III OSK 7736/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 536/20 w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 2 listopada 2020 r., nr A-061-168/20 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R.S. na rzecz Prezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt: IV SA/Wr 536/20 w punkcie pierwszym oddalił skargę R.S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 2 listopada 2020 r., nr A-061-168/20 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a w punkcie drugim orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia 31 sierpnia 2020 r. R.S. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w Z. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami zarejestrowanych w repertorium C pod symbolem 325, które zostały wydane przez ten Sąd w 2017 r. Pismem z dnia 10 września 2020 r. wezwano wnioskodawcę do wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji, w ciągu 7 dni od doręczenia wezwania. Wnioskodawca w odpowiedzi datowanej na dzień 17 września 2020 r. nie zgodził się z zakwalifikowaniem wnioskowanej informacji jako informacji przetworzonej, podnosząc, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych konieczność anonimizacji orzeczeń nie może stanowić o charakterze przetworzonym żądanej informacji. Decyzją z dnia 29 września 2020 r. Prezes Sądu Rejonowego w Z. odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. W uzasadnieniu wskazano, że realizacja żądania wnioskodawcy wymaga znacznego zaangażowania sił i środków organu polegającego m.in. na ustaleniu wykazu przedmiotowych spraw, przygotowaniu skanów wyroków i uzasadnień, dokonaniu anonimizacji, nagraniu na płytę lub wydrukowaniu i przesłaniu do wnioskodawcy. Zdaniem organu okoliczność ta wskazuje na przetworzony charakter informacji, a wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w jej uzyskaniu. Skarżący złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji kwestionując kwalifikację żądanej informacji jako informacji publicznej przetworzonej i wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W wyniku rozpoznania odwołania, Wiceprezes Sądu Okręgowego w Ś. decyzją z dnia 2 listopada 2020 r. zgodził się z oceną organu I instancji i wyjaśnił, że na potrzeby realizacji wniosku należałoby wyselekcjonować sprawy będące przedmiotem wniosku, a następnie je pogrupować i dokonać anonimizacji. W ocenie organu zakres żądanych informacji należy uznać za znaczny, a przygotowanie informacji zaangażowałoby znaczne środki i zasoby niezbędne do prawidłowego funkcjonowania Sądu Rejonowego w Z. Sekretariatu Wydziału Cywilnego. Skoro zaś wnioskodawca nie wskazał na istnienie szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu informacji, nie zachodziły podstawy do udostępnienia informacji żądanej wnioskiem. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze tej podtrzymano argumentację przedstawioną w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z którą organ niezasadnie zakwalifikował żądaną informację jako informacje przetworzoną. Skarżący wskazał, że konieczność anonimizacji orzeczeń, na którą powołał się organ, nie może przemawiać za uznaniem charakteru przetworzonego informacji publicznej i wniósł tym samym o uchylenie decyzji organu I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, a także zarządzenie od organu zwrotu wszystkich ponoszonych przez skarżącego kosztów w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę, w pierwszej kolejności wyjaśnił przyjęte rozumienie informacji przetworzonej, podkreślając, że zbiór informacji prostych może być uznany za przetworzenie informacji, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia, a ilość informacji prostych jest znaczna i angażuje zasoby podmiotu zobowiązanego w sposób zaburzający jego prawidłowe funkcjonowanie. Sąd uznał, że organy prawidłowo ustaliły, że udostępnienie informacji będzie wymagało znacznego nakładu pracy ze strony pracowników Wydziału. Czynności zmierzające do udostępnienia informacji wymagają zaangażowania środków osobowych oraz finansowych organu, innych niż te, które są wykorzystywane standardowo w bieżącej działalności. Sąd podkreślił, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje realne i konkretne możliwości wykorzystania informacji dla dobra ogółu. Okoliczności takich skarżący zaś nie wykazał. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł R.S. zaskarżając ten wyrok w części, w jakiej jego skarga została oddalona, tj. w zakresie punktu pierwszego wyroku, zrzekając się przeprowadzenia rozprawy, wnosząc o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku w części, w jakiej skarga została oddalona i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz zarzucając: 1) w oparciu o art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, a w konsekwencji także niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1 tej ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że żądana przez skarżącego informacja publiczna we wniosku z dnia 31 sierpnia 2020 r. jest informacją publiczną przetworzoną, do której dostęp jest możliwy jedynie po wykazaniu szczególnie istotnego interesu publicznego, podczas gdy żądane przez skarżącego informacje mieszczą się w kategorii informacji publicznej prostej, co doprowadziło do uznania, że organy zasadnie wydały decyzję o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej; 2) w oparciu o art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w zw. z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez oddalenie skargi, pomimo tego, że żądana przez skarżącego informacja nie miała charakteru informacji publicznej przetworzonej, co powinno doprowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego skargę w całości. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie w oparciu o orzecznictwo sądowe przedstawił argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów wskazując, że dokumenty stanowiące przedmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej zostały już wyselekcjonowane, a jedyną czynnością niezbędną do realizacji wniosku było wykonanie anonimizacji, która nie może świadczyć o charakterze informacji publicznej przetworzonej. Podkreślono dodatkowo, że przesłanka odmowy udostępnienia informacji publicznej nie zachodzi ze względu na przetworzenie samo w sobie, lecz stwierdzenie przez adresata wniosku, że w konkretnej sytuacji dokonanie przetworzenia nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Co więcej skarżący podniósł, że organ uznał, że realizacja wniosku negatywnie wpłynie na działanie organu bez uzasadnienia takiego stanowiska wiarygodnymi danymi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, podtrzymując swoje stanowisko i powołując się na orzecznictwo sądowe, na jego poparcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259, zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strony wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenia prawa materialnego. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113), gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, możliwe jest badanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 (p.p.s.a. – przyp. NSA) w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020, poz. 2176, dalej: u.d.i.p.), został oparty na stwierdzeniu, że doszło do błędnego oddalenia skargi, pomimo że żądana informacja nie miała charakteru informacji przetworzonej. Strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje zatem wadliwą ocenę istotnego elementu stanu faktycznego sprawy, jakim jest treść złożonego przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W realiach niniejszej sprawy, w której wydano decyzję administracyjną konieczne było zatem wskazanie odpowiednich przepisów postępowania zawierających unormowania dotyczące postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. art. 16 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym "Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (...)" oraz odpowiednich przepisów k.p.a. Skarga kasacyjna wymogu tego nie spełnia. Z kolei przepisy powołane w treści zarzutu nie zawierają unormowań wyznaczających standardy procedowania w sprawach inicjowanych wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, w tym w zakresie oceny stanu faktycznego sprawy. Norma zawarta w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. określa bowiem formę decyzji jako formę rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej, art. 3 ust. 1 pkt 1 dotyczy treści prawa do informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a art. 1 ust. 1 u.d.i.p. definiuje przedmiot prawa dostępu do informacji publicznej stanowiąc, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Sąd I instancji oceniając treść wniosku skarżącego jako żądania dotyczącego informacji publicznej przetworzonej nie mógł zatem naruszyć powyższych przepisów, z których dodatkowo dwa ostatnie mają charakter przepisów prawa materialnego, a nie przepisów postępowania. Wszystkie te okoliczności czynią nieskutecznym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania. Nieskuteczny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego. W ramach tego zarzutu strona skarżąca kasacyjnie powołując te same przepisy, które wcześniej uznała za przepisy postępowania, tj. art. 16 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. zakwestionowała prawidłowość ich zastosowania będącego następstwem błędnej wykładni tych przepisów poprzez przyjęcie, że żądana informacja "jest informacją przetworzoną, do której dostęp jest możliwy jedynie po wykazaniu szczególnie istotnego interesu publicznego, podczas gdy żądane przez skarżącego informacje mieszczą się w kategorii informacji publicznej prostej, co doprowadziło do uznania, że organy zasadnie wydały decyzję o odmowie udostępnienia informacji". W odniesieniu do omawianego zarzutu należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że w jego treści strona skarżąca kasacyjnie w żaden sposób nie odnosi się do kwestii rozumienia pojęcia informacji publicznej przetworzonej. Nie tylko nie zakwestionowano przyjętego przez Sąd I instancji rozumienia pojęcia informacji publicznej, lecz również nie wykazano, na czym miałoby polegać błędne rozumienie przez Sąd I instancji przepisów u.d.i.p. wskazanych w omawianym zarzucie skargi kasacyjnej, ani też jaka powinna być prawidłowa ich wykładnia, odmienna od stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym wyroku. Treść omawianego zarzutu wskazuje, że strona skarżąca kasacyjnie upatruje błędnej wykładni, a następnie niewłaściwego zastosowania przepisów powołanych w tym zarzucie, w tym również art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w wadliwej kwalifikacji wniosku skarżącego z dnia 31 sierpnia 2020 r. jako żądania dotyczącego informacji publicznej przetworzonej. W związku z tym należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Skoro strona skarżąca kasacyjnie niewłaściwego zastosowania prawa materialnego jako następstwa błędnej wykładni tego prawa, w tym art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. upatruje w wadliwym przyjęciu, że treść jej wniosku wszczynającego postępowanie nie dotyczy informacji publicznej przetworzonej, tj. że konkretne okoliczności wskazane w tym wniosku nie stanowią tego rodzaju informacji, a zatem kwestionuje prawidłowość kwalifikacji i oceny przez Sąd I instancji treści wniosku z punktu widzenia jej podpadania pod zakres pojęcia informacji publicznej przetworzonej, to w istocie kwestionuje prawidłowość oceny stanu faktycznego sprawy, a nie przyjęte przez Sąd I instancji rozumienie wskazanych w zarzucie przepisów u.d.i.p. W związku z powyższym należy przypomnieć, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, ponieważ wadliwie oceniono treść złożonego wniosku, to zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię nie mógł osiągnąć skutku, a zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie – również w wyniku błędnej wykładni - jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051), a wniosek inicjujący postępowanie o udostępnienie informacji publicznej i podlegający ocenie w tym postępowaniu wchodzi właśnie w zakres stanu faktycznego sprawy. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy – jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy - zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami zasadniczo bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Taka sytuacja miała miejsce w realiach niniejszej sprawy. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano bowiem skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego poprzez podniesienie skutecznego zarzutu w tym zakresie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Niezależnie od powyższego, nawet przy zrekonstruowaniu na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej podstaw do przyjęcia kwestionowania przez stronę skarżącą kasacyjnie przyjętej przez Sąd wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zarzut ten nie mógłby odnieść skutku. W odniesieniu do stanowiska rozwijanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że istotę procesu anonimizacji Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił w wyroku z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt: III OSK 4438/21. Wobec faktu, że wyrok ten został wydany także w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącego kasacyjnie w sprawie niniejszej, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnym przyjmuje poniższe wyjaśnienia poczynione w ww. wyroku NSA za własne. Anonimizacja nie może być uznana za czynność stricte techniczną, przyjmującą postać jednorazowego aktu. Jest to w rzeczywistości ciąg działań obejmujących określone czynności intelektualne oraz faktyczne. Proces ten rozpoczyna wyodrębnienie z istniejących zbiorów danych wnioskowanej informacji prostej, następnie jej percepcja i obróbka intelektualna dokonywana jest pod kątem obowiązującego prawa, przede wszystkim pod kątem ochrony tajemnic prawnie chronionych i gwarantowanego konstytucyjnego prawa do prywatności, ochrony danych osobowych, czy tajemnicy przedsiębiorcy. Czynności te mogą być wykonywane przez różne osoby, co będzie wymagało ich współpracy, a często podjęcia działań kierowniczych ze strony osób zarządzających jednostką zobowiązaną do udzielenia informacji publicznej. Część czynności wewnętrznych związanych z przygotowaniem informacji w tym zakresie może przybrać postać sformalizowaną i pisemną, ze względu na odpowiedzialność prawną związaną z ewentualnym naruszeniem wskazanych wyżej wartości prawnie chronionych. Wykonanie tych czynności wymagać może znacznego czasu i nakładów pracy. Nie można wykluczyć, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzić mogła konieczność konsultacji z sędziami referentami w poszczególnych sprawach, gdyż czasami ujawnienie określonych okoliczności faktycznych sprawy opisywanych w uzasadnieniu wyroku, pozwala na pełną identyfikację stron procesu. Po drugie, uznanie zanonimizowanej informacji prostej za przetworzoną może być uzasadnione zakresem anonimizacji wpływającym na znaczny nakład koniecznej pracy, czy potrzebą dysponowania określonymi środkami technicznymi (urządzeniami i oprogramowaniem) służącymi do zamazania lub fizycznego usunięcia określonych danych podlegających ochronie, np. danych osobowych, jak również koniecznością dysponowania określonymi kompetencjami do obsługi urządzenia i oprogramowania służącego do anonimizacji. Również na tym etapie może dojść do potrzeby współpracy między osobami, które wyodrębniły wnioskowaną informację ze zbioru danych, dokonały jej percepcji i oceny pod kątem zakresu anonimizacji ze względu na tajemnice prawnie chronione i gwarantowane konstytucyjne prawo do prywatności, ochrony danych osobowych, czy tajemnicy przedsiębiorcy, a osobami, które dokonają faktycznego zamazania lub wycięcia określonych fragmentów wnioskowanej informacji ze względu na powyższe ograniczenia. Anonimizacja w sensie technicznym może być zlecona także poza podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Potrzeba taka staje się coraz częstsza, gdyż postępujący dynamicznie rozwój techniki stworzył nowe możliwości odczytywania pozornie zanonimizowanych, tj. zamazanych tylko dla oka ludzkiego fragmentów informacji. Istniejące obecnie urządzenia pozwalają bowiem odczytać informację zamazaną na każdym rodzaju nośnika informacji (szerzej wyrok NSA z dnia 14 maja 2021 r., III OSK 1466/21). Jak wynika z powyższego są to czynności, które wymagają zazwyczaj podjęcia określonych czynności przygotowawczych, organizacyjnych, kierowniczych i poniesienia pewnych wydatków. Powyższe stanowisko przeczy uznanej przez skarżącego kasacyjnie koncepcji, że proces anonimizacji ma charakter wyłącznie techniczny i nie może być postrzegany jako przetworzenie. Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że z uwagi na niewskazanie liczby godzin, liczby kart, liczby pracowników, czy czasu niezbędnego na realizację wniosku rozstrzygnięcie kwalifikujące informację publiczną jako informację publiczną przetworzoną może być uznane za arbitralne. W realiach niniejszej sprawy, w której nie zakwestionowano skutecznie ani wykładni prawa materialnego, ani ocen i ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, wykładnia prawa, jak i oceny i ustalenia w zakresie stanu faktycznego przyjęte przez Sąd I instancji są wiążące dla Naczelnego Sądu Administracyjnego w procesie kontroli instancyjnej. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że również oddzielnie rozpatrywany zarzut niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego nie mógłby odnieść skutku. W świetle zaprezentowanej wykładni pojęcia informacji publicznej przetworzonej i oceny Sądu obszerności wniosku – ostatecznie sprowadzającej się do żądania jednoczesnego udostępnienia 35 orzeczeń sądowych wraz z uzasadnieniami, w czasie ograniczonego funkcjonowania organu w okresie pandemii, nie pozwala zakwestionować stanowiska, że treść wniosku dotyczyła informacji publicznej przetworzonej. Z powołanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny wniesioną skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. Wniosek organu o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego został uwzględniony na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Wniosek o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się bowiem do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 254 § 1 p.p.s.a.), który przyznaje je w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a.