III OSK 842/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Ewelina Gee-Milan po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2021 r. sygn. akt II SAB/Wa 246/21 w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2. zasądza od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz M. S. kwotę 477 zł (czterysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2021 r. sygn. akt II SAB/Wa 246/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego M. S. z dnia [...] lutego 2021 r. (pkt 1), stwierdził, że bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), a także zasądził od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz skarżącego M. S. kwotę 100 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z [...] lutego 2021 r. M. S. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") skierował do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: "KRRiT", "organ") wniosek o dostęp do informacji publicznej. Wniósł o przekazanie uchwał KRRiT podjętych od dnia 1 stycznia 2014 r. w sprawie sposobu podziału między jednostki publicznej radiofonii i telewizji wpływów abonamentowych oraz kwot pieniężnych i papierów wartościowych pochodzących z budżetu państwa (w szczególności przekazanych z tytułu rekompensaty utraconych wpływów z opłat abonamentowych). Wniosek dotyczył przekazania treści uchwał wraz z uzasadnieniami (o ile zostały sporządzone), protokołów z posiedzeń KRRiT, wniosków i dokumentów na podstawie których przygotowano i przyjęto uchwały. Pismem organu z 11 marca 2021 r. wnioskodawca został poinformowany, że wniosek nie spełnia wszystkich wymogów wniosku o dostęp do informacji publicznej, ze względu na brak precyzyjnego określenia żądania oraz poproszony o doprecyzowanie wniosku. Pismem z 16 marca 2021 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem z 18 marca 2021 r. organ za pośrednictwem poczty elektronicznej przekazał skarżącemu pliki zawierające przyjęte przez KRRiT uchwały dotyczące sposobu podziału wpływów, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, między jednostki publicznej radiofonii i telewizji, wpływów abonamentowych oraz kwot pieniężnych i papierów wartościowych pochodzących z budżetu państwa tzw. rekompensaty. Jednocześnie przesłano wyciągi z protokołów z posiedzeń KRRiT podczas których dyskutowano nad przyjęciem powyższych uchwał. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. W piśmie procesowym z 20 maja 2021 r. organ wniósł o umorzenie postępowania lub oddalenie skargi w całości. Wskazał, że pismem z 12 kwietnia 2021 r. zwrócił się do spółek publicznej radiofonii i telewizji - czy w stosunku do planów finansowo - programowych, planów programowo - finansowych oraz sprawozdań spółki publiczne zastrzegają tajemnicę przedsiębiorstwa. Po otrzymaniu odpowiedzi na ww. pytanie pismem z 13 maja 2021 r. przesłano wnioskodawcy protokół nr 6 z 11 lutego 2021 r., a pismem z 19 maja 2021 r. zostały natomiast przekazane sprawozdania, co do których nie zastrzeżono tajemnicy przedsiębiorstwa. Pełnomocnik organu wyjaśnił nadto, że zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa przez spółki spowodowało, że również informacje z załączników do protokołów nie mogły być skarżącemu udostępnione. W związku zaś z powyższym, organ nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p."). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną. Sąd I instancji podkreślił, że w orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych. W ocenie Sądu wspomniany art. 6 ust. 1 w pkt 4 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że poza sporem w niniejszej sprawie jest, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a KRRiT jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Spełniony więc został zarówno zakres przedmiotowy i podmiotowy wniosku skarżącego. Do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje zaś, czy miała miejsce bezczynność organu w udostępnieniu żądanej przez skarżącego informacji publicznej. Sąd I instancji podkreślił, że z akt sprawy wynika, że organ dopuścił się bezczynności w powyższym zakresie, albowiem przedmiotowy wniosek skarżącego nie został załatwiony w przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14 - dniowym terminie, biegnącym od dnia jego otrzymania przez organ. Wniosek został skutecznie doręczony organowi w dniu [...] lutego 2021 r. Termin 14 dni na załatwienie przedmiotowego wniosku upłynął więc 9 marca 2021 r. Organ zaś dopiero pismem z 18 marca 2021 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, przekazał skarżącemu pliki zawierające przyjęte przez KRRiT uchwały dotyczące sposobu podziału wpływów, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, między jednostki publicznej radiofonii i telewizji, wpływów abonamentowych oraz kwot pieniężnych i papierów wartościowych pochodzących z budżetu państwa tzw. rekompensaty. Jednocześnie przesłano wówczas również wyciągi z protokołów z posiedzeń KRRiT podczas których dyskutowano nad przyjęciem powyższych uchwał. Dopiero zaś pismem z 13 maja 2021 r. przesłano skarżącemu protokół nr 6 z 11 lutego 2021 r., a pismem z 19 maja 2021 r. przekazano sprawozdania, co do których spółki publicznej radiofonii i telewizji nie zastrzegły tajemnicy przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu powyższe oznacza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego. Brak było więc, zgodnie z żądaniem organu, podstaw do oddalenia skargi. Skoro zaś skarżący, wprawdzie z uchybieniem terminu 14 dni, otrzymał jednak wszystkie informacje jakie organ posiadał w żądanym przez skarżącego zakresie, brak jest więc również podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z [...] lutego 2021 r. bowiem stan bezczynności ustał. Sąd badając zasadność skargi na bezczynność czyni to bowiem według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia. W niniejszej sprawie uzasadnione było więc stwierdzenie przez Sąd zaistniałej bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Stwierdzając stan bezczynności organu Sąd uznał w punkcie drugim sentencji wyroku, że bezczynność ta nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł M. S., zaskarżając wyrok "w części po pierwsze, pkt. 2 wyroku w zakresie, w jakim zostało stwierdzone, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (...) po drugie, w zakresie, w jakim Sąd nie zobowiązał KRRiT do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2021 roku" i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, o czym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 133 § 1 p.p.s.a., polegające na nieznajdującym odzwierciedlenia w aktach sprawy stwierdzeniu, że "skarżący [...] otrzymał jednak wszystkie informacje jakie organ posiadał w żądanym przez skarżącego zakresie". Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż na podstawie nieprawidłowo przyjętego stwierdzenia sąd pierwszej instancji odmówił zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego oraz stwierdził w sentencji, że naruszenie prawa nie było rażące. 2. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu, o czym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a mianowicie naruszenie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez niezobowiązanie organu do wykonania czynności w określonym terminie, oparte na nieprawidłowo dokonanej i nietrafnej ocenie, że czynność już została wykonana. 3. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu, o czym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a mianowicie naruszenie art. 149 § 1a p.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oparte na nieprawidłowo dokonanej, bezpodstawnej i nietrafnej ocenie, że czynność już została wykonana. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę wyroku poprzez stwierdzenie, że bezczynność KRRiT miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązanie KRRiT do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku przez KRRiT. Jednocześnie wniósł o zasądzenie zwrotu koszów postępowania według norm przepisanych, a także rozpatrzenie skargi na rozprawie. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wniosła o jej oddalanie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, że analizując wskazany w skardze kasacyjnej zakres zaskarżenia wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 246/21 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż pomimo niefortunnie użytego sformułowania obejmuje on de facto ów wyrok w całości. Skarżący kwestionuje bowiem brak nałożenia na organ obowiązku rozpatrzenia jego wniosku z [...] lutego 2021 r. w całości oraz stwierdzenie, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (co zawsze jest konsekwencją stwierdzenia, że czy sama bezczynność zaistniała). Poza sporem w niniejszej sprawie jest to, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a KRRiT jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Spełniony więc został zarówno zakres przedmiotowy i podmiotowy wniosku skarżącego. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy żądana przez wnioskodawcę informacja została mu udzielona (w całości lub w części), odmówiono jej udostępnienia decyzją (w całości lub części) oraz czy nastąpiło to w prawem przewidzianym terminie, a więc w konsekwencji, czy miała miejsce bezczynność organu w udostępnieniu żądanej przez skarżącego informacji publicznej. Sąd I instancji zasadnie wskazał, że skoro wniosek został skutecznie doręczony organowi w dniu [...] lutego 2021 r., to przewidziany w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. termin 14 dni na załatwienie przedmiotowego wniosku upłynął w dniu 9 marca 2021 r. Jak wynika z akt sprawy organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 18 marca 2021 r. przekazując skarżącemu pliki zawierające przyjęte przez KRRiT uchwały dotyczące sposobu podziału wpływów, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, między jednostki publicznej radiofonii i telewizji, wpływów abonamentowych oraz kwot pieniężnych i papierów wartościowych pochodzących z budżetu państwa tzw. rekompensaty. Jednocześnie przesłano wówczas również wyciągi z protokołów z posiedzeń KRRiT podczas których dyskutowano nad przyjęciem powyższych uchwał. Dopiero zaś pismem z 13 maja 2021 r. przesłano skarżącemu protokół nr 6 z 11 lutego 2021 r., a pismem z 19 maja 2021 r. przekazano sprawozdania, co do których spółki publicznej radiofonii i telewizji nie zastrzegły tajemnicy przedsiębiorstwa. W konsekwencji Sąd uznał, że skarżący, wprawdzie z uchybieniem terminu 14 dni, to otrzymał jednak wszystkie informacje jakie organ posiadał w żądanym przez skarżącego zakresie, brak więc było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z 23 lutego 2021 r. bowiem stan bezczynności ustał. Natomiast skarżący już w swojej skardze do WSA w Warszawie zaprzeczał temu twierdząc, że otrzymana odpowiedź nie jest kompletna. Wnosił on o przekazanie uchwał KRRiT podjętych od dnia 1 stycznia 2014 r. w sprawie sposobu podziału między jednostki publicznej radiofonii i telewizji wpływów abonamentowych oraz kwot pieniężnych i papierów wartościowych pochodzących z budżetu państwa (w szczególności przekazanych z tytułu rekompensaty utraconych wpływów z opłat abonamentowych). Wniosek dotyczył przekazania treści uchwał wraz z uzasadnieniami (o ile zostały sporządzone), protokołów z posiedzeń KRRiT, wniosków i dokumentów na podstawie których przygotowano i przyjęto uchwały. Skarżący sprecyzował w skardze do Sądu I instancji, że wniosek obejmował w szczególności plany programowo-finansowe, o których mowa w art. 21c ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, sprawozdania, o których mowa w art. 31b ust.1 tej ustawy i inne dokumenty, których KRRiT mogła używać do tworzenia wskazanych uchwał. Chociaż zatem część wnioskowanych dokumentów została przekazana skarżącemu, to jednak nie obejmują one całości jego wniosku. Przesłano tylko część planów programowo-finansowych, o których mowa w art. 21c ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji oraz sprawozdań, o których mowa w art. 31b ust.1 tej ustawy (tylko tych, co do których właściwe spółki nie zastrzegły tajemnicy przedsiębiorstwa, tj. dwóch spółek Polskiego Radia). Szerszy zakres wyjaśnienia metodologii i zakresu udzielonej odpowiedzi zawiera dopiero pismo z dnia 7 marca 2022 r. zawierające odpowiedź na skargę kasacyjną. Jednocześnie z udzielonej odpowiedzi na skargę kasacyjną wynika, że organ ma żądane informacje, lecz uważa je za informacje wewnętrzne. Jak podaje organ "wniosek Skarżącego odnosi się co prawda dookreślonych uchwał, jednak jego uzupełnienie zostało ujęte tak szeroko, że w istocie celem nie jest uzyskanie określonej informacji publicznej, ale otrzymanie pełnego zbioru dokumentacji urzędowej i wewnętrznej istotnej i szerokiej dziedzinie administracji publicznej. (...) Jeżeli zatem określone pismo wewnętrzne dotyczy sprawy, w której tworzy się akta sprawy, lub która wymaga wydania dokumentu urzędowego, nie oznacza to jeszcze, że takie pismo wewnętrzne również – pośrednio – nabywa cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu ustawy." Wbrew twierdzeniu organu, zawartemu w odpowiedzi na skargę, niniejsze postępowanie nie dotyczy udostępnienia tylko dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., ale udostępnienia informacji publicznej jako takiej, a więc także innych dokumentów wytworzonych przez organ lub będących w jego posiadaniu (chyba, że mają one charakter wewnętrzny). Nadto, jeżeli np. KRRiT uważała, że ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa nie mogła udostępnić wszystkich sprawozdań spółek (poza tymi, które kierując się transparentnością funkcjonowania mediów publicznych, wyraziły na to zgodę), to powinna w tym zakresie wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z załączonych do sprawy akt oraz pism procesowych organu nie wynika, aby takie decyzje, odnośnie załatwienia w ten sposób części wniosku, zostały wydane. Trafnie zatem zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., bowiem Sąd nie orzekł na podstawie całych akt sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika aby Sąd na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy rozważył, czy organ udzielił pełnej odpowiedzi na żądanie zawarte we wniosku z [...] lutego 2021 r., a w szczególności dlaczego nie wziął pod uwagę i nie wyjaśnił wskazywanych przez skarżącego kasacyjnie różnic pomiędzy zgłoszonym żądaniem a udzieloną informacją. Nieuwzględnienie przez Sąd całego zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, w kontekście konieczności ustalenia w sprawie, czy organ posiada żądaną informację oraz czy ją udostępnił w pełnym żądanym zakresie lub odmówił jej udostępnienia w odpowiedniej formie świadczy o tym, że omawiane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem wyjaśnić, że przedmiot prawa dostępu do informacji publicznej, jakim jest informacja publiczna określona w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jako "informacja o działalności" podmiotów określonych w tym przepisie, a w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jako "każda informacja o sprawach publicznych", jest kategorią prawną. Zarówno Konstytucja, jak i u.d.i.p. wiążą pojęcie informacji publicznej z aktywnością podmiotów wskazanych w tych aktach prawnych, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Wynika to z faktu, że zarówno działalność podmiotów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji, jak i sprawa, o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wtedy mogą być kwalifikowane jako informacja publiczna, gdy spełniają kryterium "publiczności". W doktrynie prawa administracyjnego pojęcie "publiczności" służące m.in. tak podstawowym celom jako definiowanie administracji publicznej, czy kategorii interesu publicznego, jest wiązane z działalnością państwa jako przejętego przez nie zadania polegającego na zaspokajaniu zbiorowych i indywidualnych potrzeb obywateli, wynikających ze współżycia ludzi w społecznościach (zob. J. Boć, Pojęcie administracji, w: J. Boć (red.), Prawo administracyjne, Wrocław 2004, s. 16; J. Supernat, Pojęcie administracji publicznej – "państwowe", "powszechnie pojemne i ponadczasowe" oraz "pozapaństwowe, w: J. Korczak (red.): Układ administracji publicznej, Warszawa 2020, s. 114). Ustawodawca nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z 30 września 2009 r., I OSK 2093/14). W powyższe w pełni wpisuje się działalność KRRiT oraz realizowane przez nią zadania. Wyżej wykazane uchybienia Sądu I instancji powodują, że przedwczesne byłoby odnoszenie się do zarzutu naruszenia art. 149 § 1a p.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez stwierdzenie, że bezczynność organu miała lub nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ dopiero po dokonaniu poprawnych ustaleń będzie możliwa ocena czy organ w pełni udostępnił żądaną we wniosku informację, a jeżeli nie to, czy odmowa jej udostępnienia wymagała formy decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę WSA w Warszawie ustali czy w odniesieniu do treści wniosku skarżącego z [...] lutego 2021 r. organ udzielił żądanych informacji w całości lub tylko w części za wskazany okres czasu, a w takim razie czy organ ma żądane informacje w pozostałej części i czy mogą one zostać udostępnione (czy też stanowią one tzw. dokumenty wewnętrzne niepodlegające udostępnieniu – o czym poinformowano (lub nie) wnioskodawcę lub są one objęte tajemnicą przedsiębiorstwa – w takim przypadku, czy wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie wniosku). Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. ją uwzględnił i uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. O kosztach postępowania kasacyjnego od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.