i należącej do wyłącznej właściwości gminy (art. 18 ust. 2 pkt 14a u.s.g.) oraz zawierająca normy abstrakcyjne i generalne stanowi akt prawa miejscowego. Tym samym uchwała ta bez wątpienia należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), zaskarżalnych do sądu administracyjnego. Ponieważ zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, w razie stwierdzenia, że istotnie narusza prawo, treść art. 94 ust. 1 u.s.g. zezwala na stwierdzenie jej nieważności przez sąd administracyjny w całości lub w części, nawet jeżeli od czasu podjęcia uchwały upłynął rok. W ocenie Sądu pierwszej instancji, zgodnie z przepisem art. 90t ust. 1 u.s.o., jednostki samorządu terytorialnego mogą tworzyć regionalne lub lokalne programy: wyrównywania szans edukacyjnych dzieci i młodzieży (pkt 1) oraz wspierania edukacji uzdolnionych dzieci i młodzieży (pkt 2). Z kolei art. 90t ust. 4 u.s.o. stanowi, że w przypadku przyjęcia programów, o których mowa w ust. 1, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa szczegółowe warunki udzielania pomocy dzieciom i młodzieży pobierającej naukę na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego bez względu na miejsce zamieszkania, formy i zakres tej pomocy, w tym stypendia dla uzdolnionych uczniów oraz tryb postępowania w tych sprawach, uwzględniając w szczególności przedsięwzięcia sprzyjające eliminowaniu barier edukacyjnych, a także osoby lub grupy osób uprawnione do pomocy oraz potrzeby edukacyjne na danym obszarze. Organom gminy nie przyznano z kolei uprawnienia do samodzielnego modyfikowania kręgu podmiotów. Regulowanie tych kwestii inaczej, niż to uczynił ustawodawca, stanowi naruszenie prawa, gdyż działanie to jest sprzeczne z przyjętą zasadą tworzenia aktów prawa miejscowego na podstawie i w granicach prawa (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20 grudnia 2020 r., II SA/Ol 768/22). W świetle powyższych uwag Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność § 3 ust. 2 zaskarżonej uchwały, gdyż przepis ten w wadliwy sposób określał krąg jej adresatów. Jedynym kryterium wyznaczającym krąg podmiotowy uchwały winno być, w świetle art. 90 ust. 4 u.s.o., pobieranie nauki na terenie danej gminy oraz bycie uczniem uzdolnionym, posiadającym konkretne osiągnięcia i wyniki w nauce. Regulacja zaskarżonej uchwały stanowi więc istotne naruszenie prawa, polegające na wadliwym określeniu jej adresatów, która w sposób niedopuszczalny modyfikuje normy ustawowe. Sprzeczność ta jest oczywista i bezpośrednia, wynika bowiem wprost z porównania treści przepisu z uregulowaniem zawartym w zaskarżonej uchwale. W ocenie Sądu pierwszej instancji należy podzielić pogląd strony skarżącej, iż zaskarżona uchwała w zakresie słów "lub społeczne" zawartych w jej § 4 ust. 1 oraz § 4 ust. 2 in principi, narusza obowiązujące prawo w sposób istotny. Art. 90t ust. 4 u.s.o. umożliwia bowiem podjęcie uchwały dotyczącej przyznawania stypendiów dla uczniów uzdolnionych, a nie dla młodzieży działającej publicznie na rzecz wspólnoty. Trafnie podkreśla strona skarżąca, że działalność społeczna nie musi mieć związku z posiadaniem przez ucznia szczególnych uzdolnień. Wprowadzenie w uchwale podjętej na podstawie art. 90t ust. 4 u.s.o. jako kryterium przyznania stypendium osiągnięć w aktywności i zaangażowaniu społecznym na rzecz innych ludzi, zwłaszcza w formie wolontariatu, albo na rzecz środowiska szkolnego, prowadzi do nieuprawnionego zróżnicowania uczniów (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 13 sierpnia 2019 r., II SA/Rz 695/19). Z tego też powodu Sąd pierwszej instancji uznał, iż także przepis § 4 ust. 2 pkt 1 lit. d zaskarżonej uchwały narusza prawo w sposób istotny, gdyż stanowi przekroczenie granic delegacji ustawowej zawartej w art. 90t ust. 4 u.s.o. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że rację ma również skarżący, iż wprowadzony w § 6 ust. 3 pkt 7 zaskarżonej uchwały wymóg dołączenia do wniosku opinii dyrektora szkoły, do której uczęszczał kandydat w roku poprzedzającym rok szkolny, w którym może zostać przyznane stypendium, w przypadku wniosków złożonych przez podmioty, o których mowa w § 5 pkt 2-7, stanowi istotne naruszenie upoważnienia ustawowego z art. 90t ust. 4 u.s.o. W świetle art. 90t ust. 1 u.s.o. jedynym dopuszczalnym kryterium przyznawania pomocy są szczególne uzdolnienia dzieci i młodzieży. Organ gminy nie może wprowadzać żadnych dodatkowych kryteriów uzyskania stypendium, w tym w szczególności związanych z uzyskaniem przez ucznia opinii dyrektora szkoły. W ocenie Sądu pierwszej instancji błędne są z kolei zarzuty skarżącego dotyczące użycia w § 4 ust. 1 i ust. 2 uchwały słów: "twórcze", "twórczy" (§ 4 ust. 2 pkt 1 lit. a) i "twórczych" (§ 4 ust. 2 pkt 1 lit b) naruszające prawo w sposób istotny i stanowiące przekroczenie granic delegacji ustawowej zawartej w art. 90t ust. 4 ustawy. W przepisie tym ustawodawca upoważnił organy stanowiące jednostki samorządu terytorialnego do szczegółowego określenia warunków udzielania pomocy dzieciom i młodzieży w postaci między innymi stypendiów dla uzdolnionych uczniów. Stypendia dla uzdolnionych uczniów mogą zatem być – stosownie do art. 90t ust. 4 u.s.o. – adresowane również do uzdolnionych uczniów uzyskujących wybitne osiągnięcia twórcze, Sąd pierwszej instancji w tym zakresie zatem skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Rada Miasta Stołecznego Warszawy, zaskarżając wyrok w części obejmującej pkt 1 wyroku stwierdzającej nieważność § 3 ust. 2, § 4 ust. 1 w zakresie słów "lub społeczne", § 4 ust. 2 in principi w zakresie słów "lub społeczne" i § 4 ust. 2 pkt 1 lit. d uchwały Nr XLVII/1463/2021 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. w sprawie stypendiów m.st. Warszawy SAPERE AUSO i zarzuciła wyrokowi naruszenie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.: 1) w związku z art. 2 ust. 1 u.s.g. i art. 16 ust. 2 Konstytucji w związku z art. 90t ust. 4 in fine u.s.o., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie miał prawa do określenia grupy osób - tj. uczniów szkół ponadpodstawowych, którzy są adresatami stypendium, podczas gdy wykładnia tych przepisów w kontekście zasady samodzielności działania samorządu terytorialnego prowadzi do wniosku, że organ ten ma prawo do przyznawania stypendium obejmującego tylko poszczególne typy szkół; 2) w związku z art. 1 pkt 1 Prawa oświatowego, art. 90t ust. 4 u.s.o. oraz art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 72 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, związane z niezastosowaniem wykładni systemowej i funkcjonalnej w kontekście art. 90g ust. 4 i 5, art. 90h oraz art. 90i u.s.o., wskutek czego nastąpiło błędne stwierdzenie, że stypendia dla uzdolnionych uczniów muszą obejmować także uczniów klas I-VIII szkół podstawowych, podczas gdy wykładnia art. 90t u.s.o. i zastosowanie wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, że system oświaty wspiera poprzez stypendia rozwój dzieci i młodzieży odpowiednio do wieku i osiągniętego rozwoju, co oznacza, że zgodnym z prawem jest przyznawanie stypendiów uzdolnionym uczniom szkół ponadpodstawowych, a konstytucyjna ochrona praw dziecka z związku z konstytucyjnymi zasadami równości, sprawiedliwości społecznej nie doznają w tym zakresie uszczerbku; 3) w związku z art. 1 pkt 3, 12 i 20 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1043) oraz art. 90t ust. 4 u.s.o. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że stypendia dla uzdolnionych uczniów nie mogą obejmować kryterium osiągnięć społecznych, podczas gdy wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że system oświaty zakłada wspieranie dziecka w rozwoju ku pełnej dojrzałości w sferze społecznej i kształtowanie u uczniów postaw prospołecznych, w tym z zakresu wolontariatu, sprzyjających aktywnemu uczestnictwu uczniów w życiu społecznym i zobowiązuje do kształtowania aktywności społecznej uczniów, co oznacza, że stypendia przyznawane na podstawie art. 90t ust. 4 u.s.o. mogą opierać się o osiągnięcia, aktywność i zaangażowanie społeczne. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części oraz rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 p.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej zostały podniesione wyłącznie zarzuty naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Należy zatem stwierdzić, że stan faktyczny ustalony w sprawie, a przyjęty przez Sąd pierwszej instancji, nie został zakwestionowany. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 u.s.g. i art. 16 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 90t ust. 4 in fine u.s.o. polegające na przyjęciu, iż organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie miał prawa do określenia grupy osób, którzy są adresatami stypendium, podczas gdy wykładnia tych przepisów w kontekście zasady samodzielności działania samorządu terytorialnego prowadzi do wniosku, że organ ten ma prawo do przyznawania stypendium obejmującego tylko poszczególne typy szkół (w tym przypadku ponadgimnazjalnych lub ponadpodstawowych). Zgodnie z art. 16 ust. 2 Konstytucji RP samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej i przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Skoro zadania samorządu przysługują w ramach ustaw, to ustawy także określają zakres samodzielności samorządu. Przekroczenie ram samodzielności polegające na objęciu aktem prawa miejscowego treści niewynikających z delegacji ustawowej stanowi zarówno naruszenie powołanego art. 16 ust. 2 Konstytucji RP, jak i naruszenie zasady samodzielności objętej regulacją art. 165 ust. 2 Konstytucji RP. Konstytucyjna zasada samodzielności nie pozwala na regulacje w akcie prawa miejscowego tych kwestii, które nie wynikają z delegacji ustawowej. Jest to zgodne z konstytucyjną zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji RP), stosownie do której organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Każde działanie organu samorządu terytorialnego musi mieć oparcie w obowiązującym prawie. Działanie na podstawie i w granicach prawa to takie działanie organu, którego umocowanie wynika z właściwego przepisu prawa. O związaniu zasadą praworządności w zakresie stanowienia prawa miejscowego przez organy samorządu terytorialnego stanowi art. 94 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2020 r., II OSK 1042/19 i wyrok NSA z 24 listopada 2021 r., III OSK 4122/21). Zgodnie z delegacją ustawową wynikającą z art. 90t ust. 4 w związku z art. 90t ust. 1 u.s.o. w przypadku przyjęcia lokalnego programu wyrównywania szans edukacyjnych dzieci i młodzieży lub wspierania edukacji uzdolnionych dzieci i młodzieży, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa szczegółowe warunki udzielania pomocy dzieciom i młodzieży, formy i zakres tej pomocy, w tym stypendia dla uzdolnionych uczniów oraz tryb postępowania w tych sprawach, uwzględniając w szczególności przedsięwzięcia sprzyjające eliminowaniu barier edukacyjnych, a także osoby lub grupy osób uprawnione do pomocy oraz potrzeby edukacyjne na danym obszarze. Przedstawiona delegacja ustawowa nakazuje określenie osób lub grup osób uprawnionych do pomocy w zakresie wyrównywania szans edukacyjnych dzieci i młodzieży lub wspierania edukacji uzdolnionych dzieci i młodzieży. Skoro delegacja ustawowa zawarta w art. 90t ust. 4 u.s.o. do wydania aktu prawa miejscowego wskazuje na określenie szczegółowych warunków udzielania pomocy dzieciom i młodzieży pobierającej naukę na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego bez względu na miejsce zamieszkania, formy i zakres tej pomocy, a w tym stypendia dla uzdolnionych uczniów oraz tryb postępowania w tych sprawach, to nie można z grupy adresatów takiej pomocy opisanej mianem "dzieci i młodzież pobierające naukę" całkowicie wyeliminować uczniów szkół podstawowych. Taki kierunek wykładni został już wielokrotnie zaprezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, a w orzeczeniach podkreślano, że żaden z przepisów rangi ustawowej nie daje organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego możliwości ograniczenia grupy uprawnionych do uzyskania stypendium o uczniów szkół podstawowych, a tym samym to ograniczenie ingeruje w zasadę równości, o jakiej stanowi art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (por. prawomocny wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 248/21; prawomocny wyrok WSA w Olsztynie z 22 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 295/21; prawomocny wyrok WSA w Olsztynie z 29 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 289/21). Nie zmienia powyższej oceny prawnej kontekst wynikający z brzmienia art. 90g ust. 4 i 5 u.s.o. Zgodnie z powyższymi przepisami stypendium za wyniki w nauce nie udziela się uczniom klas I-III szkoły podstawowej oraz uczniom klasy IV szkoły podstawowej do ukończenia pierwszego okresu nauki, zaś stypendium za osiągnięcia sportowe nie udziela się uczniom klas I-III szkoły podstawowej. Powyższe wyłączenia dotyczą stypendiów, o których mowa w art. 90g u.s.o., zgodnie z którym szkoła może udzielać stypendium za wyniki w nauce lub za osiągnięcia sportowe, nie dotyczą natomiast innych form stypendiów, w tym w ramach wsparcia czy wyrównywania szans, o których mowa w art. 90t u.s.o. W odniesieniu do powołanych w drugim zarzucie skargi kasacyjnej art. 90h i 90i u.s.o. należy wskazać, że powyższe przepisy składają się z wielu jednostek redakcyjnych o różnorodnej treści normatywnej, a w tej sytuacji powinnością skarżącego kasacyjnie było precyzyjne określenie, której jednostki redakcyjnej zarzut naruszenia przepisu dotyczy. Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Tym wymaganiom skarżący kasacyjnie nie sprostał, dlatego nie jest możliwe szersze odniesienie się do podniesionych wyżej naruszeń. Z powyższych przyczyn pierwszy i drugi zarzut skargi kasacyjnej są bezzasadne. Także trzeci zarzut skargi kasacyjnej nie jest zasadny. Powołany w nim art. 90t ust. 4 u.s.o. wyraźnie wskazuje na możliwość podjęcia uchwały dotyczącej przyznawania stypendiów dla uczniów uzdolnionych, a nie dla młodzieży działającej na rzecz wspólnoty, to jest mającej osiągnięcia społeczne, co trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie zmienia powyższej konstatacji odwołanie się do celów systemu oświaty wskazanych w art. 1 pkt 3, 12 i 20 ustawy - Prawo oświatowe. Zgodnie z powyższymi przepisami system oświaty zapewnia w szczególności: - wychowanie rozumiane jako wspieranie dziecka w rozwoju ku pełnej dojrzałości w sferze fizycznej, emocjonalnej, intelektualnej, duchowej i społecznej, wzmacniane i uzupełniane przez działania z zakresu profilaktyki problemów dzieci i młodzieży (pkt 3); - kształtowanie u uczniów postaw prospołecznych, w tym poprzez możliwość udziału w działaniach z zakresu wolontariatu, sprzyjających aktywnemu uczestnictwu uczniów w życiu społecznym (pkt 12); - warunki do rozwoju zainteresowań i uzdolnień uczniów przez organizowanie zajęć pozalekcyjnych i pozaszkolnych oraz kształtowanie aktywności społecznej i umiejętności spędzania czasu wolnego (pkt 20). Artykuł 1 ustawy – Prawo oświatowe obejmuje zbiór postulatów i wytycznych, według których powinien być zorganizowany system oświaty w Polsce, a także standardów, jakie powinien spełniać. Sformułowanie ogólnych postulatów nie oznacza jednak, że w każdym konkretnym elemencie systemu wszystkie postulaty muszą być uwzględnione. Podstawa materialnoprawna podjęcia uchwały dotyczącej przyznawania stypendiów dla uczniów uzdolnionych – art. 90t ust. 4 u.s.o. - zawęża kryteria przyznawania takich stypendiów, wskazując, że mogą one przysługiwać uczniom uzdolnionym. Rację ma strona skarżąca, że działalność społeczna nie musi mieć związku z posiadaniem przez ucznia szczególnych uzdolnień i brak jest podstaw do wprowadzenia w uchwale podjętej w oparciu o wyżej wskazaną podstawę prawną takiego kryterium. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.