III OSK 865/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2026 r., sygn. akt II SAB/Wa 810/25 o odrzuceniu skargi P. M. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 19 lutego 2025 r. o przekazanie do akt Naczelnego Sądu Administracyjnego kopii rozkazów personalnych oraz informacji dotyczących obsadzenia stanowisk postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lutego 2026 r., sygn. akt II SAB/Wa 810/25 odrzucił skargę P. M. (dalej także jako: skarżący) na bezczynność Ministra Obrony Narodowej (dalej także jako: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 19 lutego 2025 r. o przekazanie do akt Naczelnego Sądu Administracyjnego kopii rozkazów personalnych oraz informacji dotyczących obsadzenia stanowisk. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji uznał, że skarga skarżącego podlega odrzuceniu, bowiem nie mieści się w zakresie przedmiotowym przepisu art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przypomniał, że skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w związku z brakiem przekazania na jego wniosek do akt Naczelnego Sądu Administracyjnego (w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie o sygn. akt III OSK 1953/24) kopii rozkazów personalnych nr 25 z dnia 5 stycznia 2018 r. i nr 28 z dnia 5 stycznia 2018 r. oraz informacji dotyczącej obsadzenia stanowisk głównych specjalistów w Dowództwie Komponentu Wojsk Specjalnych. W ocenie Sądu I instancji wnioskiem tym skarżący wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie o sygn. akt III OSK 1953/24. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona przez skarżącego skarga nie dotyczy wskazanego wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. W ocenie Sądu I instancji brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na marginesie Sąd I instancji wskazał, że z art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że ewentualny wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego strona składa do sądu, a nie do organu administracji publicznej. W następstwie złożenia wniosku to sąd rozstrzyga zaś kwestię dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z dokumentu objętego tym wnioskiem. Odnosząc się zaś do twierdzeń skarżącego, iż skarga dotyczy bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że z treści wniosku z dnia 19 lutego 2025 r. nie wynika, aby został on złożony w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wywiódł skarżący i zaskarżając powyższe postanowienie w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 19, art. 20 § 1 oraz art. 22 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez pozorne i niemerytoryczne rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędzi WSA Danuty Kani, polegające na: a) rozpoznaniu tego wniosku przy wadliwie określonym przedmiocie sprawy głównej, jako sprawy o "przekazanie do Naczelnego Sądu Administracyjnego informacji oraz rozkazów personalnych", zamiast sprawy o bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; b) poprzestaniu na lakonicznym oświadczeniu samej zainteresowanej sędzi o braku przesłanek wyłączenia, bez uzyskania rzeczywistych wyjaśnień odnoszących się do zarzutów strony; c) zaniechaniu przeprowadzenia przez sąd samodzielnej oceny okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku o wyłączenie, w szczególności dotyczących wcześniejszego orzekania sędzi Danuty Kani w sprawie II SA/Wa 875/23, tożsamości dokumentów i zagadnień oraz zarzutów odnoszących się do procesowego wykorzystania dokumentu niejawnego; d) nierozpoznaniu istoty wniosku incydentalnego, co doprowadziło następnie do rozpoznania sprawy głównej przez sędziego, którego dotyczył wadliwie oddalony wniosek o wyłączenie; 2. art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4, 8 i 9 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez wadliwą rekonstrukcję przedmiotu sprawy i w konsekwencji błędne uznanie skargi za niedopuszczalną, podczas gdy sprawa dotyczyła bezczynności Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, ewentualnie wydania aktu odmawiającego jej udostępnienia, a nie - jak przyjął Sąd I instancji - wyłącznie wniosku o uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o sygn. III OSK 1953/24; 3. art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2, art. 149 § 1 i 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1-2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przez przedwczesne odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, mimo że z akt sprawy wynikał co najmniej realny spór wymagający rozstrzygnięcia merytorycznego co do tego, czy wniosek z dnia 19 lutego 2025 r. stanowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej, którego organ nie załatwił przez udostępnienie informacji, wydanie decyzji odmownej albo zawiadomienie o przedłużeniu terminu; 4. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 oraz art. 163 § 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez sporządzenie uzasadnienia pozornego, które nie zawiera rzeczywistego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia ani merytorycznego odniesienia się do zasadniczych twierdzeń skarżącego, w szczególności co do tego, że sprawa dotyczyła bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, a nie wyłącznie wniosku o uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie podniósł, że sednem zaskarżonego postanowienia jest teza, że jego wniosek z dnia 19 lutego 2025 r. stanowił wyłącznie próbę uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie III OSK 1953/24. To założenie w ocenie skarżącego kasacyjnie jest wadliwe. Skarżący kasacyjnie wskazał, że stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po pierwsze pomija literalną treść skargi z dnia 25 sierpnia 2025 r., w której wskazano, że skarżący wystąpił do organu o przekazanie dokumentów i informacji skarżącemu oraz do akt sprawy. Już to w ocenie skarżącego kasacyjnie wyklucza tezę, że jedynym adresatem żądania był Naczelny Sąd Administracyjny. Po drugie, zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji całkowicie ignoruje treść repliki z dnia 18 września 2025 r., gdzie jednoznacznie wskazał, że skarga dotyczy bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, że głównym adresatem informacji był sam skarżący oraz że cel wykorzystania tej informacji w innym postępowaniu był prawnie irrelewantny. Po trzecie, sama odpowiedź organu na skargę zdaniem skarżącego kasacyjnie pokazuje, że organ od początku walczył o narzucenie sprawie innej kwalifikacji - twierdząc, że skarżący kasacyjnie nie mógł wystąpić do organu z wnioskiem o uzupełnienie materiału dowodowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnymi i że tylko Naczelny Sąd Administracyjny może decydować o potrzebie uzupełnienia materiału dowodowego. Właśnie tę narrację Sąd I instancji w ocenie skarżącego kasacyjnie przejął niemal wprost, bez samodzielnej analizy stanowiska skarżącego kasacyjnie. Skarżący kasacyjnie podniósł, że nawet gdyby przyjąć, że wniosek z dnia 19 lutego 2025 r. miał konstrukcję mieszaną, to i tak jego zdaniem nie uzasadniało to odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak podkreślił skarżący kasacyjnie w aktach istniał bowiem realny spór kwalifikacyjny - z jednej strony organ twierdził, że chodziło o udostępnienie informacji publicznej skarżącemu kasacyjnie jako wnioskodawcy, zaś dodatkowe żądanie przesłania tej informacji do Naczelnego Sądu Administracyjnego miało znaczenie wyłącznie techniczne. Taki spór w ocenie skarżącego kasacyjnie nie powinien być eliminowany na etapie odrzucenie skargi, lecz rozstrzygnięty merytorycznie. Ponadto, zdaniem skarżącego kasacyjnie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia ma charakter pozorny. Skarżący kasacyjnie podniósł, że Sąd I instancji odnotował jego stanowisko wyrażone w replice, ale nie odpowiedział na nie. Nie wyjaśnił dlaczego główny adresat informacji miałby nie mieć znaczenia, dlaczego przesłanie informacji również do akt Naczelnego Sądu Administracyjnego miałoby automatycznie usuwać informacyjny charakter żądania, dlaczego twierdzenie strony o bezczynności informacyjnej miałoby być irrelewantne dla oceny dopuszczalności skargi. Skarżący kasacyjnie podniósł, że w miejsce takiej analizy Sąd I instancji poprzestał na jednym zdaniu, że z treści wniosku z dnia 19 lutego 2025 r. nie wynika, aby został on złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, po czym przyjął własną kwalifikację i odrzucił skargę. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie spełnia to standardu z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosowanego odpowiednio do postanowień na podstawie art. 166 ww. ustawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2026 r. poz. 143 ze zm) - dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Znajdując podstawę do zastosowania powołanego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku skarżącego kasacyjnie o przeprowadzenie w niniejszej sprawie rozprawy i rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na drugiej podstawie kasacyjnej. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W ramach pierwszego zarzutu strona skarżąca kasacyjnie wytknęła Sądowi I instancji naruszenie art. 19, art. 20 § 1 oraz art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a., którego upatruje w pozornym i niemerytorycznym rozpoznaniu wniosku o wyłączenie sędzi WSA Danuty Kani, polegającym na: a) rozpoznaniu tego wniosku przy wadliwie określonym przedmiocie sprawy głównej, jako sprawy o "przekazanie do Naczelnego Sądu Administracyjnego informacji oraz rozkazów personalnych", zamiast sprawy o bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; b) poprzestaniu na lakonicznym oświadczeniu samej zainteresowanej sędzi o braku przesłanek wyłączenia, bez uzyskania rzeczywistych wyjaśnień odnoszących się do zarzutów strony; c) zaniechaniu przeprowadzenia przez sąd samodzielnej oceny okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku o wyłączenie, w szczególności dotyczących wcześniejszego orzekania sędzi Danuty Kani w sprawie II SA/Wa 875/23, tożsamości dokumentów i zagadnień oraz zarzutów odnoszących się do procesowego wykorzystania dokumentu niejawnego; d) nierozpoznaniu istoty wniosku incydentalnego, co doprowadziło następnie do rozpoznania sprawy głównej przez sędziego, którego dotyczył wadliwie oddalony wniosek o wyłączenie. Zarzut ten nie mógł odnieść skutku. Kwestia wniosku skarżącego o wyłączenie sędzi WSA Danuty Kani została rozstrzygnięta w prawomocnym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 810/25, którym to postanowieniem oddalono wniosek o wyłączenie sędzi od orzekania w niniejszej sprawie. Prawidłowość rozpoznania wniosku o wyłączenie sędzi WSA Danuty Kani mogłaby być kwestionowana przez skarżącego w drodze zażalenia od ww. postanowienia Sądu I instancji, nie zaś w skardze kasacyjnej od postanowienia odrzucającego jego skargę. Choć postanowienie to zostało wydane przez sędzię objętą ww. wnioskiem o wyłączenie, to ocena czy sędzia WSA Danuta Kania będzie mogła obiektywnie rozpoznać sprawę i wydać w niej orzeczenie, została już przeprowadzona w prawomocnym postanowieniu z dnia 14 listopada 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 810/25, w którym stwierdzono brak wystąpienia w stosunku do tej sędzi okoliczności określonych w art. 18 i art. 19 p.p.s.a., a stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie nie zostało zakwestionowane przez skarżącego w drodze zażalenia. Dlatego zarzut ten, podnoszony na etapie złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę, nie mógł odnieść skutku. Treść dwóch kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej umożliwia ich łączne rozpoznanie, bowiem skarżący kasacyjnie na ich podstawie usiłuje zakwestionować dokonaną przez Sąd I instancji ocenę i kwalifikacje wniosku, w zakresie którego rozpoznania bezczynność zarzuca skarżący kasacyjnie w niniejszej sprawie. W ocenie skarżącego kasacyjnie wniosek ten dotyczył udostępnienia informacji publicznej. Sąd I instancji uznał zaś, że dotyczył on uzupełnienia materiału dowodowego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt III OSK 1953/24. W celu podważenia tego stanowiska skarżący kasacyjnie wytknął naruszenie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4, 8 i 9 p.p.s.a., przez wadliwą rekonstrukcję przedmiotu sprawy i w konsekwencji błędne uznanie skargi za niedopuszczalną, podczas gdy sprawa dotyczyła bezczynności Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, ewentualnie wydania aktu odmawiającego jej udostępnienia, a nie - jak przyjął Sąd I instancji - wyłącznie wniosku o uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o sygn. III OSK 1953/24 oraz naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2, art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. oraz art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1-2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), dalej: u.d.i.p., przez przedwczesne odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, mimo że z akt sprawy wynikał co najmniej realny spór wymagający rozstrzygnięcia merytorycznego co do tego, czy wniosek z dnia 19 lutego 2025 r. stanowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej, którego organ nie załatwił przez udostępnienie informacji, wydanie decyzji odmownej albo zawiadomienie o przedłużeniu terminu. Zarzuty te nie mogły odnieść skutku. Odnosząc się do w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. wyjaśnienia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepisy art. 58 § 1 pkt 1 i art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., których naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie, podobnie zresztą jak art. 145 § 1, art. 146 § 1, art. 147, czy też art. 151 oraz art. 161 § 1 p.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy) i określają kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 i art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Przede wszystkim jednak wskazać należy, z uwagi na to, że strona skarżąca kasacyjnie wytyka naruszenie przez Sąd I instancji art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę w niniejszej sprawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oczywiście nie stosował art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., określającego kompetencje sądu w razie merytorycznego rozpoznania i uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, a zatem przede wszystkim z tego powodu nie mógł naruszyć tych przepisów. Natomiast odnosząc się do pozostałej części zarzutu, wskazać należy, że skutecznego powiązania z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a nie mogło natomiast stanowić w okolicznościach niniejszej sprawy powiązanie z art. 3 § 2 pkt 4, 8 i 9 p.p.s.a. (w drugim zarzucie nieprecyzyjnie wskazanym jako art. 3 § 2 p.p.s.a.) oraz art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. Chcąc bowiem zakwestionować prawidłowość oceny takiego dokumentu jak wniosek w zakresie rozpoznania którego bezczynność zarzuca organowi skarżący kasacyjnie, należało wskazać przepisy, które stanowią podstawy i kryteria dokonywania takiej oceny. Art. 3 § 2 pkt 4, 8 i 9 p.p.s.a. wyznaczający zakres właściwości sądów administracyjnych, czy ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawierają takich przepisów. Konieczne jest zatem odwołanie się do ogólnych standardów w tym zakresie, a niewątpliwie standardy takie wyznacza zasada prawdy obiektywnej mająca zastosowanie – według ugruntowanych poglądów doktryny i orzecznictwa – do całego obszaru prawa administracyjnego, sformułowana w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) – dalej także jako: k.p.a., zgodnie z którym "W toku postępowania organy administracji publicznej (...) podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (...)". Zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. nie podniesiono jednak w skardze kasacyjnej. Niezależnie jednak od powyższego, także w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść wniosku z dnia 19 lutego 2025 r. nie pozostawia wątpliwości, a Sąd I instancji, bazując na sposobie jego sformułowania, słusznie stwierdził, że nie ma podstaw do zakwalifikowania go jako złożonego w trybie przepisów u.d.i.p. Skarżący na jego podstawie wskazał konkretną sygnaturę akt sprawy prowadzonej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co do której o uzupełnienie materiału dowodowego wnosi do organu. Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w tym zakresie uznać należało więc za prawidłowe. W konsekwencji dokonanej oceny i kwalifikacji wniosku słusznie zaś stwierdził Sąd I instancji, że skarga na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o takim charakterze nie dotyczy katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego, a więc złożona przez skarżącego skarga jako niedopuszczalna winna zostać odrzucona. Z tych wszystkich powodów omawiane zarzuty nie mogły odnieść skutku. Na podstawie ostatniego z zarzutów naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła natomiast Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 oraz art. 163 § 2 i 3 p.p.s.a., którego upatruje w sporządzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnienia pozornego, które nie zawiera rzeczywistego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia ani merytorycznego odniesienia się do zasadniczych twierdzeń skarżącego, w szczególności co do tego, że sprawa dotyczyła bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, a nie wyłącznie wniosku o uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zarzut ten nie mógł odnieść skutku. Zupełnie niezrozumiałe jest wytykanie przez skarżącego kasacyjnie naruszenia przez Sąd I instancji art. 163 § 2 i 3 p.p.s.a., zgodnie z którym postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym sąd doręcza z urzędu stronom. Natomiast gdy stronie przysługuje środek zaskarżenia, postanowienie należy doręczyć z uzasadnieniem, a doręczając postanowienie należy pouczyć stronę występującą w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego. Uzasadnienie to należy sporządzić w terminie siedmiu dni od dnia wydania postanowienia. Kwestią bezsporną jest bowiem sporządzenie przez Sąd I instancji uzasadnienia zaskarżonego w sprawie postanowienia. Przedmiotem zarzutu nie było natomiast uchybienie terminowi do jego sporządzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, czy też nieprawidłowości w zakresie jego doręczenia. Natomiast w związku z treścią powyższego zarzutu, na podstawie którego skarżący kasacyjnie podnosi wady sporządzonego przez Sąd I instancji uzasadnienia, wyjaśnić należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Natomiast w myśl art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku (postanowienia) nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym, jak już wskazywano, na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Niemożliwe jest także kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku (postanowienia) z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (postanowienia) (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia badania dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 19 lutego 2025 r. o przekazanie do akt Naczelnego Sądu Administracyjnego kopii rozkazów personalnych oraz informacji dotyczących obsadzenia stanowisk i wskazał powody, dla których uznał, że skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonego badania dopuszczalności wniesienia skargi w tym przedmiocie. Przedstawiona przez Sąd I instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że postanowienie poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. W związku z powyższym skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.